เรื่องราวในนิยายยั่วล้อเสียดสีประวัติศาสตร์ของประเทศอินเดียตั้งแต่ก่อนได้รับเอกราชไปจนถึงปลายยุค 70 มีเหตุการณ์ประวัติศาตร์อยู่ในเนื้อหาเพียบ ที่สำคัญคือมันเล่าสลับความจริงกับเรื่องแฟนตาซีอย่างยากที่จะแยะแยะและทำออกมาให้เห็นภาพจนในที่สุดตัวนักเขียนเองก็จับมือกับผู้กำกับชื่อดัง ดีปา เมห์ทา ผู้กำกับหญิงที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมมาแล้วจาก Water (2005), Earth (1998) และ Fire (1996) หนังเรื่องนี้เลยถูกสร้างขึ้นมาจนได้เสียที

หนังเล่าเรื่องตามหนังสือเป๊ะๆ เพราะว่ารัชดีลงมือเขียนบทภาพยนตร์ด้วยตนเอง แต่ด้วยความที่เป็นหนังที่สร้างจากนิยายขนาดหนา ก็เลยทำให้รายละเอียดหลายต่อหลายอย่างถูกลดทอนลงไป สำหรับคนที่เคยอ่านหนังสือมาก่อนอาจจะรู้สึกว่าหนังเล่าเรื่องเร็วมากๆ ตรงข้ามกับคนที่ไม่เคยรู้เรื่องราวของ Midnight’s Children มาก่อนเลยอาจจะรู้สึกว่าหนังค่อนข้างยาว และอาจจะงงๆ กับอารมณ์ตอนต้นๆ ของหนังว่าตกลงมันจะเป็นเรื่องสมจริงหรือเพ้อฝันกันแน่ จนเมื่อจับทางได้หลังจากดูไปสักพัก ก็น่าจะเริ่มสนุกกับสัญลักษณ์จำนวนมหาศาลที่อยู่ในหนัง ซึ่งชวนให้ตีความกันอย่างเมามัน ตั้งแต่จมูกที่ดูคล้ายแผนที่อินเดีย ผ้าเจาะรูสื่อรัก กระโถนเงินประจำตระกูล หรือข้าวของอีกมากมาย รวมทั้งเหตุการณ์พิลึกพิลั่นที่เกิดขึ้นกับซาลีมและผู้คนในประเทศของเขา

บางซีนในหนังยังทำให้นึกถึงเหตุการณ์ทางการเมืองในประวัติศาสตร์ทั่วโลกไปเลยก็มี อย่างซีนที่เหล่าทารกเที่ยงคืนถกเถียงว่าจะเอาพลังวิเศษของตัวเองไปใช้อย่างไร มันช่างทำให้นึกเดาเอาว่ามันคงคล้ายกับเมื่อเหล่าคณะปฏิวัติทำการยึดประเทศ รัฐประหาร หรืออภิวัฒน์ประเทศ แล้วแต่จะเรียก แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็คงจะต้องมาโต้เถียงถึงการใช้อำนาจที่เพิ่งจะได้มาว่าจะเอาไปทำอะไรต่อไป คล้ายๆ กับที่เหล่าเด็กวิเศษเหล่านี้ถกเถียงกันนี่แหละ

แต่ไม่ว่าจะสนุกกับหนังเรื่องนี้หรือไม่ จะเข้าใจมากน้อยอย่างไร สิ่งหนึ่งที่ทำให้ Midnight’s Children เป็นหนังทรงพลังอย่างยิ่ง -- ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกับที่มีอยู่ในนิยายอยู่แล้ว -- ก็คือการที่มันจับเอาประวัติศาสตร์ของประเทศที่มีความแตกต่างหลากหลายที่สุดในโลก มาเล่าด้วยวิถีทางของวรรณกรรมได้อย่างน่าตื่นใจ ประเด็นทางการเมืองมากมาย (รวมทั้งความเห็นส่วนตัวของนักเขียนด้วย) ถูกนำมาบันทึกเอาไว้ในรูปแบบของเรื่องเล่าที่พลิกผันหักมุมและสัญลักษณ์ปริมาณมหาศาล และมันก็เล่าได้ดีขนาดที่ว่าอาจจะทำให้ผู้ชมบางท่านเริ่มมองเรื่องรอบตัวในเชิงสัญลักษณ์เลยทีเดียว

สังเกตได้จากเมื่อหนังจบ หลายคนจะยังคุยถกเถียงถึงสิ่งต่างๆ ในหนังเรื่องนี้ต่อไปอีกพักใหญ่ บางคนอาจจะกลับไปหาหนังสือมาอ่าน บางคนอาจจะกลับไปเซิร์ชกูเกิ้ลอ่านดูประวัติศาสตร์อินเดีย และบางคนอาจจะเสพข่าวการเมืองด้วยมุมมองที่แตกต่างไปจากเดิม

นี่คือพลังของเรื่องเล่าที่แสนจะทรงพลังอย่างแท้จริง!

เว็บไซต์: Official Website
www.midnightschildren.com

วิดีโอคลิป: Midnight’s Children Official Movie Trailer

www.youtube.com/watch?v=IXgx6C8PHd4

สำหรับแฟน happening นอกจากจะได้ซื้อ happening เล่มเก่าๆ ในราคาถูกน่าใจหายแล้ว งานนี้เราเอาหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กทุกเล่มของสำนักพิมพ์ รวมทั้ง “The Other Side of the World” ของ โดนัท มนัสนันท์ และ “The Destination from Nowhere” ของพี่เล็ก Greasy Cafe ไปขายแน่นอน
พิเศษสุด พบกับ “ใต้แสงสีมะนาว” ของ บอย ตรัย ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 เปลี่ยนปก+เพิ่มเรื่องใหม่ ในงานนี้เป็นที่แรก!

นักอ่านอย่าพลาดนะ!!!

อัลบั้ม “ลำนำแห่งขุนเขา” เป็นงานเพลงที่เอาเพลงเก่งของจรัลอย่าง “อุ๊ยคำ”, “รางวัลแด่คนช่างฝัน”, “ล่องแม่ปิง” มาทำใหม่ร่วมกับเพลงของบัตเตอร์ฟลายอย่าง “ขลุ่ยผิว” และ “เรามาร้องเพลงกัน” และมีเพลงใหม่อย่าง “ไม้กลางกรุง” (แต่งโดย ประภาส ชลศรานนท์) และ “ซื้อฝัน” รวมอยู่ด้วย นับเป็นงานเพลงที่สุดยอดที่สุดชุดหนึ่งของบ้านเรา

มาถึงปีนี้ดนูเอาเพลงของจรัลผู้ล่วงลับมาตีความใหม่อีกหน ได้นักร้องเสียงดีอย่าง สุรสีห์ อิทธิกุล, สุภัทรา โกราษฏร์ และ ปฏิญญา ตั้งตระกูล มาเป็นผู้ถ่ายทอด ส่วนใหญ่เพลงร้องอย่าง “สาวมอเตอร์ไซค์”, “บ้านบนดอย”, “ลูกข้าวนึ่ง” และ “เดือนดวงเดียว” นั้นฟังได้อย่างรื่นใจ เรียบเรียงแบบสบายๆ แต่ก็ได้เอกลักษณ์ของไหมไทยตรงการใช้เครื่องดนตรีสดๆ และมีอารมณ์แบบออร์เคสตร้าเล็กๆ อยู่ด้วย แต่ในอัลบั้มนี้ก็ยังมีเพลงที่ดูจะตั้งใจเน้นเป็นพิเศษอย่าง “ซื้อฝัน” ที่ออกมาเป็นเวอร์ชันอลังการ หรือ “ปั่นฝ้าย” เพลงบรรเลงที่ผสมอารมณ์พื้นบ้านได้อย่างกลมกล่อม และปิดท้ายอัลบั้มด้วย “ลำนำแห่งขุนเขา” ที่ทิ้งท้ายอย่างเต็มอิ่ม

เป็นงานที่รำลึกและคารวะ จรัล มโนเพ็ชร ได้อย่างงดงาม

เว็บไซต์: ดนู ฮันตระกูล
www.dnunet.com

ยังมีอีกหลายเพลงที่สว่างไสวและสบายๆ แบบที่เธอไม่ค่อยได้ทำ อาทิ “Spiral”, “‘Til You”, “Win and Win” และเพลงที่พูดถึงมุมมองที่แตกต่างของคนในสังคมอย่าง “Lens” กระทั่งเพลงช้าเพราะๆ อ่อนไหวอย่าง “Havoc” ก็ถือเป็นเพลงแบบที่เราไม่ได้ฟังบ่อยๆ จาก อลานิส มอริสเสตต์ ซึ่งอาจทำให้แฟนเก่าๆ ที่ชอบอะไรดาร์กๆ ผิดหวังไปบ้าง เอาจริงๆ แค่ดูปกอัลบั้มก็ดูสดใสผิดกับที่เราเคยคุ้นภาพของเธอมากมายแล้ว

แต่อย่างไรก็ตาม ความเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เรื่องน่าตำหนิ หากเป็นการยืนยันว่าเธอยังเป็นศิลปินที่ทำอะไรตามหัวใจอยู่เช่นเคยต่างหาก และที่สำคัญ สาวมั่นคนนี้ก็ยังมีเพลงร็อกเนื้อหาหนักหน่วงและฉะฉานอย่าง “Woman Down” ที่พูดถึงสิทธิสตรี หรือ “Celebrity” ที่เสียดสีเหล่าเซเลบฯ ยุคใหม่แบบแรงๆ ทั้งดนตรีและเนื้อเพลง เป็นด้านที่หนักหน่วงของอัลบั้มรวมอยู่ด้วย

ฟังรวมๆ แล้วเหมือนจะบอกว่าถึงชีวิตจะแฮปปี้อย่างไร เธอก็ยังคงไม่ได้แปลงกายเป็นแม่บ้านอารมณ์ดีไปได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ หากแต่ยังคงไว้ลายกบฏอยู่ไม่น้อย

จะเรียกอัลบั้มนี้ว่าเป็นเพลงของคุณแม่จอมกบฏก็คงพอได้

เว็บไซต์: Official Website
www.alanis.com

วิดีโอคลิป: Alanis Morissette “Guardian” -- Official Music Video

www.youtube.com/watch?v=qr77X7PH74w

ใครที่เคยดูหนังของหม่อมน้อย (ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล-ผู้กำกับ) ก่อนหน้านี้ (อาทิ ชั่วฟ้าดินสลาย, อุโมงค์ผาเมือง) จะรู้ว่า เรื่องราวในหนังของหม่อมฯ จะแฝงด้วยหลักธรรมทางพุทธศาสนา การตั้งคำถามถึงชีวิต ความรัก และความหมายของความสุข ซึ่ง ‘สาร’ ดังกล่าวก็ปรากฏในจัน ดารา ถ้าสังเกต จะพบว่า หลายซีนในหนังพยายามสื่อถึงความ ‘อนิจจัง’ ของชีวิต ที่มีทั้งสุขและเศร้า ด้วยการกระชากอารมณ์ของตัวละครที่อาจกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ของความสุข หัวเราะ ดีใจ แต่ไม่นานก็มีเหตุทำให้เกิดความเศร้าระทมซีนลักษณะนี้มีให้เห็นเรื่อยๆ ตลอดทั้งเรื่อง สลับไปสลับมา ซึ่งดูจะเป็นความตั้งใจของผู้กำกับ ที่ต้องการสื่อถึงความไม่เที่ยงแท้ของชีวิต ที่เต็มไปด้วยสุขและทุกข์

ระยะเวลาในหนังค่อยๆ ดำเนินไป พร้อมกับการเปิดเผยบทสรุปชีวิตของตัวละครแต่ละตัวที่ต่างได้รับผลกรรมของตนที่ก่อไว้ตามคติ ‘ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว’ แม้ว่าก่อนจะดูหนังเรื่องนี้ มีหลายคนพูดถึงฉากสังวาสที่หวือหวาจนต้องตั้งตารอดู และส่วนตัวยอมรับว่าระหว่างที่ดูฉากอัศจรรย์ในหนัง ลึกๆ ในใจก็เกิดอารมณ์…จากภาพอันชวนหลงใหล แต่พอดูๆ ไป ก็เริ่มเกิดคำถามกับกาม ราคะ และตัณหา ว่าที่สุดแล้ว การได้ร่วมรักกับอิสตรีมากหน้าหลายตา คือสุขจริงหรือ?

ในฉากจบที่ฉายภาพ จัน ดารา ในวัยชราเดินอย่างโดดเดี่ยวในกรุงเทพฯ ที่ไม่มีใครรู้จักเขา เพื่อนหรือคนรอบตัวที่เคยมีต่างก็ล้มหายตายจากไป สิ่งเดียวที่มีคือทรัพย์สินมูลค่าหลายล้านบาท แต่จัน ดาราก็มีเพียงเท่านั้นจัน ดารา--เศรษฐีแก่ๆ ค่อยๆ เดินลับไป พร้อมกับดนตรีประกอบที่ให้อารมณ์เหงาลึก จากนั้น End Credit ก็ขึ้นมา

ซีนนี้กล้องที่ถ่ายตั้งนิ่งๆ ถ่ายด้านหลังจันดาราที่ค่อยๆ เดินลับไปเวลานั้น คนที่ดูอาจเริ่มเกิดคำถามถึงความหมายของชีวิต สิ่งความสำคัญที่ควรให้ค่า และความสุข

วิดีโอคลิป: จันดารา ปัจฉิมบท (HD Trailer)

www.youtube.com/watch?v=DV4imhn35Fw

ใน Sky of Yesterday ศศิค่อยๆ ใช้ภาพกว้างไกลและตัวหนังสือทีละประโยคสองประโยคเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของเด็กชายที่มีหน้าตาเป็นหุ่นยนต์กับเด็กสาวผู้จำเป็นต้องย้ายที่อยู่บ่อยๆ มีฉากหลังเป็นเมืองเล็กๆ ในต่างจังหวัด ตัวละครมีเสน่จนเราหลงรัก บรรยากาศโปร่งโล่งนุ่มนวลด้วยสีน้ำทำให้เราผ่อนคลายสายตาและหัวใจ แถมยังมีซีดีเพลงมาให้ฟังกันเพลินๆ เสียด้วย

เป็นการ์ตูนสวยๆ ที่อาจทำให้ใครบางคนหัวใจพองโต ในขณะที่ใครบางคนอาจน้ำตาซึม

เว็บไซต์: สำนักพิมพ์ Fullstop
www.fullstopbook.com

วิดีโอคลิป: ฺBook Trailer

www.youtube.com/watch?v=v8WKVWIFTS8

#ถ้าอยากรู้จัก ศศิ วีระเศรษฐกุล มากกว่านี้
หาอ่านสัมภาษณ์ของเขาได้ใน happening ฉบับ 59

นิยายเรื่อง 13 Flower of Nanging ว่าด้วยเรื่องราวของกลุ่มเด็กสาวและกลุ่มโสเภณีที่ต้องมาหลบภัยภายใต้การดูแลของบาทหลวงชราในยามที่เมืองนานกิงลุกเป็นไฟจากการบุกรุกของทหารญี่ปุ่น ด้วยเนื้อหาที่หนักหน่วง เต็มไปด้วยประเด็นที่เข้มข้นอย่างเรื่องความเท่าเทียม เรื่องสิทธิมนุษยชน และเรื่องสันติภาพ งานชิ้นนี้อาจนับเป็นงานโบแดงของเหยียนเกอหลิงได้เลย มันยังโดดเด่นขนาดที่สุดยอดผู้กำกับจางอี้โหมวยังหยิบไปทำเป็นภาพยนตร์ในชื่อ The Flower of War เมื่อไม่นานมานี้

นี่คือหนังสือที่หลายบทตอนอ่านแล้วบีบหัวใจ และนักอ่านบางคนอาจหัวใจสลายไปกับชะตากรรมของตัวละครที่สะท้อนเรื่องจริงในประวัติศาสตร์แสนเศร้าบนหนึ่งของมนุษยชาติในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/EarnestPublishing

‘ชีวิตครอบครัว เริ่มต้นง่าย แต่รักษายาก’ ใครบางคนเคยพูดเช่นนั้น

ภาพยนตร์ Playing for Keeps ก็พูดในทำนองเดียวกัน

จอร์จ ดรายเออร์ (เจอราร์ด บัตเลอร์) อดีตนักฟุตบอลชื่อดัง อยู่ในบ้านคนเดียว เขาแยกกันอยู่กับสเตซี่ย์ (เจสสิก้า บีล) อดีตภรรยามาตั้งแต่ลูกยังเล็ก

ในอดีต จอร์จไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวที่ดีนัก ตำแหน่งนักฟุตบอลสตาร์ดังของสกอตแลนด์ทำให้เขาเป็นที่สนใจของสื่อมวลชน แฟนฟุตบอล และสาวๆ

ชื่อเสียงบันดาลให้จอร์จพบสิ่งยั่วยุที่น่าหลงใหล เป็นของขวัญที่ซาตานมักหยิบยื่นให้คนเช่นจอร์จเสมอ ที่สำคัญจอร์จเลือกสนุกกับสิ่งเหล่านั้น มากกว่าเลือกครอบครัว

การเลือกของจอร์จ ทำให้ศรัทธาและความเชื่อมั่นที่สเตซี่ย์มีพังทลายลง

ประโยคประมาณว่า ‘คุณจะกลับมากี่โมง ขอให้มาตรงเวลาด้วย’ เป็นประโยคที่สเตซี่ย์มักพูดกับจอร์จเสมอ เมื่อจอร์จมารับลูกชายไปไหนมาไหนกับเขาตามสิทธิ์ที่จอร์จพึงจะได้รับตามกฎหมาย

ในสายตาของสเตซี่ย์ จอร์จเป็นผู้ชายที่ไม่มีคุณค่าและราคาควรค่าแก่การให้ความเชื่อถือ
แม้สักนิด ก็ไม่มี

2.

“ผมคิดว่าผมควรจะโตได้แล้ว”

จอร์จพูดกับเดนนิส (แคทเธอรีน ซีตา โจนส์) อดีตนักข่าวกีฬาสุดเซ็กซี่ ในคืนวันหนึ่งที่หน้าบ้านหลังเล็กๆ ของเขา หลังจากที่เดนนิสพยายามจะขอสิ่งตอบแทนที่เธอช่วยให้เขาได้งานผู้ประกาศข่าวกีฬาที่ ESPN มากกว่าแค่คำขอบคุณ

จอร์จรู้ตัวว่า ถึงเวลาที่เขาควรจะเลิกเล่นสนุกและหันมาเอาจริงเอาจังกับการเป็นพ่อคนได้แล้ว และที่สำคัญกว่านั้น คืนนี้ลูกชายของเขามานอนที่บ้าน

เขาและลูกชายเริ่มกลับมาสนิทสนมกัน หลังจากไม่ได้เจอกันหลายปี ชีวิตพ่อ-ลูกที่ควรจะเป็นเริ่มกลับมา

ประโยคที่จอร์จพูดกับเดนนิสนี้เป็น ‘สาร’ ที่สื่อถึงตัวละครต่างๆ ในเรื่องที่กำลังตกอยู่ภาวะที่เขาเคยเป็น

เดนนิส ม่ายสาวที่ชอบหว่านเสน่ห์และรักสนุก, แพทตี้ (อูม่า เธอร์แมน) สาวสังคมที่มีชีวิตรักรสขม เพราะสามีมีชู้, บ๊าบ (จูดี้ เกรีย) ภรรยาหัวใจโศกที่มีปัญหาครอบครัว อ่อนไหว ไร้ที่พึ่ง

ตัวละครทั้งสามต่างเข้ามาติดพันจอร์จ พวกเธอต่างมีลูกเหมือนกับที่เขามี เพียงแต่ว่าพวกเธออาจยังไม่เห็นในสิ่งที่จอร์จกำลังเห็น

จุดเปลี่ยนของเรื่องที่ทำให้จอร์จหันกลับมาทบทวนตัวเองอย่างจริงจังถึงชีวิตครอบครัว เกิดขึ้นหลังจากชีวิตของจอร์จเดินมาถึงจุดตกต่ำ ไม่มีเงิน-เป็นหนี้จนต้องเอาเหรียญรางวัลไปขาย อยู่บ้านหลังเล็กๆ ขับรถเก่าๆ เหมือนอัศวินพิการที่ตกจากหลังม้า

ยิ่งวันที่จอร์จรู้ว่า สเตซี่ย์จะแต่งงานกับชายหนุ่มที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของเธอแทนเขา จอร์จก็ยิ่งพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเอาครอบครัวของเขากลับคืนมา

โลกของเรามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ กว่าจะรู้ค่า ก็เมื่อใกล้จะสูญเสียมันไป

3.

ประเด็นหลักๆ ที่หนังเรื่องนี้พูดถึง คือ  ปัญหาสถาบันครอบครัวที่เกิดขึ้นจากผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักโต
ผู้ใหญ่เหล่านี้ล้วนเห็นแก่ตัวมากกว่าเสียสละ รักตัวเองมากกว่าคนข้างกาย หลายคนเลือกคบชู้ เลือกหน้าที่การงาน เลือกเงินทอง เลือกความสำเร็จ เพื่อถมปรารถนาของตัวเองให้เต็ม แต่กลับลืมมองความปรารถนาของคนที่อยู่ด้วยกัน

เมื่อขึ้นชื่อว่า ‘ครอบครัว’ นั่นหมายความว่า ไม่ใช่แค่ ‘ฉัน’ แต่หมายถึง ‘เรา’

ในตอนท้ายของเรื่อง จอร์จได้ครอบครัวของเขากลับคืนมา พร้อมกับการได้งานเป็นผู้ประกาศข่าวกีฬาที่ ESPN สมใจ เงินเดือนมหาศาลและชื่อเสียงรอเขาอยู่ และนี่คือหนทางที่จอร์จจะได้กลับไปเจิดจรัสอีกครั้ง

ติดแต่ว่าสเตซี่ย์และลูกชายอยากใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองแห่งนี้ ไม่ใช่เมืองที่ ESPN กำลังรอจอร์จเดินทางไปหา

จอร์จถึงทางแยกของชีวิตอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้จอร์จใช้เวลาตัดสินใจไม่นาน

“ถ้าพ่อดีพอสำหรับที่นั่น ก็ต้องดีพอสำหรับที่แถวนี้ถูกไหม?” จอร์จพูดกับลูกชาย ก่อนสุดท้ายเขาจะเลือกทำงานเป็นพิธีกรรายการทีวีในท้องถิ่น

เวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของจอร์จผ่านมาแล้วหลายปี เงินที่เคยมี สิ่งของที่เคยครอบครองกลายเป็นอดีต มีเพียงชื่อเสียงในวันวานที่คนรู้จักเขาเท่านั้นที่ยังพอหลงเหลืออยู่ จอร์จคงคิดได้ว่าที่สุดแล้ว สิ่งสำคัญและเป็นความจริงสำหรับเขา คือ ครอบครัว

นี่อาจเป็นสิ่งที่จอร์จตระหนักได้ในตอนจบ.

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=ez9U9bw4XwM

ท่ามกลางความตื่นตัวกระแส AEC มีหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกมามากมาย หลายเล่มพูดถึงกลยุทธ์การค้า ธุรกิจ โอกาสและความหวัง คล้ายถนนทุกสายต่างมุ่งสู่ประเด็นเรื่องเศรษฐกิจ จนลืมมิติในด้านอื่นๆ โดยเฉพาะด้านวิถีชีวิตและวัฒนธรรม ซึ่งเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องรู้ พอๆ กับเรื่องเชิงเศรษฐกิจ เพราะเศรษฐกิจกับวิถีชีวิตของคนนั้นแยกจากกันไม่ขาด

‘อาเซียนภาควัฒนธรรม ทรรศนะต่อประชาคมในกระแสความขัดแย้งและความหวัง’ เป็นหนังสือที่พูดถึงอาเซียนในมุมสังคมและวัฒนธรรม ซึ่งเป็นประเด็นที่คนไม่ค่อยพูดถึง ผ่านการสัมภาษณ์นักวิชาการและคนทำงานภาคประชาชนในภาคส่วนต่างๆ 10 คน เพื่อสะท้อนมุมมองต่ออาเซียนอย่างรอบด้าน ทั้งประวัติศาสตร์ ศาสนา โบราณคดี ประชาคม สิทธิมนุษยชน สื่อ เทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์
เพราะเราปฏิเสธไม่ได้ว่าการรวมกันเป็นประชาคม หากเกี่ยวโยงกันด้วยเศรษฐกิจเพียงเรื่องเดียว ดูจะตื้นเขินและง่ายเกินไป เพราะการที่คนเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน มันมีมิติมากกว่าเรื่องเงินๆ ทองๆ

ต่อไปนี้คือบางส่วนจากบางความคิดเห็นในหนังสือเล่มนี้

“…ผมคิดว่าอาเซียนเป็นฝันลมๆ แล้งๆ ของพ่อค้ากับนักการเมือง ผมไม่ศรัทธาเลย อาเซียนมาจากไหน รูปแบบของมันมาจากตัวอย่างของที่อื่นใช่ไหม แล้วที่เขาทำกันไปแล้วอย่างอียู (European Union: EU) หรือนาฟตา (North American Free Trade Agreement: NAFTA) จุดมุ่งหมายของการรวมกลุ่มประชาคมเล็กๆ คืออะไร ในตอนแรกเพื่อต่อรองใช่ไหม เรื่องการกีดกันทางการค้ากับประเทศมหาอำนาจใช่ไหม ว่าประเทศเล็กสู้คนเดียวไม่ได้ ต้องมารวมกันเพื่อต่อรองเรื่องพิกัดอัตราภาษีศุลกากรเรื่องการกำหนดราคาสินค้า อะไรต่ออะไรทั้งหลาย แต่เวลานี้ยุโรปยังเอาตัวไม่รอด เราก็เห็นอยู่ใช่ไหม” – ปฐมฤกษ์ เกตุทัต ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีก่อนประวัติศาสตร์

“…ยังไม่ต้องพูดถึงการเชื่อมต่อทางวัฒนธรรม ความคิด และอุดมการณ์ทางการเมือง ซึ่งทำให้เมื่อเขา (อียู) ตกลงกันได้ การผสานความคิดต่างๆ มันก็เกิดขึ้น และนำไปสู่การปฏิบัติ ส่วนอาเซียน ผมคิดว่าถึงเราจะผสานในแง่เศรษฐกิจและการเมืองได้ แต่ภูมิปัญญาและเรื่องความคิด ซึ่งผมคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญที่ทำให้อียูเข้ามารวมกันได้ เป็นปัจจัยที่ผมคิดว่าที่ผ่านมาเราทำได้น้อย” – ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์

“…คนในอาเซียนต้องตั้งคำถามกับผู้นำอาเซียนอย่างจริงๆ จังๆ ว่าการรวมเป็นอาเซียน มันรวมเพื่อคนในอาเซียนจริงหรือเปล่า รวมถึงทุกคนหรือเปล่า หรือคิดถึงแค่คนบางส่วนเท่านั้น” – กรรณิการ์ กิจติเวชกุล นักวิจัยอิสระ

หากใครอยากเห็นอาเซียนในมุมอื่นๆ นอกจากธุรกิจ การค้า การลงทุน แนะนำให้หาหนังสือเล่มนี้มาอ่าน แล้วจะเห็นทรรศนะต่างๆ ที่คุณอาจคิดไม่ถึง

ว่าแท้จริงแล้ว AEC 2015 มีอะไรที่ให้เราต้องคิดมากกว่าเรื่องเงินๆ ทองๆ!

เว็บไซต์: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร
www.sac.or.th

ด้านดนตรีก็มีการใช้สรรพเสียงมากมายมาเสริมมิติ ทั้งอะคูสติกและอิเล็กทรอนิกส์ เพลงที่โชว์ฝีมือทั้งเนื้อร้อง ทำนอง และดนตรี อย่าง “เงาของฝน” เป็นบทพิสูจน์ได้อย่างดี ส่วนในเพลงที่ต้องการเค้นอารมณ์สุดๆ เขาก็ทำได้ถึงขั้นบรรลุไปแล้วอย่าง “ร่องน้ำตา” ซึ่งเป็นเพลงที่พูดถึงการปลดปล่อยอารมณ์ด้วยการร้องไห้ที่ทุกองค์ประกอบช่างลงตัวไปหมด หรือ “ละอองแสง” ที่เป็นเพลงแห่งการจากลาอันแสนงดงามและอ่อนโยน

แต่สิ่งที่ทำให้อัลบั้มนี้กลายเป็นงานที่สมบูรณ์แบบมากๆ ก็คือเมื่อฟังครบทั้งชุดแล้วเราจะสามารถรู้สึกได้เลยว่า กรีซซี่ คาเฟ่ทำเพลงด้วยความรู้สึกที่คลี่คลายและเข้าอกเข้าใจชีวิตมากขึ้น เพลงอย่าง “ปล่อย”, “สิ่งใดๆ”, “เงาของฝน”, “อาณาเขต” นั้นแทบจะเป็นความคิดของคนที่ผ่านชีวิตมาแล้วพอสมควรจึงจะคิดและปฏิบัติได้

บางทีชีวิตก็คือการเดินทาง และเป็นการเดินทางที่หลายครั้งเราก็ยากจะหาแผ่นที่หรือเข็มทิศมาใช้อ้างอิงได้

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/GreasyCafe

วิดีโอคลิป: Greasy cafe -- เงาของฝน [official music video]

www.youtube.com/watch?v=sPT5WP01l6o

เป็นงานที่กลมกล่อมเฉพาะตัวตามสไตล์ของ องอาจ ชัยชาญชีพ และน่าจะมีบทสรุปจากหลายช่วงหลายตอนที่คมคายจนโดนใจใครหลายคน

เว็บเพจ: Facebook
องอาจ ชัยชาญชีพ (หัวแตงโม)

ยังมีอีกหลายแทร็กที่เธอแสดงความเก๋าเกินอายุ อย่างการคัฟเวอร์เพลงของนักร้องตำนานแจ๊ซ นิน่า ซีโมน ใน “Plain Gold Ring” ได้ไม่น้อยหน้าต้นฉบับ, การแต่งเพลง “Cameo Lover” ที่เธอสร้างเมโลดี้และโชว์การเรียบเรียงได้เฉียบขาดมากๆ , “Something In The Way You Are” เพลงอาร์แอนด์บีป๊อปที่เท่จัดๆ หรือเพลงปิดท้าย “Warrior” ที่กลายมาเป็นเพลงป๊อปแดนซ์เท่ๆ กลิ่นอายยุค 80 ไปเสียอย่างนั้น แต่ละแทร็กในอัลบั้มนี้ดูจะเต็มไปด้วยเรื่องเซอร์ไพรซ์ที่เกิดจากการหยิบโน่นนี่มาผสมกันได้ลงตัวอย่างประหลาด มีทั้งความสามารถในการขับร้องที่เหลือล้น ฝีมือดนตรีที่จะแจ้ง ไปจนถึงเทคนิคในห้องบันทึกเสียงและโปรแกรมมิ่งที่ใส่มาแบบจัดเต็ม โดยมีเสียงร้องและเนื้อเพลงแสบๆ ปนอาร์ตๆ ของคิมบร้าเป็นตัวเชื่อมให้เป็นหนึ่งเดียว

เป็นอัลบั้มเปิดตัวที่บอกเราว่าสาวเท่คนนี้จะไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘Somebody That I Used to Know’ เท่านั้น!

เว็บไซต์: Official Website
KimbraMusic.com

วิดีโอคลิป: Kimbra -- “Cameo Lover” [Official Music Video]

www.youtube.com/watch?v=elyk9MBY72U

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เราพบได้ใน Battle Born คือ ดูเหมือนว่า พวกเขาจะทำเพลงอย่างผ่อนคลายมากขึ้น ไม่ยึดติดกับคอนเสปต์ใดๆ (แม้ว่าจะมีจุดร่วมของเนื้อหาและดนตรีอยู่บ้าง อย่างเช่นการที่หลายเพลงพูดถึงความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวในวันและวัยอันสับสน) เราจึงได้ฟังเพลงหลากหลายมาก ตั้งแต่เพลงเปิดอัลบั้มที่พุ่งทะยานและเปี่ยมสีสันอย่าง “Fresh And Bone” ต่อด้วยซิงเกิ้ลที่พุ่งทะยานไม่แพ้กันอย่าง “Runaways”เพลงสนุกสุดเหวี่ยงจังหวะว่องไว “From Here On Out” ที่ยาวแค่ 2 นาทีครึ่ง เพลงสุดอ่อนไหวที่พูดถึงความฝันของสาวน้อยอย่าง “A Heart of a Girl” เพลงป๊อปจังหวะกลางที่พูดถึงความสัมพันธ์ที่กำลังสั่นคลอนอย่าง “The Way It Was” เพลงร็อกที่ซีเรียสทั้งเนื้อหาและดนตรีอย่าง “Deadlines and Commitments” ไปจนถึงเพลงอลังการครบเครื่องตามสไตล์พวกเขาอย่างไตเติ้ลแทร็ก “Battle Born” ซึ่งปิดอัลบั้มได้อย่างเต็มอิ่ม

ลองทำเพลงได้ขนาดนี้ เป็นไปได้ว่า เดอะ คิลเลอร์ส จะมีที่ยืนในหัวใจของแฟนเพลงทั่วโลกอย่างมั่นคงแน่นอนแล้วล่ะ

เว็บไซต์: Official Website
www.thekillersmusic.com

วิดีโอคลิป: The Killers -- Runaways

www.youtube.com/watch?v=TMbyWSGYUgc

นอกจากนี้สำนวนการแปลของ โตมร ศุขปรีชา ก็ไหลลื่น จนทำให้หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือประวัติศาสตร์โลกที่อ่านสนุกและทำให้เราตื่นตาตื่นใจกับความรู้ใหม่ๆ ที่ได้จากเรื่องเก่าๆ อย่างประวัติศาสตร์ของมนุษย์นี่ล่ะ

เว็บไซต์: Openworlds
openworlds.in.th

แทร็กอื่นๆ ก็เป็นเวอร์ชันพิเศษของเพลงนี้ มีทั้งแบบรีมิกซ์ แบบที่ลดทอนรายละเอียด แบบเอาเสียงร้องออก และแบบเดโม ทีเด็ดจริงๆ ยังอยู่ตรงแทร็กสุดท้ายที่เป็นเพลง “ลมหายใจ” เพลงชาติของชาวเบเกอรี่ที่คราวนี้พีโอพีมาทำใหม่เป็นเพลงป๊อปร็อกได้เป็นสไตล์ของตัวเองดีแท้ ทั้งหมดทั้งมวลทำให้งานนี้เป็นซีดีซิงเกิ้ลที่อดีตแฟนเบเกอรี่ มิวสิค ไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง!

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/PeriodOfPOP

วิดีโอคลิป: P.O.P : คนที่ไม่บอกผ่าน [Official MV]

www.youtube.com/watch?v=1ghm6B8YAx8

เพลงของทาบาสโก้เป็นอัลเทอร์เนทีฟร็อกที่ผสมกับดนตรีดิสโก้และกลิ่นดิบๆ ของพังก์อย่างลงตัว เอกลักษณ์ที่สำคัญอย่างหนึ่งของพวกเขาคือ ‘ความสนุก’ ที่หลายๆ เพลงในอัลบั้มถูกแต่งมาให้เหมาะกับปาร์ตี้สุดเหวี่ยง อย่างเช่น “I Love Vodka” ที่เป็นปาร์ตี้พังก์และ “1984″ เพลงร็อกเต้นรำภาษาอังกฤษซึ่งแสดงอาการสนุกหลุดๆ อย่างเต็มที่ หรือเพลงภาษาไทยหลายเพลงก็เกี่ยวพันกับการเต้นรำหรือห้วงเวลายามค่ำคืนอย่าง “เจ้าหญิงบนดิสโก้ฟลอร์”, “เที่ยงคืนนี้”, “Dance Until You Die”, “คืนที่ดาวอิจฉา” และ “ไม่กล้าตื่น” (แถมด้วยฮิดเดนแทร็กที่อื้ออึงและชวนมึนเมาเอามากๆ ) พวกเขายังมีเพลงที่ร็อกกันสนั่นและมีเนื้อหาพูดถึงความกดดันในเมืองใหญ่อย่าง “เชียงใหม่” ซึ่งนับเป็นแทร็กที่โดดเด่นและเจือด้วยอารมณ์แบบกบฏได้สะใจดีแท้

เพลงของทาบาสโก้มีความเป็นป๊อปสูง แต่สื่อสารออกมาได้อย่างเต็มไปด้วยอารมณ์หนักแน่นของดนตรีร็อก มีไอเดียสร้างสรรค์แบบอัลเทอร์เนทีฟ และกวนอารมณ์แบบพังก์ อัลบั้ม 1984 จึงเป็นงานเปิดตัวของวงหน้าใหม่ที่น่าจับตามากจริงๆ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/lemonfactoryrecord

วิดีโอคลิป: MV เชียงใหม่ -- TABASCO [official]

www.youtube.com/watch?v=Tm5PRXfCW3k

อย่างในอัลบั้มชุดล่าสุดของเธอที่มีความยาวเพียง 38 นาทีแต่ก็เป็นช่วงเวลา 38 นาทีที่เต็มอิ่มมากๆ เพลงส่วนใหญ่เธอร้องกับเปียโนและมีเครื่องดนตรีอื่นๆ เสริมบ้างพองาม จุดเด่นอยู่ที่ลีลาการร้องและเล่าเรื่องของเธอที่ทุกเพลงเต็มไปด้วยเรื่องน่าสนใจในแบบแปลกๆ ทั้งสิ้น อย่าง “Oh Marcello” ที่เธอร้องกึ่งพูดเป็นสำเนียงอิตาเลียนขำๆ สลับกับท่อนฮุกเพราะๆ เกี่ยวกับการล้างแค้น, “All The Row Boats” ป๊อปแรงๆ ที่เธอเล่าเรื่องเป็นตุเป็นตะจากภาพศิลปะ, “Don’t Leave Me (Ne Me Quitte Pas)” เพลงป๊อปสุดรื่นรมย์ที่เล่าเรื่องของผู้คนพิลึกใน 3 ย่านของนิวยอร์ก แต่ลงท้ายด้วยการร้องซ้ำๆ ว่า ฉันรักปารีสยามฝนตก!

แต่ใช่ว่าจะโชว์ความสนุกอาร์ตๆ กันอย่างเดียว ในอัลบั้มนี้เธอยังมีเพลงที่เพราะจับจิตหรือลึกซึ้งมากๆ อย่าง “Firewood”, “How”, “Open” และเพลงปิดท้ายหวานๆ อย่าง “Jessica” มาแทรกคั่นระหว่างความพิลึกพิลั่นด้วย แทร็กเหล่านี้บอกเราว่าเวลาเธอจะเล่นบทดราม่าก็เล่นได้ถึงใจจริงๆ

What We Saw from the Cheap Seats จึงเป็นอัลบั้มน่ารักๆ แบบเพี้ยนๆ ชนิดที่คนที่ชอบหนังของ เวส แอนเดอร์สัน หรือ ทิม เบอร์ตัน น่าจะเป็นปลื้มแน่นอน

เว็บไซต์: Official Website
www.reginaspektor.com

วิดีโอคลิป: Regina Spektor -- “How” [Official Music Video]

www.youtube.com/watch?v=7mBfW-CdgLE

อัลบั้ม North กลายเป็นงานที่กลมกล่อมที่สุดชุดหนึ่งของ แมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้ มันเปิดตัวด้วยความแรงขนาดที่ขึ้นไปติดอันดับ 1 ของชาร์ตบิลล์บอร์ดเลยทีเดียว ในอัลบั้มนี้มีตั้งแต่เพลงเปิดอัลบั้มที่เข้มข้นและแสนจะลงตัวในทุกมิติอย่าง “Parade”, เพลงรักหวานๆ จังหวะพอโยกตามได้อย่าง “Overjoyed”, เพลงที่เป็นสนุกๆ ติดหู กับดนตรีเปี่ยมสีสันอย่างซิงเกิ้ลแรก “She’s So Mean” หรือ ”Radio” ที่เติมเครื่องเป่าจัดจ้านเข้าไปด้วย, เพลงอะคูสติกเพราะๆ “I Will”, เพลงร็อกเข้มๆ ที่มีเครื่องสายอลังการเป็นแบ็กกราวนด์อย่าง “English Town” และยังมีกระทั่งเพลงที่พูดถึงเรื่องใหญ่ๆ อย่างความเป็นไปของชีวิตและหนทางของมนุษยชาติอย่าง “Sleeping at the Wheel” เรียกว่ามีตั้งแต่ป๊อปจัดจนถึงเท่จัดๆ

ความหลากหลายนี้อาจมาจากการทำงานแบบวงที่คราวนี้สมาชิกคนอื่นๆ ก็ได้แสดงฝีมือแต่งเพลงกันอย่างได้ไว้ลายกันด้วย แต่มันยังเป็นความหลากหลายที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติดีแท้

เหมือนกับว่า ร็อบ โทมัส กลับมาทำงานกับเพื่อนเก่าที่ทุกคนก็เติบโตพอที่จะเข้าใจคำว่า ‘มิตรภาพ’ อย่างแท้จริงแล้วก็เป็นได้

เว็บไซต์: Official Website
matchboxtwenty.com

วิดีโอคลิป: Matchbox Twenty -- She’s So Mean [Official Music Video]

www.youtube.com/watch?v=-8WLa6umgdw

คราวนี้เรามีศิลปินมาร่วมโชว์แบบอบอุ่นๆ อย่าง P.O.P, Spoonfulz, Ten To Twelve, Slow Reverse, Greasy Cafe’, The Begins, Musketeers, Electric Neon Lamp, เป้ อารักษ์, Better Weather, Abuse The Youth, Cocktail, การเปิดตัวคู่ดูโอ ต้อง & เจนนี่ สองหนุ่มสาวที่แจ้งเกิดจากยูทูป, วงจากเชียงใหม่ Derdarmissyou และแถมด้วยวง ภูมิจิต ที่จะมาฟีเจอริ่งกับ ปอย พอร์เทรต! เป็นอาทิ

ส่วนเรื่องหนัง เราจะฉายหนังสารคดีเบื้องหลังคอนเสิร์ต Live in Bangkok Fever ชื่อว่า “Life in Bangkok Fever ของวงภูมิจิต, “หนังพาไป” พาหนังมาร่วมงานเราด้วย, การรวมตัวของนักทำแอนิเมชันรุ่นใหม่ในโปรแกรม “Indy TLa’Frame”, ภาพยนตร์เรื่อง “36″ โดยเต๋อ นวพล และ “Wonderful Town” โดย อาทิตย์ อัสสรัตน์

พบกับสินค้าน่ารักๆ ที่ happening คัดสรรค์มาให้คุณ ทั้งร้าน Little & Big เจ้าของ MT และของกุ๊กกิ๊กเพียบๆ , กระเป๋าผ้าน่ารักๆ จาก Bun-Ju, เสื้อยืดสวยๆ จาก Unusual B และหนังสือจากสำนักพิมพ์เื่พื่อนๆ ของเราอย่าง Bioscope, Openbook, Salmon, ฮิกาซีน, มติชน, A Book และ ไต้ฝุ่น เป็นต้น! แถมด้วยซีดีจากค่ายเพลงอย่าง Smallroom, Believe, Lemon Factory และ Genie Records

พิเศษสุดๆ !!! งานนี้จะมีการเปิดตัวพ็อกเก็ตบุ๊ก 2 เล่มใหม่ล่าสุด คือหนังสือของ โดนัท มนัสนันท์ และพี่เล็ก กรีซซี่คาเฟ่ด้วยนะ ขายในงานนี้เป็นที่แรกพร้อมเจอตัวนักเขียนตัวเป็นๆ เลยจ้า

ตารางการฉายภาพยนตร์:
12.00น. Dream Thailand
12.20น. Unseen หนังพาไป
13.00น. Wish Us Luck
15.00น. ภูมิจิต Life In Bangkok Fever
17.00น. Indy TLa’Frame
19.00น. 36
20.30น. Wonderful Town
21.00น. Dream Thailand

ตารางการแสดงดนตรี:

12.30 Shining Stars
13.00 Abuse the youth
13.30 ต้อง+เจนนี่ feat. เก่ง อธิป
14.00 Vertical Mind
14.30 Electric neon lamp
15.00 Better Weather
15.30 Slow Reverse
16.00 Musketeers
16.30 Details
17.00 Ten To Twelve
17.30 Cocktail
18.00 เป้ อารักษ์
18.30 เด๋อด๋ามิสยู
19.00 Lula
19.30 ภูมิจิต + Poy Portrait
20.00 Spoonfulz
20.30 P.O.P
21.00 Greasy Cafe

อย่าพลาด!! งานนี้ยังมีการชิงรางวัลกล้อง LomoKino กล้องถ่ายภาพเคลื่อนไหวสไตล์ Lomo ที่สามารถถ่ายภาพต่อเนื่องได้ถึง 144 เฟรมต่อฟิล์ม 35 มม. 1 ม้วน จะใส่ฟิล์มสี, ฟิล์มขาวดำ, ฟิล์ม redscale หรือฟิล์มสไลด์แล้วล้างครอสได้หมด นี่สิ่งที่จะมาปลุกกระแสให้การถ่ายภาพยนตร์แบบอนาล็อกกลับมาอีกครั้ง! อยากรู้ว่าทำยังไงถึงจะได้ต้องมางานนี้จ้ะ เราจะ จับฉลากกันเวลาประมาณ 17.00 และ 20.30 นะ แล้วเจอกัน 13 ตุลานี้ที่ House นะ

แต่อย่าเพิ่งทำหน้าเบื่อกันถ้าได้ยินว่านี่เป็นอัลบั้มคัฟเวอร์อีกแล้ว เพราะ “Boy Don’t Cry” เป็นอัลบั้มคัฟเวอร์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ตั้งแต่คอนเสปต์การจงใจเลือกเพลงเศร้าของนักร้องนักแต่งเพลงชายในยุค 70 มาล้วนๆ หลายคนเป็นสายเพลงคันทรี แถมหลายๆ เพลงยังไม่ใช่เพลงที่ดังสุดๆ ของนักร้องคนนั้น อาทิ “We Will” ของ กิลเบิร์ต โอ ซัลลิแวน (ที่เรารู้จักเขาจากเพลง “Alone Again (Naturally)”), “Same Old Tears on a New Background” ของ สตีเฟน บิช็อป (ที่เรารู้จักกันดีจากเพลง “It Might Be You”) และเพลงเปิดอัลบั้ม “P.F. Sloan” ของ จิมมี่ เวบบ์ (ที่หลายคนรู้จักเพลงดังๆ ของเขาอย่าง “By the Time I Get to Phoenix” และ “Wichita Lineman มากกว่า”) ซึ่งเป็นการเปิดอัลบั้มที่เหนือชั้นมาก เพราะมันเป็นเพลงที่เพราะสุดๆ แถมยังเป็นเพลงที่จิมมี่แต่งให้กับนักร้อง-นักแต่งเพลงชายที่ไม่ค่อยจะโด่งดังอีกคนหนึ่งเสียด้วย การเลือกเพลงแบบนี้บอกว่าเธอเป็นแฟนของยุค 70 แบบตัวจริงเสียงจริง แถมเสียงร้องของรูเมอร์ให้ความรู้สึกนวลเนียนคล้าย คาเรน คาเพนเตอร์ อยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ถึงกับเหมือนกันจนเกินไป

อัลบั้มนี้บรรจุเพลงไว้มากถึง 16 แทร็กและแถมด้วยคอนเทนต์พิเศษที่เป็นภาพการแสดงสดในเว็บไซต์อีกด้วย ถ้าให้สรุปแบบฟันธงก็ต้องบอกว่านี่เป็นอัลบั้มแบบอีซีลิซนีงที่ฟังเพลินและคุ้มค่ามากๆ แต่ถ้าให้กล่าวอะไรเพิ่มเติมอีกสักหน่อย ก็ต้องบอกว่านี่เป็นงานคัฟเวอร์ที่ให้ความรู้กับคนฟังไม่น้อย และเป็นการทำงานแบบที่คนรักดนตรีจริงๆ ควรศึกษาเป็นแบบอย่างเลยล่ะ

เว็บไซต์: Official Website
www.rumer.co.uk

วิดีโอคลิป: Rumer -- P.F. Sloan [Official Video]

www.youtube.com/watch?v=ZZApRNG5P-w

ในแทร็กแรก “Over The Border” พวกเขาเริ่มด้วยเพลงกึ่งพูดที่เล่าเหตุการณ์วัยเด็กที่ทำให้หลงรักดนตรี ก่อนจะตั้งคำถามทิ้งท้ายว่าดนตรีจะเป็นสิ่งสำคัญกับชีวิตตลอดไปหรือไม่? แล้วหลังจากนั้นเพลงในอัลบั้มทั้งหมดก็มาตอบคำถามนี้ในมุมมองต่างๆ มีทั้งด้านสว่างสดใสและด้านหม่นหมองของชีวิตที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับบทเพลง อาทิ “Tonight” เพลงแห่งการเฉลิมฉลองชีวิตของนักเที่ยวกลางคืน, “I’ve Got Your Music” กับ “DJ” เพลงที่บอกเราว่าดนตรีสามารถทำให้เราหลงใหลและเสพติดได้ขนาดไหน, “Twenty Five Years” เพลงป๊อปหลอนๆ ที่พูดถึงชีวิตที่พลาดผิด, “When I Was Seventeen” เพลงป๊อปแดนซ์ที่พาเราไประลึกถึงความเป็นไปได้อันไม่มีที่สิ้นสุดของชีวิตวัยรุ่นที่มีเสียงเพลงเพราะๆ เป็นดั่งเพื่อนสนิท, “Haunted Jukebox” เพลงป๊อปที่มีเมโลดี้แบบเก่าๆ ที่พูดถึงสเน่ห์ของเพลงยุคก่อน แม้กระทั่งแทร็กสั้นๆ คั่นบทเพลงของพวกเขายังชื่อว่า “Record Doctor” เลย

ดนตรีและเนื้อร้องในอัลบั้มนี้แข็งแรงสดใส ส่งเสริมกันเหมือนดั่งคู่รักที่ผูกพันกันมาเนิ่นนาน เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ย้อนยุคที่กลมกลืนกับความทันสมัย เหมือนการโหยหาอดีตโดยยังคงไม่หลงลืมว่าชีวิตยังมีปัจจุบันขณะ สรุปได้ไม่เกินเลยหากถ้าจะบอกว่านี่คืออัลบั้มที่ดีที่สุดของ Saint Etienne

เว็บไซต์: Official Website
www.saintetienne.com

วิดีโอคลิป: Saint Etienne -- I’ve Got Your Music

www.youtube.com/watch?v=3MQmsHPwLvU

หลายๆ เพลงในอัลบั้มนี้มีช่องว่างในดนตรีและเนื้อหาให้ตีความมากขึ้น พูดง่ายๆ คืออาร์ตมากขึ้นนั่นเอง การเพิ่มสมาชิกเป็น 4 คนแถมได้ ป๊อก-วรรณฤต พงศ์ประยูร แห่ง Stylish Nonsense มาช่วยโปรดิวซ์ก็เพิ่มดีกรีความอาร์ตของเพลงขึ้นอีกระดับด้วยการผสมสุ้มเสียงอิเล็กทรอนิกส์ลงไปด้วย มีหลายเพลงที่เป็นเหมือนงานทดลองทางศิลปะซึ่งใช้บทเพลงแบบโมเดิร์นร็อกเป็นสื่อ อย่างเช่น “เธอกับฉัน”, “เสียงของการจากลา”, “วันสีเทา” และ “ในสวนดอกไม้” ที่มีช่องว่างของเนื้อเพลงและสีสันทางดนตรีมากมายให้เราได้ปล่อยใจและขบคิดตาม ส่วนเพลงบรรเลงสั้นๆ อย่าง “ชะเอม” ก็กลายเป็นแทร็กที่น่าสนใจสุดๆ เหมือนเป็นซาวนด์แทร็กประกอบภาพยนตร์ชั้นดีที่ปล่อยให้เราจินตนาการภาพใส่ลงไปเอง

พวกเขายังเพิ่มความอาร์ตอีกนิดด้วยการได้ ตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร มาออกแบบปกให้ สรุปว่าใครอยากสัมผัสดนตรีร็อกในแบบที่มีแง่มุมทางศิลปะด้วย ขอแนะนำให้ลองฟังอัลบั้มนี้

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/buddhistholiday

วิดีโอคลิป: Chapter 1 ระหว่างความต่าง -- Buddhist Holiday

www.youtube.com/watch?v=qgoZ6MzDkMQ

อัลบั้มชุดนี้เป็นอัลบั้มใหม่เอี่ยมที่นับเป็นชุดที่ 29 ของวง ทิ้งช่วงจากการทำเพลงใหม่มาร่วมทศวรรษทีเดียว แถมอัลบั้มชุดหลังๆ ของพวกเขาก็ดูอ่อนล้าเหลือเกิน แต่เมื่อได้ฟังอัลบั้มชุดนี้ที่ ไบรอัล วิลสัน มาเป็นกัปตันทีมเต็มตัวอีกทีแล้วรู้สึกมหัศจรรย์ในแง่ที่มันยังคงเรื่องราวเกี่ยวกับสายลม แสงแดด ชายทะเล รอยยิ้ม เหมือนกับเพลงเซิร์ฟมิวสิกสมัยที่พวกเขาเพิ่งโด่งดัง ทุกเพลงมีเมโลดี้ป๊อปจัด อบอวลด้วยการร้องประสานนวลเนียน โดยเฉพาะ “Spring Vacation” ที่มีศักยภาพจะเป็นเพลงโคตรฮิตได้ เนื้อหาบางถ้อยในบางเพลง อย่าง “Isn’t It Time” ก็มีการระลึกอดีตอันแสนสุข ช่วยทำให้อัลบั้มนี้ดูสมวัย ส่วน “From There To Back Again” และ “Pacific Coast Highway” ก็มีลีลาดนตรีหลากหลายเหมือนเพลงแบบมิวสิคัล ช่วยทำให้อัลบั้มนี้ดูมีชั้นเชิง ในขณะที่ “The Private Life of Bill And Sue” ซึ่งพูดเรื่องรายการโชว์แบบเรียลิตี้ ก็ช่วยทำให้อัลบั้มดูร่วมสมัยด้วย ที่น่าชื่นใจที่สุดก็คือ ภายใต้เมโลดี้เพราะๆ กับเสียงประสานนวลๆ นั้น เดอะ บีช บอยส์ ยังซ่อนการเรียบเรียงดนตรีระดับพระกาฬเอาไว้อย่างแนบเนียน นับเป็นอัลบั้มที่สมศักดิ์ศรีการฉลองครบรอบ 50 ปีของวงจริงๆ

…แถมอีกนิดว่าเพลงปิดท้ายอัลบั้ม “Summer’s Gone” เป็นเพลงช้าๆ เศร้าๆ ที่อาจทำให้คนร่วมรุ่นของพวกเขาฟังแล้วน้ำตาซึมเลยล่ะ

เว็บไซต์: Official Website
www.thebeachboys.com

วิดีโอคลิป: The Beach Boys -- That’s Why God Made The Radio

www.youtube.com/watch?v=VAmk-Wk2pNA

คุณเริ่มถ่ายรูปตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่เดิมผมชอบการทำหนัง ตอนนั้นก็คิดว่าก่อนจะถ่ายภาพเคลื่อนไหวได้ก็ต้องเริ่มจากฝึกถ่ายภาพนิ่งก่อน แล้วก็หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นทั้งอย่างนั้น …ตอนนั้นเป็นช่วงม.ปลาย

อะไรเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้คุณเริ่มถ่ายภาพของ มิรัยจัง?

ตอนปี 2009 คุณมัตสึโอกะ อิตเทตสึ (Matsuoka Ittetsu) ที่เป็นช่างภาพมาชวนให้ทำนิทรรศการร่วมกัน โดยใช้ชื่องานว่า ‘มิรัยจัง’ ผมก็เลยเริ่มหาแบบเพื่อจะถ่ายแสดงงานนี้ พอดีได้มาเจอกับเด็กผู้หญิงคนนี้ และรู้สึกติดใจมากก็เลยเริ่มต้นเก็บภาพของเธอ บางทีอาจจะเพราะว่าเธอยังไม่เข้าใจว่ากล้องคืออะไร ก็เลยไม่ค่อยยอมเคลื่อนไหวไปในแบบที่อยากให้เป็นสักเท่าไหร่ แต่การที่นางแบบไม่สนใจกล้องเลยนี่ก็เป็นเรื่องที่ไม่เคยเจอมาก่อนในฐานะช่างภาพ ก็เลยรู้สึกได้ถึงความแปลกใหม่

คอนเสปต์ของหนังสือเล่มนี้คืออะไร?

คอนเสปต์ของภาพถ่าย มิรัยจัง ก็คือ ความดีใจหรือตกใจในชั่วขณะที่ได้สัมผัสกับสิ่งใหม่ๆ นั้น ผมอยากจะให้ตัวผมเองรวมทั้งคนดูจะได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้นอีกครั้งผ่านภาพถ่าย มิรัยจัง ของผม นอกจากนี้ มิรัย ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่าอนาคต ความงามของทั้ง 4 ฤดู บวกกับวิถีชีวิตและวัฒนธรรมเก่าๆ ของญี่ปุ่นแบบนี้ อาจจะช่วยให้เข้าใจอนาคตได้บ้างก็ได้ ซึ่งก็เป็นอีกหนึ่งธีมของงานครับ
ทำไมถึงใช้ชื่อหนังสือว่า ‘มิรัยจัง’?เพราะว่าเป็นคำที่มีความรู้สึกเป็นเด็กๆ บวกกับจังหวะของคำฟังดูน่ารัก ก็เลยเลือกชื่อนี้ ที่ญี่ปุ่น คำว่า ‘จัง’ มักจะเอาไว้เรียกต่อท้ายชื่อเด็กเล็กๆ หรือไม่ก็เพื่อนสนิทครับ

สถานที่ที่ใช้ถ่ายเป็นส่วนไหนของประเทศญี่ปุ่น?

เป็นสถานที่ที่เรียกว่า เกาะซาโดกาชิมะ (Sadogashima) ในจังหวัดนิงาตะ (Niigata) เป็นที่ที่วัฒนธรรมและการใช้ชีวิตแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นยังหลงเหลืออยู่ เป็นที่ที่สวยงามมากๆ ครับ การเปลี่ยนแปลงของแต่ละฤดูก็เป็นไปอย่างชัดเจน ถ้าเป็นฤดูหนาวก็จะขาวโพลนไปด้วยหิมะ ฤดูร้อนก็จะมีไร่ทานตะวัน ทำให้สามารถเข้าใจเนื้อหาของภาพได้ง่าย ซึ่งถ้าไม่ไปที่นั่นเดือนละครั้งอาจจะพลาดช็อตสำคัญได้ อย่างตอนที่ได้ยินว่าซากุระกำลังร่วง ผมก็รีบพุ่งไปที่นั่นแบบวันเดียวกลับเลยก็มี

ใช้เวลาแค่ไหนในการถ่าย มิรัยจัง?

ตั้งแต่ปลายปี 2009 ถึงเดือนมกราคม 2011 ฤดูหนาวจนถึงฤดูหนาวของอีกปี ถ่ายทำประมาณ 20 ครั้ง ไปหนึ่งครั้งก็จะอยู่ประมาณ 1 อาทิตย์โดยอาศัยนอนที่บ้านเพื่อน ตอนที่ถ่ายฤดูหนาวแรกเสร็จก็ตัดสินใจว่าจะต้องทำต่อไปอีก 1 ปีให้ได้ ธีมเด็กเป็นธีมทั่วๆ ไปก็จริง แต่ฤดูกาลทั้ง 4 ก็เป็นธีมทั่วๆ ไปอีกธีมหนึ่งที่อยากท้าทายเหมือนกัน

ในขั้นตอนการถ่ายทำทั้งหมด ช่วงเวลาที่คุณสนุกที่สุดคือช่วงไหน?

คือช่วงที่ได้เห็นการใช้ชีวิตของมิรัยจังอย่างใกล้ชิดครับ

คิดว่าทำไมรูปถ่ายเหล่านี้ถึงได้รับการชื่นชอบจากคนจำนวนมาก?

ผมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะว่า ลักษณะของคนแบบที่ใครๆ ก็รักนั้น มีอยู่ในตัวมิรัยจังครับ

ทราบว่าคุณกำลังจะนำหนังสือและนิทรรศการภาพถ่าย มิรัยจัง มาแสดงที่เมืองไทย มีอะไรอยากบอกกับชาวไทยก่อนไหม?

ขอบคุณที่ดูผลงาน มิรัยจัง ของผมผ่านนิตยสารเล่มนี้นะครับ ผมชอบบรรยากาศที่สดใสและใจดีของไทยมากครับ ภาพของมิรัยจังนี้ถ่ายที่เกาะซาโดในประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ที่มีหิมะทับถมเยอะ ถึงแม้จะตรงข้ามกับเมืองร้อนอย่างเมืองไทยอย่างสิ้นเชิงก็เถอะ แต่ถ้าทุกคนเพลิดเพลินไปกับมิรัยจังได้ผมก็ดีใจมากแล้วครับ

เรื่อง: Michiko Sakashita / แปล: Yune

.

.

คาวาชิม่า โคโตริ
เกิดเมื่อปี 1980 ที่โตเกียว จบจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ คณะศิลปศาสตร์ภาษาฝรั่งเศส ได้รางวัลภาพถ่ายของสำนักพิมพ์ Kodansha ครั้งที่ 42 นอกจากนี้ก็ออกหนังสือหนังสือ Mirai-chan, Baby Baby และในปี 2012 นี้ก็มีแผนจะจัดแสดงผลงานภาพถ่าย Mirai-chan ที่กรุงเทพฯ ด้วย
kawashimakotori.com

Mirai-chan
ราคา 2,100 เยน / A5 / 204 หน้า / สำนักพิมพ์ Nanarokusha
www.nanarokusha.com

.

.

#บทความนี้นำมาจากนิตยสาร happening ฉบับ 65 ในฉบับยังมีเรื่องให้อ่านต่อเนื่องกันเกี่ยวกับช่างภาพชาวญี่ปุ่นคนอื่นๆ ที่กำลังสร้างชื่อด้วยหนังสือภาพถ่ายของตัวเองนอกจาก คาวาชิม่า โคโตริ ติดตามอ่านเพิ่มเติมกันได้ใน happening 59 หน้าปก ซันนี่-บ๊อบบี้

ร้านหวานหวานวันวาน เป็นหนังสือเล่มเล็กๆ ที่อ่านแล้วเราจะหลงรักกรุงเทพฯ ขึ้นอีกหลายระดับ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/polkadotbook

ในอัลบั้มที่แล้วพวกเขารับมือกับอายุที่มากขึ้นด้วยการเพิ่มดีกรีอิเล็กทรอนิกส์และความหม่นหมองในเพลงอย่างหนักมือ มาถึงอัลบั้มนี้พวกเขากลับมาสู่ยุคดั้งเดิมอีกครั้ง ความเป็นร็อกกับอิเล็กทรอนิกส์ผสมกันอย่างประนีประนอมและกลมกลืน ท่อนฮุกแรงๆ ยังมีอยู่ทุกเพลง ที่ดูจะลงตัวขึ้นคือการไล่เรียงอารมณ์เพลงที่มีเพลงที่หนักหน่วงฮาร์ดคอร์ (อย่าง “I’ll Be Gone”, “Victimzed” และ “Burn It Down”) สลับกับเพลงที่เบาลงมาหน่อย (อย่าง “Castle of Glass” และ “Roads Untraveled”) เรียงร้อยกันด้วยสุ้มเสียงที่แตกต่างกันไปในแต่ละแทร็ก พวกเขาแก้เบื่อให้คนฟังขาประจำด้วยการลดดีกรีการแร็ปลงอีกพอควร

เป็นอัลบั้มที่เหมาะสมกับสถานะของวงและน่าจะเหมาะกับรสนิยมของแฟนๆ ที่ติดตามกันมาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันเป็นอย่างยิ่ง เพราะถึงวันนี้แฟนกลุ่มนี้ก็น่าจะต้องการอะไรประมาณนี้ล่ะ

เว็บไซต์: Official Website
www.linkinpark.com

วิดีโอคลิป: Linkin Park -- BURN IT DOWN (Official Music Video)

www.youtube.com/watch?v=dxytyRy-O1k

อัลบั้ม Radio Music Society คืองานที่ออกต่อจาก Chamber Music Society เมื่อ 2 ปีก่อน แม้ชื่อจะดูเกี่ยวเนื่องกันแต่คราวนี้จากชื่ออัลบั้มก็บอกแล้วว่าเธอตั้งใจจะทำให้เพลงแจ๊ซของเธอเป็นมิตรกับสถานีวิทยุ(ป๊อป)ให้ได้ งานนี้เต็มไปด้วยนักดนตรีฝีมือดีที่มาร่วมงานมากมาย เครื่องสาย เครื่องเป่า วงคอรัสประสานเสียงมากันครบเครื่อง แค่มือกลองก็ใช้ถึง 3 คนแล้ว แถมมีนักแซกโซโฟนชื่อดัง จอห์น โลวาโน มาร่วมด้วย และเธอก็คัฟเวอร์เพลงคนอื่นมา 2 แทร็กคือ “I Can’t Help It” เพลงเก่าของ ไมเคิล แจ็กสัน ที่แต่งโดย สตีวี่ วันเดอร์ และ “Endangered Species” ของ เวย์น ช็อตเตอร์ ที่เธอแต่งเนื้อให้เสียด้วย ดนตรีในอัลบั้มนี้แม้จะโชว์ฝีไม้ลายมือการเล่นดนตรีและการเรียบเรียงกันแบบไม่ยั้ง แถมเนื้อหาบางเพลงยังค่อนข้างเข้มข้น (อาทิ “Black Gold” ที่พูดถึงการเหยียดผิวและการรู้คุณค่าในชาติพันธุ์ของตน หรือ “Land of The Free” ที่พูดถึงความเสมอภาคในสังคม) แต่ภาพรวมของอัลบั้มกลับฟังสบายและนุ่มนวลเอามากๆ เอสเปอรันซาเองก็โชว์การร้องเพลงเพราะๆ และลีลาการเล่นเบสทั้งอิเล็กทริกและอะคูสติกได้อย่างน่าชื่นใจ

เป็นอัลบั้มที่ให้ความรู้สึกเต็มอิ่มในทุกมิติจริงๆ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/EsperanzaSpalding

วิดีโอคลิป: Esperanza Spalding -- Black Gold (OFFICIAL)

www.youtube.com/watch?v=Nppb01xhfe0

ความน่าประทับใจประการแรกก็คือมันมีความยาวถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มกับเพลงที่มากถึง 16 แทร็ก (แต่ในเวอร์ชันที่ขายในอเมริกามีเพียง 12 แทร็กเท่านั้น) ความน่าประทับใจประการต่อมาก็คือมันเป็นอัลบั้มที่เรียงร้อยเพลงได้ดีมาก เพลงหนึ่งต่อไปอีกเพลงหนึ่งล้วนส่งเสริมกันเสมอ จากเพลงเปิดอัลบั้มที่เติมพลังชีวิตให้ผู้ฟังอย่าง “You Are Young” ไล่ไปถึงเพลงป๊อปทรงพลัง “Silenced By The Night” และ “Disconnected” ตามด้วยเพลงเปียโนบัลลาร์ดเพราะๆ “Watch How You Go” แล้วเร่งจังหวะขึ้นมาเป็นเพลงจังหวะกลางที่เพราะจับใจไม่แพ้กันอย่าง “Sovereign Light Cafe” ก่อนจะต่อด้วยเพลงป๊อปทรงพลังสุดคึกคักและเปี่ยมด้วยพลังชีวิตอย่าง “On The Road” อีกที แล้วเติมพลังชีวิตกันอย่างต่อเนื่องและจริงจังด้วยเพลงช้าที่เป็นเพลงให้กำลังใจ “The Starting Line” ซึ่งมีฮุกที่โดนมากๆ …ที่ไล่เรียงมานี่ยังไม่ถึงครึ่งอัลบั้มเลย พวกเขาค่อยๆ ไล่เรียงอารมณ์สลับความป๊อป ความหม่นหมอง การให้กำลังใจ และมีกระทั่งเพลงที่ติดอาร์ตนิดๆ อย่าง “Black Rain” ซึ่งอย่างไรเสียคราวนี้พวกเขาก็ทำเพลงได้อยู่ในขอบเขตของ ‘เพลงเพราะๆ’ อย่างสมเป็นผู้เชี่ยวชาญ แม้ว่าหลายเพลงจะมีสูตรคล้ายๆ กัน คือเิริ่มต้นด้วยการร้องของทอมกับเสียงเปียโนง่ายๆ (หรือไม่ก็เสียงซินธิไซเซอร์เบาๆ) ก่อนจะไปพีกที่ท่อนฮุกอันแสนลงตัว แต่เมื่อเนื้อร้อง-ทำนองลงตัวเสียอย่าง เพลงที่ดีก็คือเพลงที่ดีอยู่นั่นเอง

แม้ถึงตอนนี้ Keane ก็ยังไม่มีเพลงไหนที่กลมกล่อมเท่ากับ “Somewhere Only We Know” ซึ่งเป็นเพลงแรกจากอัลบั้มแรกของพวกเขา แต่ในอัลบั้มนี้ก็มีอยู่หลายเพลงที่เข้าใกล้เพลงสุดฮิตเพลงนั้น และสำหรับความเป็นอัลบั้มแล้ว บางที Strangeland อาจเป็นอัลบั้มที่กลมกล่อมที่สุดของ Keane ก็เป็นได้

เว็บไซต์: Official Music
www.keanemusic.com

วิดีโอคลิป: Keane -- Disconnected

www.youtube.com/watch?v=FfUHkPf9D9k

หนังแบ่งออกเป็น 3 ตอนย่อยตามสมัยนิยม แต่กลับไม่ได้ใช้สไตล์ของหนังสั้นมาเล่าเรื่อง มีการปูพื้นและขมวดจบได้สมบูรณ์แบบ คนดูจะรู้สึกถึงความเต็มอิ่มเหมือนได้ดูหนังยาวถึง 3 เรื่องในรอบเดียว หนังมีไอเดียเก๋ๆ ด้วยการใช้เลข 7 เป็นตัวแทนของความรักที่จะมีการเปลี่ยนแปลงทุก 7 ปี

เริ่มต้นตอนแรกกับ ‘14’ ผลงานกำกับของ ปวีณ ภูริจิตปัญญา ที่จับกระแสวัยรุ่นในยุคโซเชียลเน็ตเวิร์กมาเสียดสีได้อย่างถึงกึ๋น ว่าด้วยพฤติกรรมชอบแชร์ ชอบไลค์ และต้องการเป็นที่ยอมรับในสังคมออนไลน์ จนบางครั้งกลายเป็นการทำลายความรักของคนใกล้ตัว แม้โทนหนังจะออกไปทางรักกุ๊กกิ๊ก แต่ด้วยประเด็นที่หยิบมาดูจะเข้าถึงกลุ่มคนดูวัยรุ่นได้มากที่สุด และมีน้ำหนักพอที่จะให้ขบคิดอะไรตามได้ การเล่าเรื่องก็รวดเร็วฉับไวและใช้เทคนิคด้านภาพอันแพรวพราว สอดคล้องกับตัวเรื่องได้ดี ถึงจะดูเป็นการ์ตูนไปบ้าง แต่การแสดงของ เก้า จิรายุ และ ปันปัน สุทัตตา ก็แสดงอินเนอร์ได้มีมิติสมวัยเด็กวัยรุ่นอายุ 14 ทำให้เป็นตอนหนึ่งที่ลงตัวทีเดียว

ตอนที่สอง ‘21/28’ ผลงานกำกับของ อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม ที่เขยิบวัยขึ้นมาอีกขั้น ว่าด้วยความรักของคนวัย 21 ที่เลิกรากันไป ก่อนจะหวนกลับมาพบกันอีกครั้งในวัย 28 ในขณะที่อะไรหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เป็นพล็อตที่ถือว่าค่อนข้างน่าผิดหวังที่สุดในทั้งหมด 3 ตอน อย่างไรก็ตามต้องชื่นชมในสปิริตของนักแสดงอย่าง ซันนี่ ที่ต้องเพิ่มน้ำหนักตัวเองถึง 14 กิโล ก่อนจะลดเหลือให้เท่าเดิม ถือเป็นปรากฏการณ์ที่พบเห็นได้น้อยมากในวงการหนังไทย ซึ่งตัวเขาเองก็พลิกบทบาทมาเล่นในบทขึงขังแบบเล่นน้อยได้มาก แตกต่างจากเรื่องก่อนๆ อย่างสิ้นเชิงและแถมทำได้ดีเสียด้วย ส่วนทางด้าน คริส หอวัง แสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทอย่างมากในซีนดราม่าทั้งหลาย แต่ด้วยตัวบทเองกลับไม่ได้ส่งเสริมให้เธอเป็นที่น่าจดจำอย่าง เหมยลี่ แต่อย่างใด

ตอนที่สาม ’42.195’ ผลงานกำกับของหัวเรือใหญ่ของค่ายอย่าง จิระ มะลิกุล ที่สร้างสรรค์บทได้ลุ่มลึกตามวัยที่มากขึ้น เล่าเรื่องราวของนักวิ่งมาราธอนหนุ่มวัย 24 ที่ไปตกหลุมรักสาวใหญ่วัย 42 ซึ่งในส่วนของความรักอาจจะดูขาดความน่าเชื่อถือไปบ้าง แต่ถ้าหากมองในแง่ปรัชญาที่แฝงอยู่ ทั้งเรื่องการก้าวข้ามผ่านอุปสรรคไปข้างหน้า การหยุดยืนรอคนที่วิ่งตามมาข้างหลัง ก่อนจะออกวิ่งไปพร้อมๆ กัน และอีกหลายอย่างที่สามารถตีความได้จากการวิ่งของตัวละครที่แฝงไว้อย่างแนบเนียน หนังจึงมีพลังถึงขนาดให้คนดูอยากออกไปวิ่งมาราธอนเลยก็ว่าได้ ด้านตัวละครดูเหมือนว่า นิชคุณ แห่ง 2PM จะเป็นแผนการตลาดที่ค่ายเลือกมาได้ถูกจุดมาก เพราะสามารถเรียกคนดูได้อย่างท่วมท้น อีกทั้งยังมองไกลไปถึงตลาดต่างประเทศอีกด้วย แต่ในเรื่องคุณภาพ นิชคุณกลับเป็นจุดอ่อนเรื่องการแสดงที่สุดในหนังเรื่องนี้ก็ว่าได้ ตรงข้ามกับ สู่ขวัญ ที่แสดงหนังเป็นเรื่องแรกเหมือนกัน แต่กลับทำให้ตัวละครตัวนี้เป็นตัวละครที่น่าเชื่อถือมากที่สุดในเรื่องเลยทีเดียว โดยรวมถือเป็นตอนปิดท้ายได้ถูกจังหวะดีมาก ที่ให้คนดูได้ความอิ่มเอมใจและกลับไปขบคิดต่อหลังลุกออกจากโรงไปแล้ว

ภาพรวมของทั้งหมดสามตอนนี้ ถือได้ว่าจีทีเอชได้ทำลายกรอบที่เคยวางไว้ตามสูตรหนังรักฟีลกู้ดเดิมๆ จนหมด และมีความลึกซึ้งมากกว่าให้แค่ความบันเทิง โดยที่ไม่ทิ้งความทุ่มเทในการทำงานที่มีให้เห็นผ่านทั้งการเขียนบท โปรดักชัน การแคสติ้งนักแสดง รวมไปถึงกิมมิกลูกเล่นต่างๆ สมกับเป็นหนังฉลองครบรอบ 7 ปีของค่ายที่คนดูรอคอย

เว็บไซต์: Official Website
www.sevensomething.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=mfxDgbPk_QA

หนังถูกแบ่งออกเป็นสามตอนสั้นๆ โดยเล่นกับเรื่องราวของกล้องวงจรปิดที่ปรากฏอยู่ในทุกตอน เริ่มต้นด้วย ‘มรดกผี’ ที่ได้ ทิวา เมยไธสง มากำกับ ซึ่งตอนนี้ก็ได้ใช้ทักษะความเป็นตากล้องได้อย่างเหนือชั้น ภาพที่ใช้เป็นมุมที่เหมือนมองผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งตามมุมต่างๆ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่นั้นยังไม่โดดเด่นเท่าการเล่าเรื่องแบบหนังเงียบ แม้จะไม่ได้ยินเสียงของตัวละคร แต่อารมณ์ที่ได้จากการอ่านบทสนทนาบทหน้าจอ ผนวกกับซาวนด์หลอนๆ ที่ดังคลออยู่ตลอดเวลา ถือเป็นงานทดลองที่เข้ากับความเป็นหนังผีเอามากๆ แต่ในมุมกลับกันใครที่ไม่เคยดูหนังเงียบมาก่อน ก็อาจจะอึดอัดเอาได้ ซึ่งบางทีความอึดอัดที่ว่าก็อาจเป็นความตั้งใจในตัวหนังเองก็เป็นได้ ในส่วนของเนื้อเรื่องมีกลิ่นของหนังสืบสวนสอบสวนอยู่บ้างและมีความสับสนอยู่พอสมควร

ตัดไปที่อีกสองตอน ‘สวรรค์ชั้น 11’ และ ‘นรกชั้น 8’ ของยุทธเลิศ ที่แสดงออกถึงความเป็นหนังผีสไตล์ยุทธเลิศอย่างชัดเจน คือมีความตลกร้ายชนิดหัวเราะได้ฮากลิ้ง พอถึงจังหวะของผีก็ทำได้น่ากลัว ซึ่งเรื่องจังหวะนี้เองที่เขาแม่นมาก ทำให้นึกถึง บุปผาราตรี หนังมาสเตอร์พีซของเขา และคราวนี้ท่ายากที่ยุทธเลิศทำได้ดีก็คือ การเล่นกับโลเกชันเพียงแห่งเดียวตลอดเรื่องที่ไม่ได้ทำให้ดูเบื่อเลย ในตอน ‘สวรรค์ชั้น 11’ เป็นการโชว์ความฉลาดในการเขียนบทหนังสั้นที่มีรายละเอียดซับซ้อนและหักมุม ด้วยเวลาอันจำกัด แต่กลับเล่นอารมณ์ต่อเนื่องได้เหมือนหนังยาว ส่วน ‘นรกชั้น 8’ ก็โชว์ความสามารถในการสร้างไดอาล็อกขำๆ การรับส่งมุขอันยอดเยี่ยม ผสมกับการอิมโพรไวซ์ของนักแสดงเอง แม้มุขจะมีความคาเฟ่อยู่บ้าง แต่อยู่ในมือของยุทธเลิศทั้งที แน่นอนว่าย่อมมีการเมืองเข้าไปเอี่ยวให้ได้สะใจกันพอหอมปากหอมคอ

โดยรวมทั้งสองตอนนี้ยุทธเลิศก็ไม่ทิ้งประเด็นหลักๆ ที่แฝงอยู่ในหนังของเขาทุกเรื่อง นั่นคือ ความรัก สังคม และการเมือง ที่ทำให้คนดูได้คิดตามกันอยู่เสมอ และจากกระแสที่ออกไปหลังหนังฉายไปหนึ่งสัปดาห์ คนดูบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “ยุทธเลิศกลับมาแล้ว” หากลองวิเคราะห์ดู ความจริงเขาก็ไม่ได้กลับมาแต่อย่างใด เขาแค่ยังคงทำหนังในแบบของตัวเองเหมือนเดิม

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=4FdYJwZb048

นอกจากการทดลองเรื่องซาวนด์กันอย่างสนุกสนานในบางเพลงแล้ว ในอัลบั้มนี้ยังมีเพลงป๊อป ที่เท่จัดๆ อีกหลายเพลงอาทิ “Eyes Wide Open” ที่ถูกตัดเป็นซิงเกิ้ลไปแล้ว, “I Feel Better” ที่เหมือนเอาเพลงโซลเก่าๆ มาตกแต่งซาวนด์ใหม่ได้เรี่ยมมาก, “In Your Light” เพลงอะคูสติกที่มีกลิ่นกอสเปลมาเจือปน หรือ “State of the Art” เรกเก้ผสมอิเล็กทรอนิกส์ป๊อปที่เขาร้องผ่านเอฟเฟกต์จนเสียงแปร่งแต่ก็ยังให้อารมณ์รื่นหูอยู่ดี หรือ “Giving Me a Chance” เพลงแห่งการเปิดใจสารภาพที่มีดนตรีชิลล์มากๆ โกติเย่จึงเป็นเหมือนพ่อมดแห่งสรรพเสียงผู้สืบเสาะหาสุ้มเสียงแปลกๆ เก่าๆ มาหลอมรวมกับบทเพลงของตัวเอง ใช้รองรับการสื่อสารผ่านเนื้อเพลงที่ฟังง่ายบ้าง ประชดประชันบ้าง และมีซิมโบลิกให้เราต้องตีความบ้าง

Making Mirrors คือการประกอบกระจกสีที่เขารวบรวมมาจากอดีตของวงการดนตรีและจากความทรงจำของตัวเอง จนกลายมาเป็นภาพกระจกสีที่ต้องใช้ความรู้ทั้งทางศิลปะ ประวัติศาสตร์ และวิศวกรรม มาประกอบกันจนเป็นงานศิลปะที่ส่องแสงแวววาวและงดงาม

เว็บไซต์: Official Website
www.gotye.com

วิดีโอคลิป: Gotye -- Somebody That I Used To Know (feat. Kimbra) -- official video

www.youtube.com/watch?v=8UVNT4wvIGY

และ Born and Raised ก็ยังเป็นเพลงป๊อปห่อหุ้มด้วยสำเนียงบลูส์และคันทรีที่ลงตัวเช่นเคย ซิงเกิ้ลแรก “Shadow Days” เป็นเพลงเพราะๆ ที่เขาพูดถึงวันเวลาที่หม่นหมองของตัวเองได้อย่างมีชั้นเชิงไม่เลว หลายๆ เพลงในอัลบั้มนี้ก็ได้ความรู้สึกที่ลุ่มลึกและใคร่ครวญกับชีวิตมากขึ้นเช่นกัน อย่างเพลงหม่นๆ “Whisky, Whisky, Whisky” และ “If I Ever Get Around to Living” โดยเฉพาะไตเติ้ลแทร็ก “Born and Raised” ที่เขียนเนื้อเกี่ยวกับความสัมพันธ์ การสำนึกผิด และการส่งต่อระหว่างรุ่นต่อรุ่นได้ดีมากๆ ยิ่งได้ เดวิด ครอสบี้ และ เกรแฮม แนช จาก CSNY (เจ้าของเพลงโฟล์กร็อกละเมียดสไตล์แคลิฟอร์เนียสุดคลาสสิก “Teach Your Children” ที่พูดเรื่องของการส่งต่อระหว่างรุ่นเช่นกัน) มาร้องประสานก็ยิ่งได้ความหมายระหว่างบรรทัดที่ลึกอีกระดับด้วย

นอกจากนี้อัลบั้ม Born and Raised ยังมีแทร็กที่น่าสนใจอีกหลายเพลงอย่าง “Love Is a Verb” ที่จอห์นพยายามอธิบายความหมายของรักในมุมมองของตัวเอง หรือเพลงเล่าเรื่องยาวเหยียด “Walt Grace’s Submarine Test, January 1967″ ที่เราไม่ค่อยได้ยินบ่อยๆ ในตลาดเพลงป๊อป และ “A Face to Call Home” เพลงรักที่อาจจะเพราะที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา

สรุปว่า จอห์น เมเยอร์ ยังเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง-นักดนตรีที่มีดีในเนื้องานอีกไม่น้อย …อาจเป็นเพราะบางทีเขาเริ่มเข้าใจอารมณ์บลูส์ที่แท้จริงแล้วก็เป็นได้

เว็บไซต์: Official Website
johnmayer.com

วิดีโอคลิป: John Mayer -- Shadow Days

www.youtube.com/watch?v=daGcpvxPbCo

ตั้งแต่เพลงแรก “สะบัดธงชัย” พวกเขาก็เอาลีลาพื้นบ้านมาเล่นกับดนตรีร็อกแล้ว ยังมี “ธิดาประจำอำเภอ” เพลงที่ดีไซน์ให้ร้องเอื้อนเหมือนลูกทุ่งเพราะตัวละครในเพลงเป็นนักร้องเพลงร็อกที่ดันไปหลงรักสาวบ้านนอก หรือ “ฉิ่งฉับทัวร์” ที่เล่าเรื่องสนุกสนานเฮฮาของการท่องเที่ยวแบบบ้านๆ ได้ตรงไปตรงมาดีแท้ (บอกว่าเป็นภาคต่ออย่างเป็นทางการของเพลง “เจ้าภาพจงเจริญ” ของวงสามโทน ก็ได้) พวกเขายังมีเพลง “คนรวยน้ำใจ” ที่เป็นเพลงที่เล่าเรื่องแบบตรงๆ อีกเพลง เข้าข่ายเพลงเพื่อชีวิตที่เชิญชวนคนรุ่นใหม่ให้มีจิตอาสากันสักหน่อย อีกเพลงที่น่าสนใจก็คือ “ประชาธิปใจ” ที่เอาศัพท์แสงในแวดวงการเมืองมาแต่งเป็นเพลงรักได้หน้าตาเฉย

แต่สำหรับคนหมู่มากพวกเขาก็ยังมีเพลงสนุกๆ ตามสไตล์อย่าง “กรรมกู๊”, “เก็ก” และ “อ้าว” ที่ฮิตแน่ๆ รวมอยู่ด้วย และที่น่าสนใจอีกประการก็ืคือการที่ปกอัลบั้มเต็มไปด้วยภาพงานศิลปะร่วมสมัยจากศิลปินรุ่นใหม่ๆ เอาไว้ให้เราเปิดชื่นชมไปด้วยขณะฟังเพลง อัลบั้ม เดอะ ริช แมน ไทย จึงเป็นงานที่ผสมผสานทีเล่นเข้ากับทีจริง ความทันสมัยเข้ากับการอนุรักษ์ และมันแสดงถึงการเติบโตที่น่าสนใจของวงดนตรีที่เคยสนุกสุดเหวี่ยงวงนี้ได้ไม่น้อย

เว็บไซต์: Smallroom
www.smallroom.co.th

วิดีโอคลิป: The Richman Toy -- กรรมกู๊ [Official Music Video]

www.youtube.com/watch?v=IRrUvVbW4XI

หนังพูดถึงชีวิตการเป็นอันธพาลในยุค 2499 ของตัวละครหลักอย่าง แดง (สมชาย เข็มกลัด) และ จ๊อด เฮาดี้ (กฤษดา สุโกศล แคลปป์) ที่ชีวิตของพวกเขามีสองด้าน นั่นคือด้านดีกับด้านเลว ซึ่งด้านเลวก็คือการเป็นอันธพาล ส่วนด้านดีของแดงคืออยากจะบวช และของจ๊อดคือมีครอบครัวอันเป็นที่รัก ภาพที่เห็นของทั้งสองด้านนี้จึงแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตามเนื้อเรื่องไม่ได้กล่าวถึงจุดเริ่มต้นว่าทำไมทั้งสองถึงมาเป็นอันธพาล แต่กล่าวถึงจุดสูงสุดที่ทั้งสองอยากจะเลิกเป็นอันธพาลเต็มที เพราะเป้าหมายในชีวิตไม่ใช่การอยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในวงการอันธพาล ตรงข้ามกับอันธพาลรุ่นใหม่สองคนอย่าง เปี๊ยก (กฤษฎา สุภาพพร้อม) และ ธง (สาครินทร์ สุธรรมสมัย) ที่อยากจะดำเนินรอยตามแดงและจ๊อดเพื่อเป็นอันธพาลรุ่นใหญ่ ด้วยใจอันใสซื่อที่อยากเท่เท่านั้น ก่อนจะได้เป็นสมใจอยาก ความอ่อนต่อโลกจึงทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองถลำลึกเกินกว่าจะกลับมาได้

การดำเนินเรื่องอาจจะมีสับสนไปบ้าง เพราะตัวละครที่มีมากมายและหนังพยายามนำเสนอให้โดดเด่นอย่างทั่วถึง แต่ก็ต้องให้เครดิตในเรื่องการแคสติ้งนักแสดงและการกำกับการแสดง (โขมใช้วิธีการกำกับแบบไม่กำกับ คือปล่อยให้นักแสดงได้ทำความเข้าใจกับบทเอง) ที่ทำให้คนดูเชื่อว่าทุกๆ ตัวละครเป็นคนเช่นนั้นจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงของ น้อย กฤษดา ในบท จ๊อด เฮาดี้ เรียกได้ว่าท็อปฟอร์มไม่ต่างจากตอน 13 เกมสยอง ซึ่งคงจะได้รับการพูดถึงไปอีกนาน ประกอบกับโปรดักชันที่เนรมิตทั้งโลเกชัน อุปกรณประกอบฉาก และเสื้อผ้าของนักแสดงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แม้โดยรวมหนังอาจจะไม่ได้เฉียบคมในเรื่องบทเหมือนอย่างผลงานก่อนหน้าอย่าง เฉือน และ ไชยา แต่เชื่อว่า อันธพาล คือหนังแก๊งสเตอร์ที่ได้ใจคนดูไปเต็มๆ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/sahamongkolfilmint

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=Er9_CT8Pkuo

มาถึงสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของพวกเขาเลยไม่น่าประหลาดใจที่มีเพลงอเมริกันป๊อปร็อกที่ป๊อปสุดๆ และต้องดังแน่นอนอย่าง “Drive By” รวมทั้งเพลงเปิดอัลบั้ม “This’ll Be My Year” ที่ป๊อปไม่แพ้กันแต่ก็โชว์การเขียนเนื้อล้อประวัติตัวเองกับประวัติศาสตร์อเมริกาได้อย่างน่าสนใจ เพลงอื่นๆ ในอัลบั้มก็มีดีกรีความป๊อปแตกต่างกันไป อย่างเพลงดูเอต “Bruises” ที่ได้ แอชลีย์ มอนโร มาร้องด้วยก็มีกลิ่นไปทางคันทรีหน่อย, “50 Ways to Say Goodbye” ผสมกลิ่นดนตรีเม็กซิกันเข้าไปในดนตรีป๊อปร็อกหน้าตาเฉย หรือ “You Can Finally Meet My Mom” ที่เป็นเพลงรักที่แปลกที่สุดและมีชื่อคนดังๆ ที่ตายไปแล้วมารวมอยู่ในเพลงมากที่สุดด้วย

นี่อาจเป็นอัลบั้มที่ป๊อปที่สุดและให้อารมณ์สายลมแสงแดดมากที่สุดของพวกเขาจนอาจได้ใจแฟนๆ วัยรุ่นอีกเพียบ แต่อย่างน้อยที่สุด 2 เพลงสุดท้ายของอัลบั้มรวมทั้งโบนัสแทร็กก็อาจอ่อนไหวจนทำให้แฟนดั้งเดิมพอใจได้บ้าง

เว็บไซต์: Official Website
trainline.com

วิดีโอคลิป: Train -- Drive By

www.youtube.com/watch?v=oxqnFJ3lp5k

ความโดดเด่นอีกประการของ คดีดาบลาวยาวแดง ก็คือการสร้างตัวละครที่มีเอกลักษณ์และมีบุคลิกหลากหลาย ตั้งแต่ตัวละครเอกที่เป็นสาวมั่นในยุคเก่า นักไวโอลินตาบอด นายตำรวจผู้มีประสบการณ์ชีวิตโชกโชนแต่แอบหลงรักนางเอก ไปจนถึงตัวละครอื่นๆ ที่ต่างก็มีจุดมุ่งหมายของตัวเองชัดเจน จนเมื่ออ่านจบยังรู้สึกว่ายากที่ลืมเลือนตัวละครเหล่านั้นจริงๆ

เว็บไซต์: สำนักพิมพ์มติชน
www.matichonbook.com

เขาลาออกจากงานวิศวกรคอมพิวเตอร์ในบริษัทใหญ่ที่อเมริกามานั่งแต่งเพลงอย่างจริงจังด้วยใจรัก เพลงในอัลบั้มนี้ทั้ง 10 คือเพลงที่ได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต ตั้งแต่ความทรงจำถึงเมืองหัวหินในวัยเยาว์ อาการคิดถึงเมืองกรุงเทพฯ เมื่อตอนที่เขาต้องห่างหายไปไกล เรื่องราวความรักของเขากับภรรยาและลูก และเรื่องที่ผ่านตามาตรึงใจอย่างเหตุการณ์คนไทยจิตอาสาในช่วงน้ำท่วมปีกลาย

สไตล์เพลงหลากหลายแต่ส่วนใหญ่ออกไปทางเพลงป๊อปเก่าๆ มีบอสซาโนวา ป๊อปร็อก อาร์แอนด์บี บางเพลงมีกลิ่นของเบเกอรี่ มิวสิค และวงเฉลียงบ้าง พอดูรายชื่อผู้ที่มาร่วมงานแล้วเห็น บรรณ สุวรรณโณชิน อยู่ด้วยก็ต้องบอกว่ามีส่วนที่ทำให้นึกถึงเพลงป๊อปในแบบบรรณอยู่นิดๆ เหมือนกัน

เห็นว่าฮุยยูไนเต็ดเป็นคนดนตรีอิสระที่เพิ่งจะมาจริงจังตอนไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว แต่ก็ต้องบอกว่าหลายๆ เพลงก็กลมกล่อมจนเราหลงคิดว่าเป็นงานของคนที่ทำงานดนตรีมาแล้วไม่น้อย และแม้จะยังมีร่องรอยของมือสมัครเล่นอยู่บ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่ร่อยรอยเหล่านี้ก็ผสานอยู่กับความจริงใจต่อบทเพลงอย่างน่าประทับใจ

…เพราะดนตรีที่ดีไม่ใช่แค่เรื่องสมัยนิยม ไม่ใช่เพียงการโชว์ออฟ หรือความติดหูเท่านั้น แต่ความรื่นรมย์ที่เราได้จากบทเพลงแสนจริงใจเหมือนมีเพื่อนมานั่งเล่าชีวิตให้ฟังตรงหน้าแบบนี้ ก็อาจเป็นดนตรีที่ดีสำหรับห้วงเวลาที่ใครๆ ก็ห่วงเรื่องกระแสนิยมหรือความเท่กันก็เป็นได้

อัลบั้มนี้ไม่ได้มีวางขายทั่วไป ใครสนใจทำความรู้จักกับอัลบั้มนี้ให้มากกว่านี้ลองคลิกไปที่ลิงค์เฟสบุ๊กด้านล่างนี้ก่อนก็ได้

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/Hui.United

วิดีโอคลิป: Hui United -- Hua Hin on my mind -- หัวหินในดวงใจ

www.youtube.com/watch?v=w6M675nkHx8

Love Is a Four Letter Word เป็นอัลบั้มที่โปร่งโล่งฟังสบาย ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยเพลงสนุกๆ และมองโลกในแง่ดี บางเพลงอย่าง “The Woman I Love” นั้นคุ้นหูตั้งแต่ฟังรอบแรกเพราะใช้ทางคอร์ดที่มีคนใช้มาแล้วนับล้านครั้ง, “I Won’t Give Up” ซิงเกิ้ลแรกที่ผสมความอ่อนโยนและเข้มแข็งไว้ด้วยกัน (เพียงแต่ในช่วงแรกๆ อาจดูอ่อนแรงไปนิด) หรือ “Everything Is Sound” ที่เป็นเพลงป๊อปในแบบฉบับของเขามากๆ แต่มาในรูปแบบที่เบาสบายกว่าและป๊อปกว่าที่เคยทำมา ดนตรีในเพลงส่วนใหญ่แทบไม่มีลูกเล่นอะไรมากมาย ยกเว้นเรื่องที่มันมีกลิ่นยุค 70 มากขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังมีเพลงที่น่าสนใจแทรกอยู่บ้างอย่าง “5/6″ ที่มีจังหวะจะโคนแปลกประหลาด และ “93 Million Miles” ที่เป็นโฟล์กร็อกสุดเพราะแบบที่เขายังไม่เคยทำ ที่น่าเสียดายอย่างยิ่งคือปกติแล้วความสามารถในการเขียนเนื้อเพลงของมราซจัดว่าคมคายจัดจ้านมาก แต่ในอัลบั้มนี้ดูเขาจะเลือกใช้คำง่ายๆ และผ่อนคลายมากขึ้น พูดถึงเรื่องที่เป็นสากลอย่างความรักหรือเสรีภาพมากขึ้น

แฟนพันธุ์แท้ของ เจสัน อาจจะไม่ค่อยปลื้มอัลบั้มนี้นัก แต่สำหรับคนที่ชอบเขาจาก “I’m Yours” หรือ “Lucky” นี่คืออัลบั้มที่รื่นหูยิ่งกว่าเดิม และอาจจะกลายเป็นอัลบั้มที่หลายคนเปิดฟังซ้ำๆ ไม่รู้เบื่อตอนขับรถไปเที่ยวหรือตอนวันหยุดที่ต้องการอารมณ์ชิลล์ๆ

เว็บไซต์: Official Website
jasonmraz.com

วิดีโอคลิป: Jason Mraz -- I Won’t Give Up [Official Music Video]

www.youtube.com/watch?v=O1-4u9W-bns

งานของ จิมมี่ เหลียว ยังคงเต็มไปด้วยภาพสวยๆ สุดบรรเจิด และถ้อยคำที่คมคายน่าประทับใจ คราวนี้เขาเชื่อมโยงไปถึงงานศิลปะชั้นครูของ วินเซนต์ แวนโก๊ะ ด้วย (ตั้งแต่ชื่อปกก็เป็นชื่อภาพของแวนโก๊ะ แล้ว) หนังสือเล่มนี้พิมพ์สี่สีทั้งเล่มด้วยกระดาษอาร์ตอย่างดี ทำให้เป็นหนังสือแปลที่สมบูรณ์และน่าเก็บสะสมมากๆ เล่มหนึ่ง

ล่าสุด The Starry Starry Night กำลังถูกแปลงไปเป็นภาพยนตร์เรียบร้อยแล้ว เรา่น่าจะได้ดูกันเร็วๆ นี้ล่ะ

เว็บไซต์: wikipedia
en.wikipedia.org/wiki/Jimmy_Liao

วิดีโอคลิป: Starry Starry Night: Behind the Scenes

www.youtube.com/watch?v=8TRznkAkaVw

ในอัลบั้มนี้เราจะได้ฟังเพลง “อาจจะสายเกินไป” ที่เขาพูดถึงความห่วงใยต่อสังคมและโลกในปัจจุบันอย่างตรงไปตรงมา และยังมีเพลง “ฉันหวังว่าฉันผิด” ที่ฟังผ่านเหมือนเพลงรัก แต่หากตั้งใจคิดว่าเป็นเพลงที่เขาแต่งให้นักการเมืองไทยจะได้อารมณ์อีกแบบทันที และ “เฝ้ารอเฝ้าคอย Path 2″ ที่นำเสนอเรื่องความรักของพระเจ้าอยู่ด้วย

แต่ในทางป๊อปนั้นณฐพลก็ยังไม่ทิ้งไปไหน เพราะเพลงอย่าง “อีกครั้ง”, “ได้โปรด” และเพลงสนุกๆ อย่าง “อยากบอกให้เธอรู้” ก็ล้วนเป็นเพลงที่ลงตัวไปหมดทั้งทำนองและดนตรี เขายังมีเพลงที่ลึกซึ้งมากๆ อย่าง “ถ้า…” เป็นเพลงปิดท้ายอัลบั้มอย่างน่าประทับใจด้วย

คราวนี้เราเริ่มคุ้นชินกับเสียงร้องแบบเฉพาะตัวของเขามากขึ้นแล้ว ทำให้การฟัง The Working of the Soul Path 2 เป็นเหมือนช่วงเวลาแห่งพักผ่อนอันแสนรื่นรมย์กับเพื่อนเก่า ฟังไปพร้อมกับอ่านบันทึกเบื้องหลังความคิดของแต่ละเพลงที่เขาเขียนไว้ในปกอัลบั้มไป ราวกับได้นั่งสนทนากับหนุ่มร่างสูงคนนี้ในบ่ายวันอาทิตย์ที่เราไม่ต้องรีบร้อนไปไหน

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/KOR.NOTAPOL

วิดีโอคลิป: ฉันหวังว่าฉันผิด Prove Me Wrong -- ก้อ ณฐพล Official MV

www.youtube.com/watch?v=89JFYFekIvs

สำหรับคนที่ติดตามแวดวงการ์ตูนไทยแล้ว ขอบอกว่านี่คือหนังสือที่มีงานของ ธีรวัฒน์ เฑียรฆประสิทธิ์, เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์, ชัยพร พานิชรุทติวงศ์, สุทธิชาติ ศราภัยวานิช, ทรงวิทย์ สี่กิติกุล, วีระชัย ดวงพลา และ ไตรภัค สุภวัฒนา อยู่ด้วยกัน แต่นี้ก็ต้องซื้อแล้ว!

เว็บไซต์: สำนักพิมพ์ Fullstop
www.fullstopbook.com

อัลบั้มนี้มีเพลงที่เป็นตัวแทนของชนชั้นแรงงานและชนชั้นกลางที่ถูกเอารัดเอาเปรียบอย่าง “Easy Money”, “Shackled and Drawn”, “Jack of All Trade” และ “We Take Care of Our Own” มีเพลงที่สะท้อนสังคมที่กำลังล่มสลายและจิตใจที่กำลังต้องการการเยียวยาอย่าง “Death to My Hometown” และ “This Depression” รวมทั้งเพลงที่สื่อถึงการต่อสู้และการปฎิวัติอย่าง “Wrecking Ball” เพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้มนี้มีภาคดนตรีที่อลังการเต็มอิ่ม เหมาะที่จะเล่นในคอนเสิร์ตในสเกลสเตเดี้ยมขนาดใหญ่ นอกจากร็อกแอนด์โรลล์และดนตรีโฟล์กที่เขาเชี่ยวชาญแล้ว บางเพลงยังก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตที่แบบสปริงสทีนไม่เคยทำด้วยซ้ำ อย่างที่มีการร้องแร็ปเป็นครั้งแรกในเพลงของสปริงสทีนใน “Rocky Ground” เป็นต้น

แต่ความยอดเยี่ยมที่สุดของอัลบั้มชุดนี้คือมันปิดท้ายด้วยเรื่องศาสนาและจิตวิญญาณใน 3 แทร็กสุดท้ายคือ “Rocky Ground”, “Land of Hope and Dreams” และ “We Are Alive” เป็นการปลดปล่อยความเกรี้ยวกราดและชักชวนให้ผู้คนหันมามองชีวิตกันในมิติที่ลึกซึ้งกว่าแค่การดึงดันจะต่อสู้หรือขัดแย้งกันเท่านั้น

นี่ไม่ใช่อัลบั้มที่ป๊อปที่สุดหรือถูกใจคนหมู่มากที่สุดของ บรู๊ซ สปริงสทีน แน่ๆ แต่บางทีนี่อาจเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดชุดหนึ่งของนักร้องนักแต่งเพลงรุ่นใหญ่ที่มีเลือดอเมริกันเข้มข้น และเคยเป็น ‘อนาคตของร็อกแอนด์โรลล์’ คนนี้ก็เป็นได้

เว็บไซต์: Official Website
brucespringsteen.net

วิดีโอคลิป: Bruce Springsteen -- We Take Care Of Our Own

www.youtube.com/watch?v=-x8zBzxCwsM

ตัวหนังเล่าปูพื้นถึงความรักของ หมอธนา (เจษฎาพร ผลดี) และ หมอนก (ณัฐฐาวีรนุช ทองมี) คู่รักที่กำลังจะแต่งงานกัน แต่แล้วหมอธนาก็ต้องสูญเสียหมอนกไปจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เวลาผ่านไปนาน แต่เขาก็ยังคิดถึงเธออยู่เสมอ จนได้พบกับ บี (อภิญญา สกุลเจริญสุข) แพทย์สาวมือใหม่ที่เข้ามาเยียวยาใจให้เขา จึงทำให้วิญญาณหมอนกกลับมาปกป้องคนรักจากหญิงคนอื่น โทนหนังแรกเริ่มค่อนไปทางสยองขวัญที่ทำได้หลอนพอประมาณ ก่อนจะค่อยๆ เผยปมรักดราม่า ซึ่งตัวละครทุกตัวต่างแสดงออกถึงการอยากได้ของรักของตัวเองไว้ในครอบครองตลอดไป เป็นความรักด้วยความหลง ไม่ว่าจะเป็นความรักของหมอธนาที่เป็นความรักแบบยึดติดในตัวหมอนก ส่วนหมอนกเองก็ไม่ยอมสละหมอธนาให้ใคร ยังคอยมาวนเวียนอยู่ หรือแม้กระทั่งบีเองที่หลงในตัวหมอธนา โดยที่ไม่สนความรักเก่าของเขาเลย และตัวละครสำคัญอีกคนคือมือที่ 3 ที่รับบทโดย ทราย เจริญปุระ ซึ่งเหมือนตัวแทนด้านตรงข้ามของตัวละครทั้งสาม เพราะเธอไม่ได้ยึดติดหรือผูกพันต่อสิ่งใด มีเพียงเรื่องกามรมณ์เท่านั้นที่เธอต้องการ ตัวละครตัวนี้จึงทำหน้าที่เผยในสิ่งที่มนุษย์ควรทำและไม่ควรทำในเวลาเดียวกัน ว่าความรักคือการให้ ไม่ใช่การยึดติดเป็นเจ้าของ และความรักก็ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับกามรมณ์เช่นกันในเชิงเทคนิคความเป็นหนังผี ถือว่าเป็นหนังผีที่ทำได้ดีตามมาตรฐาน แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวหรือหลอนจับจิต การเล่นประเด็นความรักกับความตายนั้นมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ในหนังประเภทนี้ แต่ในเมื่อผู้กำกับเลือกใช้ความเป็นหนังผีมาเป็นส่วนประกอบของหนังรัก จึงสามารถมองข้ามจุดนี้ไปได้ สิ่งที่ต้องมองคือเรื่องบทของความเป็นหนังรัก ซึ่งกลับมีการเขวของความรู้สึกตัวละครในตอนท้าย ว่าสิ่งที่หมอนกต้องการคืออะไรกันแน่ และหนังก็ไม่ได้พาคนดูไปถึงบทสรุปที่ทำให้เข้าใจเหตุผลทั้งหมดของตัวละครได้ ตอนจบที่มี 3 แบบจึงแยกทางออกไปคนละทาง และคาดว่าก็เป็นการตลาดอย่างหนึ่ง

สิ่งที่น่าจดจำของหนังเรื่องนี้ คือสัญญะต่างๆ ที่ใช้ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น ช่อดอกไม้, รสชาติของกาแฟ, นก และคำพูดคมๆ ของตัวละคร เช่น “ถ้าเราพยายามจะจำแต่ความสุข จะทำให้เราลืมความทุกข์ยากขึ้น” รวมไปถึงการแสดงของสายป่าน ที่ถึงแม้ลุคจะเด็กเกินไปสำหรับบทติ๊ก แต่การแสดงของเธอก็ถือว่าเข้าขั้นยอดเยี่ยม และที่สำคัญคือการขโมยซีนของ ทราย เจริญปุระ แม้จะไม่ใช่ตัวละครหลัก แต่กลับออกมาสร้างสีสันให้หนังมากทีเดียว

I Miss You รักฉันอย่าคิดถึงฉัน จึงเป็นหนังรักที่มีความกินใจดีพอประมาณ โดยที่มีความเป็นหนังผีมาช่วยสร้างเสน่ห์ให้น่าสนใจมากยิ่งขึ้น

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/mthirtyninetalk

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=DA_EYdx6jqY

อารมณ์แบบฮาว-ทูที่ดูจะเป็นสีสันสนุกสนานในเล่มก่อน มาถึงในเล่มนี้แทบไม่หลงเหลือ (แม้ว่าจะยังมีแทรกกลเม็ดเคล็ดลับอยู่บ้างก็ตาม) การอ่านหนังสือ เราจะมีชีวิตที่ดี กลับให้ความรู้สึกเหมือนได้อ่านวรรณกรรมฟีลกู้ดที่อ่านสนุกและพลิกผัน แถมด้วยตอบจบที่น่าประทับใจสุดๆ

เป็นหนังสือที่ผู้กำกับภาพยนตร์ของค่ายหนังจีทีเอชควรหามาอ่านเพื่อเอาไปทำหนังโรแมนติกคอเมดี้ร้อยล้านเรื่องล่าสุดโดยด่วน!

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/baipad

หลังจากยังออกอัลบั้มมาเรื่อยๆ ดังบ้างไม่ดังบ้าง (แต่ไม่ดังเท่ายุครุ่งเรืองของเขาแน่ๆ ) พอมาถึงวันนี้ริชี่ก็เกิดไอเดียเด็ด เป็นการทำงานแบบที่ให้กลิ่นโหยหาอดีตเต็มที่ ตั้งแต่การตั้งชื่ออัลบั้มเป็นเมืองที่เขาเกิด เลือกเอาเพลงฮิตของตัวเองมาทำใหม่ให้เป็นเพลงคันทรี และเชิญนักร้องนักดนตรีหลายต่อหลายคนมาร่วมร้องร่วมเล่นด้วยกัน มีตั้งแต่รุ่นใหญ่ของแวดวงคันทรีอย่าง เคนนี่ โรเจอร์ส และ วิลลี เนลสัน (ที่เรียกว่ารุ่นปู่ได้เลย) มาถึงรุ่นหลังอย่าง ไชนา ทเวน, เคนนี เชสนีย์ และ เบลก เชลตัน แถมด้วยนักร้องผิวดำอดีตนักร้องนำวง Hootie & the Blowfish อย่าง ดาเรียส รักเกอร์ และมีกระทั่งคนที่ไม่รู้ว่าไปเกี่ยวกับริชีหรือแวดวงคันทรีตั้งแต่ตอนไหนอย่างนักร้องสาว พิกซี ล็อตต์ แต่ทั้งหมดก็ดูจะมาช่วยกันเป็นองค์ประกอบให้กับเพลงของริชี่ที่มีเขารับบทนำเท่านั้น

เพลงที่เลือกมามีครบถ้วนทุกเพลงที่เป็นเพลงเก่งของเขา ดนตรีนุ่มนวลหูละมุนละไม ทุกเพลงฟังไพเราะไม่แพ้เวอร์ชันดั้งเดิม และบางเพลงก็ยังให้ความรู้สึกเป็นป๊อปมากกว่าคันทรีอยู่ดี แต่ในมุมหนึ่งการที่มันทำออกมาได้กลมกล่อมขนาดนี้ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรใหม่เลยเหมือนกัน เอาเป็นว่าถ้าไม่คิดมาก การได้เห็นคนรุ่นใหญ่ยังทำงานอยู่ และเป็นการทำงานกับคนรุ่นใหญ่ด้วยกันและคนรุ่นใหม่หลายๆ คนแบบนี้ ก็ทำให้เราได้ฟังงานที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นดีไม่น้อยเลยล่ะ

เว็บไซต์: Official Website
lionelrichie.com

วิดีโอคลิป: Lionel Richie -- Just For You ft. Billy Currington

www.youtube.com/watch?v=eV2U-moVYYM

จุดเด่นของเขาคือการเขียนเนื้อเพลงที่ให้อารมณ์ได้ลึกซึ้งมาก บางเพลงเป็นเรื่องค่อนข้างส่วนตัวจนเราต้องเดารายละเอียดของเรื่องสักหน่อย เช่น “U.N.I.” ที่เป็นเรื่องของเขากับแฟนเก่าที่เลิกกันเพราะเธอต้องไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย หรือเพลงนุ่มนวล “Small Bump” ที่แต่งให้กับเด็กทารกคนหนึ่งที่เสียชีวิตก่อนกำหนดคลอด นอกจากนี้บางเพลงยังมีศัพท์เฉพาะทางอย่าง “Grade 8″ ที่ชื่อเพลงหมายถึงกีตาร์ชั้นดี แต่คงไม่มีเพลงไหนที่ยอดเยี่ยมไปกว่า “The A Team” ที่เขาเล่าเรื่องด้วยวลีสั้นๆ ต่อกัน จนเกิดเป็นภาพเศร้าแต่แสนงดงามของสาวน้อยที่มีชีวิตน่ารันทดคนหนึ่ง เป็นเพลงอะคูสติก ‘เพื่อชีวิต’ ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในช่วงปีสองปีนี้ก็ว่าได้

สำหรับอัลบั้มในเวอร์ชัน Deluxe Edition นี้มีเพลงแถมมาเพิ่มให้อีก 4 แทร็ก นับว่าคุ้มค่าสำหรับการทำความรู้จักกับนักร้อง-นักแต่งเพลงหน้าใหม่ที่กำลังมาแรงคนหนึ่ง

เป็นอัลบั้มอะคูสติกหม่นๆ ฟังสบายๆ แต่ก็อาจจะช่วยทำให้เรามองโลกในแง่จริงมากขึ้น

เว็บไซต์: Official Website
edsheeran.com

วิดีโอคลิป: “The A Team”

www.youtube.com/watch?v=UAWcs5H-qgQ

พวกเขายังเลือกเพลงคันทรีเก่าๆ มาคัฟเวอร์ใหม่ได้อย่างน่าประทับใจตรงที่มันไม่ได้ดูเก่า แต่ก็ไม่ได้ดูใหม่ สำเนียงแจ๊ซนิดๆ หน่อยๆ ถูกเติมลงไปในเพลงเป็นการเติมเสน่ห์ที่น่าสนใจ เพลงที่ The Little Willies เลือกมายังมีแคแรกเตอร์ร่วมกันบางประการอย่าง “Wide Open Road” ของ จอห์นนี่ แคช, “For The Good Times” ของ คริส คริสทอฟเฟอร์สัน หรือ “Permanently Lonely” ของ วิลลี่ เนลสัน ที่ดูจะเป็นกลุ่มคันทรีจอมกบฏทั้งนั้น พวกเขายังมีเพลงที่คัฟเวอร์ได้เก๋ามากๆ อย่างเพลงเก่งของ เรด ซิมป์สัน “Diesel Smoke, Dangerous Curves” และที่ไพเราะมากๆ อย่าง “Remember Me” เพลงเก่าของ สก๊อต ไวส์แมน เป็นการเลือกเพลงอย่างคนที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ของดนตรีคันทรีจริงๆ แต่กลับนำมาทำใหม่ได้น่าฟัง ทันสมัย แต่ก็ยังเคารพต้นฉบับอย่างน่าชื่นชม

และที่สุดแล้ว นี่คืออัลบั้มที่สมกับชื่ออัลบั้ม เพราะตลอดเวลากว่า 40 นาทีนั้นดนตรีของ The Little Willies พาเราไปผจญภัยสนุกสนาน เหมือนดูหนังคาวบอยยิงกันปังๆๆ แต่มีทั้งเรื่องตื่นเต้นและเรื่องโรแมนติกอยู่ด้วยกันอย่างกลมกล่อม ที่สำคัญคือมันตัดต่อฉับไวและถ่ายภาพสวยสดใสสมเป็นฝีมือของคนรุ่นใหม่จริงๆ

เว็บไซต์: Official Website
www.thelittlewillies.net

วิดีโอคลิป: The Little Willies -- For The Good Times (Album Documentary)

www.youtube.com/watch?v=hohslR6lWkc

ตั้งแต่เพลงแรก “Lonely Boys” จนถึงแทร็กสุดท้าย “Mind Eraser” เราจะได้ยินเสียงกีตาร์แตกพร่า การหวดกลองหนักแน่นคงที่ จังหวะชวนขยับเท้าโยกหัว เสียงออร์แกนเบาๆ เสียงปรบมือและเสียงกระทืบเท้า ทอล์กบ็อกซ์ ไปจนถึงเสียงคอรัสสาวๆ ที่ผสมผสานกับการร้องผ่านเอฟเฟตก์ดิบๆ และสัมผัสแห่งยุคสมัยจากฝีมือของโปรดิวเซอร์ แดนเจอร์ เมาส์ มีเพียง “Little Black Submarines” เพลงเดียวที่เป็นอคูสติกหม่นๆ ที่ไพเราะไม่เบา (ซึ่งปิดท้ายด้วยพาร์ทดนตรีร็อกหนักๆ แบบไม่ยอมให้เสียฟอร์มอยู่ดี) เนื้อเพลงของพวกเขามีตั้งแต่เพลงที่จีบสาวไปจนถึงเพลงอาร์ตๆ เลยทีเดียว

El Camino ยังเป็นชัยชนะอีกครั้งของ เดอะ แบล็ก คีย์ เพราะดูเผินๆ เหมือนเพลงของพวกเขาจะดิบเถื่อนแต่ทุกเพลงล้วนมีสัมผัสป๊อปอยู่ในปริมาณสูง เป็นงานที่สามารถชนะใจได้ทั้งหนุ่มขาร็อกไปจนถึงสาวๆ ที่ชอบความเท่เก๋ หลายเพลงยังเปิดโปรโมตในสื่อกระแสหลักกลมกลืนไปกับเพลงป๊อปร่วมสมัยหรือเอาไปเปิดประกอบแฟชั่นโชว์ได้สบายๆ และเมื่อถึงเวลาแจกรางวัลทางดนตรี ก็เป็นไปได้ว่าจะมีชื่อของพวกเขาเป็นผู้เข้าชิงรางวัลในหลายๆ สาขาเช่นเคย

เว็บไซต์: Official Website
www.theblackkeys.com

วิดีโอคลิป: “Gold On The Ceiling”

www.youtube.com/watch?v=6yCIDkFI7ew

อัลบั้มนี้มีทั้งเพลงอิเล็กทรอนิกส์ป๊อปที่ป๊อปจัดๆ อย่าง “Doors Unlocked and Open” และ “Stay Young, Go Dancing” (แต่เนื้อเพลงยังอาร์ตสุดๆ) ไปจนถึงเพลงที่เปี่ยมไปด้วยบรรยากาศอย่าง “Unobstructed View” และเพลงที่แทบจะเป็นการอ่านบทกวีประกอบดนตรีอย่าง “St. Peter’s Cathedral” จะว่าไปแล้ว ดนตรีโฉมใหม่ของ Death Cab for Cutie ก็ดูเข้ากันดีกับการแต่งเพลงของ กิ๊บบาร์ด อยู่ไม่น้อย Codes and Keys จึงเป็นอัลบั้มแห่งการทดลองที่ได้ผลลัพธ์เป็นงานที่ลงตัว เหมือนการเลือกคู่สีแปลกๆ มาใช้วาดภาพ แต่กลับได้ภาพที่สวยชะมัด!

เว็บไซต์: Official Website
www.deathcabforcutie.com

วิดีโอคลิป: “You Are A Tourist”

www.youtube.com/watch?v=qkk5wViJo-I

The Flowers of War เป็นหนังสงครามที่ไม่ได้มุ่งเน้นเล่าถึงเนื้อใจความของสงครามนานกิง ว่ามีที่มาที่ไปอย่างไร แต่ใช้ฉากหลังเป็นความโหดร้ายในสงครามเพื่อผลักดันประเด็นเรื่องคนเล็กๆ ที่เป็นฮีโร่ในสงครามใหญ่ มีความน่าสนใจที่ว่าตัวเอกของเรื่องไม่ใช่ทหาร แต่เป็นสัปเหร่อฝรั่ง จอห์น มิลเลอร์ (คริสเตียน เบล) ที่หลงเข้ามาในสงครามเท่านั้น เขาคือผู้ที่ต้องช่วยให้เด็กนักเรียนโสเภณีกลุ่มหนึ่งรอดพ้นจากการข่มขืนทำร้ายร่างกายของทหารญี่ปุ่น ด้วยการปลอมตัวเป็นบาทหลวง หนังได้ถ่ายทอดมุมมองเรื่องความขัดแย้ง โดยเริ่มจากภายนอกคือสงครามระหว่างจีนและญี่ปุ่น ซึ่งเป็นฉากหลัง และความขัดแย้งภายในระหว่างกลุ่มเด็กนักเรียนและโสเภณีที่ทะเลาะกันภายในโบสถ์ จึงเป็นหน้าที่ของจอห์น มิลเลอร์ที่ต้องระงับความขัดแย้งภายในเพื่อความอยู่รอดของทุกชีวิต แม้ตัวเขาเองจะไม่มีใจที่อยากจะช่วยเท่าไรนัก แต่ด้วยสภาวะที่กดดันกระทั่งชีวิตตนเอง เขาจึงยอมช่วยเหลือในที่สุด หนังได้สะท้อนจิตวิญญาณความเป็นมนุษย์ในการช่วยเสียสละช่วยเหลือผู้อื่นของคนคนหนึ่ง ทว่าคาร์แรกเตอร์ที่ไม่มั่นคงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของจอห์น มิลเลอร์ จึงทำให้รู้สึกว่าเป็นการช่วยเหลือของฮีโร่ที่ดูไม่ออกมาจากใจสักเท่าไร แต่ข้อเสียในบทตรงนี้ก็ได้รับการยกเว้น ด้วยการกระจายความเป็นฮีโร่ให้กับตัวละครทุกตัวที่อยู่ในโบสถ์ จึงไม่มีใครเลยที่ไม่ได้เสียสละใดๆ แม้สุดท้ายความสูญเสียจะเกิดขึ้นกับคนเพียงกลุ่มเดียวก็ตาม

รายละเอียดทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหนัง เรียกได้ว่าเป็นความงดงามท่ามกลางดงกระสุนจริงๆ เพราะถึงแม้ฉากหลังจะเต็มไปด้วยสงครามอันโหดร้ายเพียงใด แต่บทได้ขับเน้นความงดงามของจิตใจมนุษย์ออกมาได้อย่างหมดจด ว่าถึงแม้มนุษย์จะอยากเอาชีวิตรอดอย่างไร แต่การได้เห็นเพื่อนมนุษย์รอดไปด้วยกันย่อมดีกว่าเสมอ นอกจากนั้นสิ่งเหล่านี้ยังสื่อผ่านเทคนิคด้านภาพที่งดงามตามสไตล์ของจาง อี้โหมว ที่ถึงขนาดภาพคนถูกปลิดชีวิตด้วยกระสุนปืนยังสวยงามเกินจริง รวมไปถึงการใช้ดนตรีประกอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากจะจัด The Flowers of War เป็นหนึ่งในหนังสงครามที่ดีที่สุดตลอดกาล ก็คงไม่เกินเลยไปนัก

เว็บไซต์: Official Website
www.theflowersofwarthemovie.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=MV5rw3oTJMw

นอกจากประเด็นเรื่องรักแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังสะท้อนให้เห็นชีวิตผู้คนที่ผูกผันกับโชเชียลเน็ตเวิร์คอย่างเฟซบุ๊ก จนกลายเป็นเหมือนสิ่งที่ขาดไม่ได้ นางเอกก็เปรียบเสมือนตัวแทนของคนในยุคนี้ที่ต้อง check in หรือ ถ่ายรูปในทุกที่ที่ตนไปผ่านเฟซบุ๊ก ในเรื่องจะเห็นนางเอกมีแทบเล็ตติดตัวตลอดเวลา ถือเป็นการเหน็บแนมได้พอประมาณถึงโลกยุคใหม่ที่เทคโนโลยีกำลังเข้าไปเกี่ยวข้องในทุกๆ เรื่อง ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องความรัก

บรรยากาศและอารมณ์ในตัวเรื่องทำได้ลื่นไหลและรู้สึกคล้อยตามไปกับการแสดง ทำให้ผู้ชมรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าภายในจิตใจตัวละครหลักทั้งสาม (มีน,สำเภา.ต๋อง) รู้สึกอย่างไร หนังก็ไม่ละเลยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของตัวละคร ปมต่างๆ ที่สร้างไว้ ค่อยๆ ถูกคลี่คลายจนชัดแจ้ง ภาคภูมิเองที่เคยทำแต่หนังสยองขวัญ พอมาจับหนังรักก็ทำได้อยู่มือเหมือนกัน

(เขียนรีวิวโดย ภัชพิชชา กันตศิลป์ นักศึกษาฝึกงานนิตยสาร happening)

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/chobkodlikemovie

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=CUxiJYE2oOA

จัดหนักด้านหนังสือ กับการเปิดตัวหนังสือของเหล่าคนดัง อาทิ “สิ่งที่อยู่นอกใจ” ของ ตุล อพาร์ตเมนต์คุณป้า “วันที่หัวใจเคลื่อนไหว” หนังสือเล่มแรกในชีวิต ของ ปอย พอร์เทรต และ พิเศษสุด สุด!! พูดคุยกันก่อนจะได้อ่าน พ็อกเก็ตบุ๊กจากสาวสวยนักแสดงและนักเดินทาง โดนัท มนัสนันท์ “จากทุกมุมโลก” อีกด้วย !!

นอกจากนี้เหล่าสำนักพิมพ์ทั้งทางหลัก-ทางเลือกก็พาเหรดกันมาลดราคามากมาย อาทิ มติชน, A Book, Salmon, Fullstop, ไต้ฝุ่น, Let’s Comic, ฮิกาซีน, Bioscope, ระหว่างบรรทัด, กำมะหยี่, Earnest, Computer Arts, Openbooks ฯลฯ และพบปะกับนักเขียนชื่อดัง อาทิ ปราบดา หยุ่น, เต๋อ-นวพล (ผู้เขียนบท รถไฟฟ้ามาหานะเธอ), ทรงศีล ทิวสมบุญ ฯลฯ  ที่มาร่วมเสวนา พร้อมแจกลายเซ็นกันอย่างใกล้ชิด และแฟนๆ happening ที่ตามหานิตยสารเล่มเก่าๆ งานนี้เราจัดมาครบทั้งเซ็ต แถมราคาถูกกว่าสั่งซื้อย้อนหลังด้วยนะ

จัดมามันกับดนตรีอะคูสติกจากวงดนตรีหลากหลาย ทั้งจากค่ายสมอลล์รูม (The Rich Man Toy, Lemon Soup, Polycat) บีลีฟเรคอร์ด (Brown Flying, 2 Pcs.,Plastic Plastic, TentoTwelve) ปริณามมิวสิค (Anything Else, ปลานิลเต็มบ้าน), Werk Gang (โทนี่ ผี และ คิว Flure) โซนี่มิวสิค (The Begins, Electric Neon Lamp) เลมอนแฟคทอรี่  (Zero Hero, Tabasco และ ภูมิจิต) และการกลับมาอย่างเป็นทางการ ในอะคูสติกโชว์ครั้งแรกของวง Rhashomon กับ สิงห์-วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล โฉมใหม่!

กระซิบบอกเรื่องอิ่มใจปิดท้าย อย่าลืมนำหนังสือเก่า ที่ไม่อ่านแล้ว หรือไม่อยากอ่านแล้ว มาร่วมบริจาค แล้วทีมงานจะเอาไปจำหน่ายราคาถูกๆ ในงานนี้ รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายจะนำไปมอบให้กับมูลนิธิยุวพัฒน์ เพื่อเป็นทุนการศึกษาให้กับเด็กๆ ผู้ยากไร้ต่อไป ส่วนหนังสือที่เหลือเราจะเอาไปมอบให้กับร้าน ‘ปันกัน’ ให้นำไปจำหน่ายต่อด้วย

แล้วพบกันในงาน happening Book Party@Siam Center วันที่ 18-20 พ.ค. 2555 เวลา 14.00 – 20.00 น. นี้!

หนังเริ่มต้นด้วยเรื่องราวของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่เดินทางไปบ้านพักกลางป่าก่อนจะพบกับเหตุการณ์สยองๆ ตามมาแม้จะเริ่มต้นเรื่องด้วยกลิ่นอายแบบนี้อยู่บ้างแต่พอดำเนินเรื่องไปสักพักความสยองขวัญเริ่มเปลี่ยนไปสู่ความเป็นแฟนตาซีหลุดโลก ซึ่งทีมเขียนบทใช้เวลาเขียนบทเพียง 3 วันเท่านั้น

จึงไม่ต้องแปลกใจเลยที่เหตุการณ์ทุกอย่างจะไม่มีเหตุผลใดๆ มารองรับทั้งสิ้นสิ่งที่คนดูจะได้อ้าปากค้าง แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องของบทที่หักมุมจนต้องตบหน้าตักหลายทีเหมือนอย่างที่หนังสยองขวัญฉลาดๆ ทั่วไปทำได้แต่เป็นความเพ้อเจ้อของการเล่าเรื่องที่พร้อมจะบิดไปทางไหนก็ได้ตามใจของผู้สร้างในแง่หนึ่งก็เป็นความสามารถของผู้สร้างในการเนรมิตทุกอย่างขึ้นมาจากจินตนาการอันล้ำลึกขณะเดียวกันก็ตื้นเขินจนไม่น่าให้อภัย

อย่างไรก็ตาม ข้อดีอย่างหนึ่งของหนังเรื่องนี้คือเทคนิคด้านภาพที่ไหนๆ มาทางแฟนตาซีแล้ว ก็รับรองว่าคอหนังแฟนตาซีจะต้องถูกใจภาพใน The Cabin In the Wood มากแน่ๆ

เว็บไซต์: Official Website
discoverthecabininthewoods.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=cQWnPVOSZKg

เป็นนิยายที่สะท้อนความสับสนและการยึดติดใน ‘คราบ’ หลายๆ อย่างในชีวิตของมนุษย์ได้อย่างน่าสะเทือนใจ

ทว่าผลออกมากลับไม่เป็นไปตามคาด จอส วีดอน สามารถเขียนบทกระจายน้ำหนักให้เหล่าซูเปอร์ฮีโร่ทั้งหลายได้อย่างเท่าเทียม เรียกได้ว่าแทบละทิ้งจุดอ่อนของคาแรกเตอร์อันแอไปได้เกือบหมด แถมยังดึงจุดเด่นของแต่ละออกมาประชันกันชนิดหักเหลี่ยมแบบเหนือชั้น ผ่านบทสนทนาชวนหัว จนเกือบจะเป็นหนังตลกอยู่แล้ว โดยเฉพาะความกวนของบทโทนี่ สตาร์ค ที่ได้ใจคนดูไปเต็มๆ ไหนจะความหล่อในมาดผู้นำของกับตันอเมริกา ความน่ารักแอบโหดของฮัลค์ หรือจะความบื้อของธอร์ ซึ่งก็ล้วนแล้วแต่ทำให้คนดูทุกวัยหลงรักคาแรกเตอร์เหล่านี้ได้ทั้งสิ้น แถมมีการนำปมด้อยของแต่ละคนมายียวนได้สะใจดีมาก จนบางทีรู้ว่ามีน้ำหนักมากกว่าตอนที่พวกเขาออกมาในหนังเดี่ยวๆ ของตัวเองด้วยซ้ำ เรื่องฉากแอ็กชันคงไม่ต้องพูดถึงมากสำหรับหนังซูเปอร์ฮีโร่ของมาร์เวล เริ่มต้นแบบเนิบๆ ก่อนเร่งเครื่องเต็มสูบแบบไม่ต้องหายใจหลังผ่านครึ่งเรื่องไปแล้ว มันสะใจเต็มอิ่มไปกับฉากปราบเหล่าร้ายที่เท่เหลือเกิน

แม้จะเป็นหนักแอ็กชันซูเปอร์ฮีโร่ที่เดาตอนจบของเรื่องได้ไม่ยาก แต่ด้วยความฉลาดในการใช้คาแรกเตอร์ต่างๆ มาประชันกันอย่างถึงกึ๋น อาจเรียกได้ว่านี่เป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ทำได้ครบตามสูตรสำเร็จของความบันเทิงจริงๆ

เว็บไซต์: Official Website
uk.marvel.com/avengers-assemble

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=NPoHPNeU9fc

พอมีพื้นที่มากขึ้นก็ทำให้เราได้เห็นความเป็น จุ๋ย จุ๋ยส์ ชัดขึ้น และดูเหมือนว่า จุ๋ย จุ๋ยส์ จะทำเพลงได้กลมกล่อมขึ้นมากๆ ความช่างทดลองโน่นนี้และเหมาทำทุกอย่างเองนั้นยังมีอยู่เช่นเคย แต่มันฟังลงตัวขึ้นขนาดที่คงไม่ผิดหากจะบอกว่านี่คืออัลบั้มที่ดีที่สุดของเขาทีเดียว!

เปิดด้วยเพลงสนุกๆ ตามสไตล์ “ค.เอ๋ย ค.คน” ที่น่ารักมากๆ แต่ประเด็นการเสียดสีสิ่งมีชีวิตอันแสนวุ่นวายที่เรียกว่าคนก็ชัดเจนทีเดียว ต่อด้วยอินเทอร์ลูด “อูคูเลเล่” ที่เล่นต่อกับ “I Want To Play You” ก็เสียดสีกระแสเครื่องดนตรีเก๋ๆ ประเภทนี้กันพองาม ในขณะที่โซโลกีตาร์ในเพลงนี้ก็ประกาศศักดาให้กับเครื่องดนตรีที่เรียกว่ากีตาร์ได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ในอัลบั้มยังมีเพลงสนุกๆ อย่าง “บลูส์ลุงวิชิต”, “ศัพท์กระจาย” และ “เจ็ด” ที่เป็นสไตล์ของเขาเลยล่ะ ในขณะที่เพลงเพลงเล่าเรื่องอย่าง “ไม่แตก” และ “นั่นไงล่ะ” ก็ยังแสดงด้านเฮฮาของเขาได้อย่างมีสีสัน จุ๋ย จุ๋ยส์ยังมีแทร็กอย่าง “คืนไป คืนมา” ที่กลับกลายเป็นเพลงอกหักเท่ๆ และ “อยากฝันร้าย” ก็เป็นเพลงที่พูดถึงอารมณ์อ่อนไหวของผู้ชายได้เท่ไม่แพ้กัน แต่เพลงที่ถือเป็นงานชิ้นโบแดงน่าจะต้องยกให้ “แสง” ที่เขาให้กำลังใจผู้คนในท่าทีที่จริงจังได้อย่างน่าชื่นชม

และเพราะเพลงทั้งหมดถูกคั่นด้วยอินเทอร์ลูดขำๆ และแปลกๆ เป็นระยะๆ ทำให้เหมือนมีโฆษณาคั่นเวลา การฟัง Channel Four Reality Show จึงเหมือนฟังโชว์อะไรสักอย่าง …น่าจะเป็นโชว์ที่เปี่ยมสีสัน มีหลากหลายอารมณ์ และเป็นโชว์ที่น่าตื่นตาตื่นใจ!

วิดีโอคลิป: “คืนมา คืนไป” (Channel Four Session #1)

www.youtube.com/watch?v=bKW04R_3nx4

แต่ถ้าถามว่าอัลบั้มนี้เป็นงานที่ดีไหม ต้องบอกว่าเป็นอัลบั้มที่ดีมากๆ ชุดหนึ่ง เพราะมันมีเพลงที่ลุ่มลึกอยู่หลายเพลง อาทิ “Mary Says”, “She’s a Lover”, “Dazzled by You” และ “To Live In Love” ที่เขียนถึงความรักได้เท่มากๆ แต่เซอร์บ็อบก็ยังไม่ทิ้งความเป็นคนห่ามๆ และช่างทดลองใน “Blow Fish” และ “Systematic 6-Pack”

อัลบั้มนี้เปิดด้วย “How I Roll” และปิดท้ายด้วย “Here’s To You” (ไม่นับฮิดเดนแทร็กขำๆ แต่เขียนเนื้อดีมากๆ อีกเพลง) ที่เป็น 2 แทร็กที่เพราะที่สุดและดีที่สุดเท่าที่ บ็อบ เกลดอฟ เคยทำมา ดูชื่ออัลบั้มอีกทีแล้วต้องบอกว่าถึงเพลงเหล่านี้จะไม่ค่อยขาย แต่ถ้าลองเป็นศิลปินรุ่นใหญ่ที่ทำดนตรีได้ลงตัวในความเป็นตัวเองได้ขนาดนี้ เรื่องขายมันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ

เว็บไซต์: Official Website
www.bobgeldof.com

วิดีโอคลิป: “Dazzled By You”

www.youtube.com/watch?v=zToF3jBu0yQ

สิ่งพิเศษอีกประการที่แถมมาในอัลบั้มนี้คือโน้ตสั้นๆ ในปกอัลบั้มอธิบายที่มาที่ไปในแต่ละเพลงโดยสองโปรดิวเซอร์คู่ใจ มาร์ก รอนสัน และ ซาลาม เรมี่ ทำให้เราได้เห็นการทำงานเพลงของเธอในอีกมิติ เป็นของที่ระลึกที่ต้องซื้อหาซีดีลิขสิทธิ์เท่านั้นถึงจะได้อ่านกัน

อัลบั้มนี้ปิดท้ายด้วยเพลง “A Song For You” เพลงเก่งของศิลปินคันทรี ลีออน รัสเซลล์ ที่เอมีเอาร้องในสไตล์ของเธอแบบถอดชีวิตมาวางไว้ในบทเพลงเลย เป็นการทิ้งท้ายอัลบั้มและทิ้งท้ายชีวิตสุดเหวี่ยงของเธอที่อาจทำให้แฟนเพลงฟังแล้วน้ำตาซึม

เว็บไซต์: Official Website
www.amywinehouse.com

วิดีโอคลิป: “Our Day Will Come” (Audio)

www.youtube.com/watch?v=oLwccfUjdUk

Just A Little Bit (2012 re-master) : Jeremiah feat. Gift

www.youtube.com/watch?v=4n56exRYWqY

ถ้าฉันเปลี่ยนใจเธอได้ (If I Could) (re-master) : Lipta

www.youtube.com/watch?v=5TvBf1LYS2E

แก้ตัว : Limousine feat. Trai Bhumiratna

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหนึ่งคืนของ เน (จุฑาวุฒิ ภัทรกำพล) นักเรียนชั้น ม.6 ผู้ใช้เวลาสุดท้ายของชีวิตนักเรียนกางเกงขาสั้นในการเก็บภาพของโรงเรียนตนเองยามค่ำคืน กับ บีม (กิตติศักดิ์ ปฐมบูรณา) นักเรียนชั้น ม.3 ที่มาชวนเนคุยถึงเรื่องราวต่างๆ ก่อนจะเดินทางไปแข่งบาสที่กรุงเทพฯ บทสนทนานั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวเก่าๆ ของผู้หญิงที่แอบชอบ เพื่อน เหตุการณ์ต่างๆ รวมไปถึงปมในใจที่ทั้งสองมีเหมือนกัน ซึ่งเนเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคน ส่วนบีมกลับมีเพื่อนมากมาย แต่การที่ต้องย้ายโรงเรียนบ่อยๆ จึงทำให้เขากลัวอยู่เสมอว่าจะไม่มีใครจดจำเขาได้ ทั้งสองจึงไม่ต่างอะไรกับคนที่ไม่มีบ้านเหมือนกัน บทสนทนาที่ทำให้เห็นความรู้สึกของกันและกัน จึงทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนได้อยู่บ้านที่แท้จริงกับสมาชิกในครอบครัวที่เข้าใจกันมากที่สุดในคืนสุดท้าย ก่อนที่แสงตะวันจะพาให้ทั้งสองต้องจากบ้านไปไกล

น้อยคนนักที่จะมีเวลามาใคร่ครวญถึงความทรงจำเก่าๆ ของโรงเรียน ก่อนจะเรียนจบแล้วจากไป มีเพียงแต่งานปัจฉิมนิเทศที่ออกไปในแนวเฉลิมฉลองเพื่อก้าวไปสู่อนาคตข้างหน้าเสียมากกว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหนึ่งคืนของเด็กชายทั้งสองคือการทำให้เราได้เตรียมใจกับการ ‘จากบ้าน’ ความผูกพันที่จำต้องห่างเหินจึงไม่ได้หมายความแต่สถานที่ แต่ยังรวมถึงผู้คนและเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นด้วย
สานต่อด้วยเรื่องราวการสูญเสียคนรักของ บัวจัน (เพ็ญพักตร์ ศิริกุล) ที่ จรัส (วิฑูรย์ ใจพรหม) ได้ทิ้งร่องรอยแห่งความทรงจำให้เธอต้องจมอยู่กับความทุกข์ ทุกครั้งที่หยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่จรัสเป็นคนเขียนขึ้นมาอ่าน เธอจะตกอยู่ในภวังค์ของความสุขครั้งเก่าเพียงชั่วคราว พอกลับมาสู่โลกความจริงที่ไม่มีคนรักอยู่แล้ว ความทุกข์ก็ประดังเข้ามา บ้านสวนที่เธออาศัยอยู่ เมื่อไม่มีคนรักอยู่แล้วก็เหมือนไม่ใช่บ้านอีกต่อไป

หนังเล่าในมุมมองของผู้ที่ยังอยู่ในบ้าน เมื่อหลังจากที่คนรักจากไปแล้ว เราจะทำใจได้อย่างไร ซึ่งหนังได้หยิบมุมมองความเชื่อเรื่องวิญญาณคนตายมาใช้ เมื่อวิญญาณยังกังวลกับคนที่มีชีวิตอยู่ จึงไม่ยอมไปเกิดใหม่หรือ ‘กลับบ้านเก่า’ เสียที เพราะฉะนั้นจะเป็นเรื่องของคนมีชีวิตอยู่ที่ต้องละความกังวลนั้นเสีย คล้ายเป็นกุศโลบายที่สอนให้เรารู้จักละวางเรื่องการสูญเสีย

เมื่อมาถึงความหมายสุดท้าย คือถึงเวลาที่ต้องเลือกแล้วว่าจะเลือกอยู่ ‘บ้านหลังเก่า’ กับความทรงจำเดิมๆ หรือ ‘บ้านหลังใหม่’ กับอนาคตใหม่ๆ สะท้อนผ่านความลังเลของปรียา (ศิรพันธ์ วัฒนจินดา) ที่กำลังจะแต่งงานกับ เสี่ยเล้ง (เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์) แต่กลับมีรักเก่าของ พี่เป๊ก (สุพจน์ จันทร์เรือง) กลับมาทวงถามความสัมพันธ์ครั้งเก่า ทำให้ใจเธอต้องหวั่นไหวและไม่พร้อมที่ย้ายไปสู่บ้านรักแห่งใหม่

แต่แล้วหนังก็ได้พาให้คนดูก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาเก่าๆ เพื่อก้าวไปสู่ ‘บ้านหลังใหม่’ ด้วยความเต็มใจ เพราะถึงแม้บ้านหลังเก่าจะเต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ มากมาย แต่เราก็ไม่สามารถอยู่กับสิ่งเก่าๆ ไปได้ตลอดกาล เวลาพาให้เราเดินหน้าไปอยู่ทุกวินาที สิ่งที่เราทำได้คือการเข้าใจและยอมรับการเปลี่ยนแปลงด้วยความเต็มใจ ‘บ้านหลังเก่า’ ทำให้เราอยากกลับเยี่ยมเยียนและดื่มด่ำบรรยากาศเก่าๆ ทุกครั้งที่ได้นึกถึง แต่เมื่อใดที่หมดเวลาเยี่ยม เราก็ต้องกลับมาสู่โลกความจริงกับ ‘บ้านหลังใหม่’ เมื่อนั้น

จะเห็นได้ว่าการลำดับของทั้ง 3 ตอนนั้นมีความหมาย แสดงถึงชั้นเชิงในการเขียนบทที่ดีเอามากๆ เริ่มต้นจากการเตรียมตัวรับมือการจากบ้านในขั้นต้น ก่อนจะค่อยๆ ทำใจรับความสูญเสียที่ต้องเกิดขึ้นไม่วันใดก็วันหนึ่ง และก้าวสู่ช่วงสุดท้ายคือการยอมรับความเปลี่ยนแปลง ให้เหลือไว้เพียงแค่ความทรงจำอันสวยงาม พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นกำลังใจยามที่ท้อแท้ได้ทุกเมื่อ

แม้ตัวหนังจะเล่าเรื่องด้วยการแบ่งเนื้อหาออกเป็นตอนสั้นๆ ตามสมัยนิยม ซึ่งข้อเสียการคือปูเรื่องที่สั้นเกินไปกว่าที่คนดูจะเชื่อได้ในเวลาอันสั้น แต่ด้วยการกำกับนักแสดงของมะเดี่ยวที่เคยทำได้ดีมากตั้งแต่เรื่องก่อน มาเรื่องนี้ก็ยังทำได้ดีเช่นเดิม ข้อเสียดังกล่าวจึงถูกลบด้วยการแสดงอันยอดเยี่ยมของนักแสดงนั่นเอง นอกจากนั้นสัญญะต่างๆ ที่ปรากฏในเรื่อง ผู้กำกับก็ยังคงเลือกหยิบมาเล่นให้คนดูได้ตีความกันอยู่ตลอด เชื่อว่าจะเกิดการถกเถียงกันในหมู่คนดูเหมือน ‘รักแห่งสยาม’ หลังจากหนังฉายไปได้สักพักเช่นกัน

จากทุกประเด็นที่กล่าวมาข้างต้น ‘Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ’ คืออีกหนึ่งหนังไทยที่จะได้รับการพูดถึงไปอีกนาน

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=bALlqMUgM8M

การแสดงครั้งนี้จัดขึ้นที่ ลินคอล์น เซ็นเตอร์ โรงมหรสพชื่อดังในนิวยอร์กเมื่อเดือนเมษายนปีกลาย เป็นการเล่นร่วมกับนักดนตรีแบ็กอัพขาประจำและวงลินคอร์น เซ็นเตอร์ ออร์เคสตร้า เรียกว่ามีครบถ้วนทั้งเครื่องเป่าและเครื่องสาย แถมยังได้ศิลปินบลูส์รุ่นใหญ่อย่าง ทัช มาฮาล มาแจมด้วยใน “Corrine, Corrina” และเพลงพื้นบ้านอย่าง “Just a Closer Walk With Thee” เพลงแทบทั้งหมดที่แคลปตันเป็นคนเลือกให้มาร์ซาลิสเรียบเรียงใหม่ล้วนเป็นเพลงบลูส์รุ่นครู ยกเว้นเพลงเก่งของแคลปตันเพลงเดียวคือ “Layla” ที่มือเบสประจำวงขอว่าอยากเล่นเลยถูกนำมาแสดงด้วย และถูกเรียบเรียงใหม่เสียรื่นรมย์จนลืมเวอร์ชันเก่าไปเลยทีเดียว

อารมณ์โดยรวมในการฟังอัลบั้มนี้นอกจากเราจะได้ฟังเพลงบลูส์สไตล์เก่าๆ และดนตรีดิ๊กซี่แลนด์แจ๊ซกันอย่างเต็มอิ่ม ยังทำให้เราเห็นภาพความเป็นญาติสนิทระหว่างดนตรีบลูส์กับแจ๊ซได้ชัดเจน เพราะดนตรีทั้งสองแนวถูกผสานกันจนเป็นเนื้อเดียว หลายๆ ช่วงมีการเปิดโอกาสให้โซโลดนตรีกันยาวเหยียดตามขนบของแจ๊ซ ไม่เฉพาะแต่ทรัมเป็ตของมาร์ซาลิสหรือกีตาร์ของแคลปตัน แต่คนอื่นๆ ในวงยังได้มีห้วงเวลาในการฉายฝีมือของตัวเองเดี่ยวๆ ด้วย ยิ่งเมื่อดูภาพการแสดงสดในดีวีดี เราจะได้เห็นภาพนักดนตรีทุกคนแต่งตัวเรียบร้อยขึ้นมาแสดงดนตรีสไตล์เก่าๆ กันอย่างเต็มพลัง นี่จึงเป็นงานเคารพครูที่ดูตั้งอกตั้งใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ยังเป็นงานแสดงฝีมือจากยอดนักดนตรีที่ทำให้เรารื่นรมย์เอามากๆ ด้วย

เว็บไซต์: Wynton Marsalis Official Website
wyntonmarsalis.org

วิดีโอคลิป: Live Clip

www.youtube.com/watch?v=lpJGvtB7-5o

อัลบั้มชุดนี้เป็นงานบันทึกการแสดงสดชุดแรกของเธอในการแสดงที่ปารีสหลังจากออกอัลบั้มมาแล้วหลายชุด เป็นงานที่แสดงพัฒนาการและสามารถพิสูจน์ให้เราเห็นว่าเธอเป็น ‘ตัวจริง’ ขนาดไหน เธอโชว์ร้องเพลงสแตนดาร์ดและเพลงเก่าๆ อย่าง “The Best Is Yet to Come”, “They Can’t Take That Away from Me” และ “It Might as Well Be Spring” สลับไปกับเพลงฝรั่งเศสสุดคลาสสิก “Jardin d’Hiver”, “Ces Petits Riens”, “Samba Saravah” ซึ่งทั้งหมดนั้นเธอร้องได้อย่างไม่มีที่ติ ยิ่งเพลงที่โชว์ความแม่นยำและการตีความมากๆ อย่างเพลงเก่าของ อันโตนิโอ คาลอส โจบิม “Waters of March” นั้นสเตซี่ก็ทำได้ชัดๆ เน้นๆ ทุกถ้อยคำ อีกส่วนที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กันก็คือเรื่องดนตรีที่ผลัดกันรุกรับกับเสียงของเธออย่างแม่นยำและมีสีสันเช่นกัน เรายังจะได้ฟังโซโลแซ็กโซโฟนจาก จิม ทอมลินสัน สามีและโปรดิวเซอร์ของเธอเป็นระยะๆ อีกด้วย

ฆอรเฆ ลูอิส บอรเฆส เป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ชาวอาร์เจนตินาที่ได้รับการยอมรับอย่างสูงในแวดวงวรรณกรรมโลก หากจะบอกว่าเขาเป็นต้นธารของงานสายโพสโมเดิร์นคงไม่ผิด แต่งานเขียนของเขาค่อนข้างหาอ่านยาก แถมพอหาเจอแล้วได้อ่าน นักอ่านบางคนก็อาจจะรู้สึกว่าอ่านยากอยู่ไม่น้อย เพราะเขามักจะเล่นกับสัญลักษณ์ที่ต้องตีความ รูปแบบที่ซับซ้อน กระทั่งยั่วล้อโลกความจริงกับความลวงอย่างสนุกมือ บางคนถึงกับเรียกแนวทางของเรื่องสั้นต่างๆ ในหนังสือเล่มนี้ว่าเป็น ‘วงกตวรรณกรรม’

ยกตัวอย่างสักเรื่อง ก็คือเรื่องสั้นที่ชื่อหอสมุดแห่งบาเบลที่ฆอรเฆเล่าเรื่องของห้องสมุดในหอคอยประหลาดที่มีหนังสือไม่ซ้ำเล่ม มีกฏเกณฑ์ให้ผู้คนที่อยู่ในห้องสมุดนี้ดำเนินชีวิตไปอย่างแปลกๆ ตามหาสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะมีวันได้พบเจอหรือไม่ ฟังดูคล้ายเรื่องแฟนตาซี แ่ต่ฟังดีๆ ก็แอบคล้ายชีวิตจริงของเราอยู่เหมือนกัน

แต่ไม่ว่าจะอ่านยากหรือจะถูกใจคนวรรณกรรมที่ชอบอ่านงานท้าทายจินตนาการแค่ไหนอย่างไร งานของบอรเฆสก็เป็นวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ของโลกและมีจุดประสงค์เพื่อศิลปะโดยแท้ และคอวรรณกรรมตัวจริงก็ไม่ควรพลาดโอกาสอันดีที่ Bookvirus นำงานของเขาบางส่วนมาแปลให้เราได้อ่านกันในหนังสือเล่มนี้

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/pages/bookvirus-filmvirus/125068220871488

เล่าถึงเพลงในอัลบั้มนี้ต้องเริ่มจากเพลงเปิดอัลบั้ม “กันชนหมา” ที่พูดเรื่องของการให้ความสำคัญกับสัตว์ร่วมโลก, “เดินทัพทางไกล” ที่ได้แรงบันดาลใจจาก เหมา เจ๋อตุง หรือ “เป็นไปได้ไหม” ที่ตั้งคำถามใหญ่ๆ ถึงมวลมนุษย์, บางเพลงในอัลบั้มนี้ยังเป็นเหมือนงานทดลองสนุกๆ หรืองานโชว์ฝีมืออย่างเพลงกวนๆ “บาร์กู”, มีเพลงรักอกหักที่น่าจะถูกใจจิ๊กโ๋ก๋อย่าง “แทนที่เธอ” และ “คนละแผล” หรือกระทั่งเพลงภาษาอังกฤษ “Keep Joy” แต่อัลบั้มนี้ก็ยังมีเพลงสอนใจที่ต้องรุ่นใหญ่อย่างเขาเท่านั้นที่จะแต่งและร้องแล้วดูเหมาะสมอย่าง “ใจตามน้ำ” และ “บ่อเยี่ยะโจ่ย” รวมอยู่ด้วย

งานเพลงที่ฟังสบายแต่ท้าทายความคิดอย่างนี้อาจทำให้เรานึกถึงอัลบั้มชั้นเยี่ยมของพี่แอ๊ดอย่าง โฟล์ก เซ็น อยู่บ้าง แต่หนนี้พี่แอ๊ดผ่อนคลายลงกว่าคราวนั้นเยอะ แม้จะไม่มีเพลงโบแดงระดับ “ทะเลใจ” หรือ “คนล่าฝัน” แต่อัลบั้มนี้ก็ยังยืนยันกับเราได้ว่า แอ๊ด คาราบาว ยังคงมีฝันให้ล่าและยังพยายามเรียนรู้ให้ตัวกับใจเป็นมิตรแท้ต่อกันอยู่เสมอ

เว็บไซต์: Official Website
www.carabao.net

วิดีโอคลิป: “กันชนหมา”

www.youtube.com/watch?v=q6NWyHWF9AI

เพลงไตเติ้ลแทร็ก “เธออีกคน” มีศักยภาพความป๊อปทรงพลังและเนื้อเพลงโดนใจขนาดที่น่าจะฮิตไม่แพ้เพลงดังในอดีตอย่าง “ขอดาว” หรือ “คนแปลกหน้า” ของเขาได้ เพลงช้าเศร้าๆ เพลงนี้ยังมีกิมมิกตรงโซโลกีตาร์ไฟฟ้าสไตล์ร็อกท้ายเพลงที่ตัดอารมณ์ได้เท่มาก ส่วนที่เหลืออีก 3 เพลงเป็นการเอาเพลงเก่ามาเรียบเรียงใหม่ในสไตล์ดนตรีสดๆ หน่อยโดยมีเครื่องดนตรีคือกีตาร์ เบส กลอง และเปียโนเหมือนกันทั้ง 3 เพลง ได้แก่ “กลางวันตื่น กลางคืนฝัน” ของวงสาธร ที่บอย ตรัย ภูมิรัตน เคยร้องไว้ด้วย, “ทำไม่ได้” เพลงจากอัลบั้มของ Sleeper 1 ที่บอย ตรัย มาแต่งและร้องไว้เช่นกัน ก่อนจะปิดท้ายด้วย “ขอดาว” เพลงดังของเขาเอง ทั้งหมดแม้ของเดิมจะเป็นเพลงออกไปทางหม่นเศร้า แต่ดูเหมือนปอยจะทำเวอร์ชันใหม่ได้สดใสขึ้น

หากการคัฟเวอร์เพลงคือการพยายามทำเพลงเก่าให้กลายเป็น ‘เธออีกคน’ ทั้ง 3 เพลงนี้ก็กลายเป็นรสชาติแปลกใหม่จากพอร์เทรตที่น่าสนใจเลยมากๆ ล่ะ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/portraitfanpage

วิดีโอคลิป: “เธออีกคน”

www.youtube.com/watch?v=eDa2Lw44xIM

การได้อ่านเหตุผลและเรื่องราวความผูกพันของเขากับเมืองไทย กับคนไทย สังคมไทย ตลอดจนความภักดีต่อพระเจ้าอยู่หัวของเรา น่าจะทำให้คนไทยที่ชอบบ่นว่าเมืองไทยไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้ได้ฉุกคิดถึงสิ่งดีๆ ในบ้านเราที่คนบ้านเมืองอื่นเขาต้องอิจฉาขึ้นมาบ้าง

ขอแถมข้อมูลอีกนิดว่าหลายบทตอนในหนังสือเล่มนี้อ่านแล้วอาจน้ำตาซึม!

เว็บไซต์: Facebook รายการ “ฉันรักเมืองไทย”
www.facebook.com/chanrukmaungthai

วิดีโอคลิป: ตัวอย่างรายการ “ฉันรักเมืองไทย”

www.youtube.com/watch?v=9f5oUg6O3XQ

ดังนั้นเราจึงได้ฟังเพลงที่ออกไปทางแฟนตาซีอย่าง “Dreaming” ที่พูดถึงวันสิ้นโลกด้วยท่าทีฮาๆ หรือเพลงทะลึ่งนิดๆ อย่าง “Can’t Stop” ที่มีแขกรับเชิญเป็น Snoop Dogg มาร่วมกันร้องและแร็ปนิดๆ หน่อยๆ แต่ถ้าพูดถึงเพลงที่ป๊อปติดหูนั้นมีอีกเพียบเลย ส่วนใหญ่เป็นเพลงจีบสาวที่มีลีลาในการเขียนเนื้อและทำนองลงตัวสุดๆ อาทิ “Hooked” ที่ชวนขยับขาตามกันตั้งแต่ต้นเพลง, “The Walk” ที่เล่นกับเรื่อง ‘การเดิน’ ได้เก่งมาก, เพลงปลอบใจสาวที่โดนแฟนใจร้ายทำร้ายอย่าง “Stick Around” และเพลงป๊อปโซลที่ครบเครื่องสุดๆ อย่าง “A Long Time” และ “You Called Me” หรือเพลงเปิดอัลบั้มเพราะๆ “Get To Know You”

How Do You Do ของ เมเยอร์ ฮอว์โทร์น จึงเป็นอัลบั้มที่ต่อเชื่อมความเก่า-ใหม่เข้าหากันด้วยอารมณ์ขี้เล่นได้อย่างสุดแสนจะลงตัว

เว็บไซต์: Official Website
mayerhawthorne.com

วิดีโอคลิป: “The Walk”

www.youtube.com/watch?v=gmfcYli6vV4

เริ่มตั้งแต่เพลงแรก “เพลงพราย (ภาค 2)” ที่พรายร่ายมนต์บทกวีสุดอลังการ รองรับด้วยดนตรียิ่งใหญ่ ต่อเนื่องด้วยเพลงดิสโก้ร็อกสนุกสุดเหวี่ยง “จื๊ดดด” ที่ได้ ตุล อพาร์ตเมนคุณป้า มาร่วมเสวนาเรื่องการ ‘ไม่รัก’ แล้วตามต่อด้วย “หลุดมั้ยหลุด?” ที่พลิกกลับมาหม่นมืดอีกหนแต่เหมือนเป็นคำถามต่อเนื่องจากเพลงก่อนหน้า และต่อเนื่องอารมณ์รักร้าวไปอีกกับเพลงภาษาอังกฤษอื้ออึง “Count” ก่อนจะลดอารมณ์ให้เบาลงมาหน่อยแต่ยังไม่วายฟังดูน่าระแวดระวังกับ “ฟ้าแลบ” จนมาถึง “Across” ที่ชวนล่องลอยกันทั้งดนตรีและเนื้อเพลงที่พรายเขียนได้เยี่ยมมาก และมาแดนซ์กันอีกทีด้วย “สิ้นสุดการรอคอย” ที่สื่อถึงความลิงโลดของการพบรักอีกหน แล้วเปลี่ยนอารมณ์อีกครั้งด้วยเพลงที่เคลื่อนกายอย่างเชื่องช้า “Love Cause Hate” ที่เป็นเหมือนบทสรุปเรื่องราวความรักและความชังในโลกเปี่ยมสีสันใบนี้

พวกเขาแถมปิดท้ายด้วยเพลง “ก่อน” เวอร์ชันพิเศษที่เชื่อว่าแฟนโมเดิร์นด็อกต้องเซอร์ไพรซ์ …เหมือนเป็นการส่งท้ายการเดินทางของพวกเขาด้วยการกลับไปหาจุดเริ่มต้นอีกครั้ง

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/pages/Mowgli-records/279301322093412

วิดีโอคลิป: Audio “เพลงพราย ภาค 2″

www.youtube.com/watch?v=id21RghljEo

อ่านแล้วช่างอบอุ่น กรุ่นกลิ่นความฝัน และอยากไปเที่ยวโตเกียวชะมัด

เว็บไซต์: สำนักพิมพ์ Fullstop
www.fullstopbook.com

วิดีโอคลิป: คลิปโปรโมตหนังสือ

www.youtube.com/watch?v=zBSXTRDZEj0

Nobody Knows นั้นเล่าเรื่องของกลุ่มพี่น้องที่ถูกทอดทิ้งในเมืองใหญ่ ให้ดิ้นรนเอาตัวรอดกันเอง ในขณะที่ใน I Wish เล่าเรื่องของสองพี่น้องที่ดูจะมีความหวังมากกว่านั้น แม้ว่าจะเป็นพี่น้องที่ต้องแยกกันอยู่เพราะพ่อแม่แยกทางกัน คนพี่ ‘โคะอิจิ’ ไปอยู่กับแม่ที่เมืองภูเขาไฟอย่างคาโกะชิม่า ส่วนคนน้อง ‘ริว’ ไปอยู่กับพ่อนักดนตรีที่เมืองฟุกุโอกะ หลังจากแยกกันอยู่มา 6 เดือน พี่ชายก็ได้ไอเดียมาจากเพื่อนๆ ให้นัดน้องชายมาเจอกันตรงจุดตัดของรถไฟชินคันเซ็นสายเหนือและสายใต้ เพราะเชื่อว่าเมื่อรถไฟตัดกันจะเกิดพลังงานมหาศาล และทำให้สามารถอธิษฐานขอพรอะไรก็ได้ …แน่นอนว่าพรที่พวกเขาอยากขอก็คือการขอให้พ่อแม่คืนดีกัน

วิธีการเล่าเรื่องของหนังในช่วงแรกดูคล้ายสารคดี (โครีเอเดะ เลือกแคสติ้งสองพี่น้องในชีวิตจริงมารับบทสองพี่น้องในเรื่องเพื่อความสมจริงด้วย ในขณะที่บทผู้ใหญ่แทบทั้งหมดเป็นนักแสดงมืออาชีพ) หนังค่อยๆ ฉายภาพชีวิตของสองพี่น้องที่อยู่ต่างเมืองทีละเล็กละน้อย แต่ในฉากเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้หลายทีกลับบอกเล่าอะไรได้มากมาย เช่นฉากคุยโทรศัพท์ ซีนที่น้องชายซื้อทาโกะยากิทานเอง กิจวัตรประจำวันต่างๆ หรือกระทั่งในซีนย้อนอดีตที่เราได้เห็นการทะเลาะกันของพ่อและแม่สั้นๆ มันแทบจะบอกเล่าบุคลิกของทุกคนในครอบครัวนี้ได้ชัดเจนเหลือเกิน นอกจากนี้บุคลิกของเพื่อนๆ ทั้งฝ่ายพี่และน้องยังเป็นตัวละครที่มีความใฝ่ฝันและมีปมแตกต่างกันไป เมื่อบวกกับบทพูดที่น่ารักน่าชังแบบเด็กๆ แต่แอบคมคายเป็นระยะๆ ก็ทำให้เราติดตามบทสรุปของหนังได้อย่างไม่น่าเบื่อ จนถึงช่วงท้ายของหนังที่ค่อยๆ ดำเนินไปสู่จุดที่ทำให้เรายิ้่มทั้งน้ำตาได้อย่างน่าทึ่ง

I Wish เป็นหนังที่ดูสนุกที่สุดของ โครีเอเดะ แน่นอน มันสนุกขนาดที่ออกจากโรงแล้วเรายังไม่หุบยิ้มเลยทีเดียว แต่ความเหนือชั้นของหนังเรื่องนี้ก็คือมันเป็นหนังสนุกๆ ที่คนชอบอะไรอาร์ตๆ ก็น่าจะชอบด้วย เพราะระดับ โครีเอดะ แล้วก็ต้องมีการทิ้งอะไรให้เราขบคิดอยู่บ้าง (ถ้าอยากจะคิด) ซิมโบลิกอย่าง ‘เถ้าภูเขาไฟ’ หรือ ‘ขนมรสหวานอ่อนๆ’ นั้นทิ้งให้เราตีความได้อย่างน่าสนใจ

แต่ถ้าถามว่าอะไรเป็นสิ่งเข้าขั้น ‘มหัศจรรย์’ ที่สุดในเรื่องนี้ ก็ต้องบอกว่ามันคือความสามารถในการกำกับเด็กๆ ของ โครีเอดะ เพราะเขาสามารถสร้างตัวละครที่แสนจะเป็นธรรมชาติและทำให้เราผูกพันกับตัวละครทุกตัวไปได้อีกเนิ่นนานอีกครั้ง …ไม่แพ้กับที่เขาเคยทำได้ใน Nobody Knows นั่นแหละ

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=lR-fMHFLHKc

ฉบับขึ้นปีที่ 6 ปก 3 AM. (บอย โกสิยพงศ์, บอย ตรัย และ แสตมป์), มะเดี่ยว-พิช จับเข่าุคุยเปิดอกทุกเรื่อง, ไอเดียสุดสร้างสรรค์ในแวดวงบันเทิง, รู้จักกับวงดนตรีจากนิวยอร์ก The Pain of Being Pure at Heart, Instinct จากดูโอกลายมาเป็นวงดนตรี, เกาะหางม้า นั่งฟัง ’รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม) ชื่นชมดอกไม้, เล่าเรื่องอัลบั้ม ‘ไม่มีจำกัด’ ของวงดนตรีในตำนาน กัมปะนี, สัมภาษณ์คุณหมอหน้าอ่อนผู้เชี่ยวชาญ Anti aging เขาคิดอย่างไรกับวงการบันเทิงไทย, รู้จักกับทีมสร้างภาพเทคนิคพิเศษของ GTH, พบคอลัมนิสต์คนใหม่ สฤณี อาชวานันกุล และการ์ตูนโดย นพพันธ์ แถมฟรี! ซีดีรวมเพลงทุกเพลงของ 3 AM. และลุ้นได้ฟรี อัลบั้มใหม่ของ Pry & May-T Project

ดูเหมือนว่าสิ่งที่ตัวหนังพยายามจะชูมากที่สุด เห็นจะหนีไม่พ้นการแสดงของออร์แลนโดนั่นเอง ด้วยสีหน้านิ่งเฉย แต่เก็บงำความรู้สึกอัดอั้นภายใน และพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ หนังจึงมีการเล่นแง่ในเชิงจิตวิทยาความรักของมนุษย์ที่พร้อมจะทำอะไรได้ทุกอย่างตามต้องการ แสดงให้ว่าหมอก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง มีอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง แม้จะได้รับการศึกษาที่สูงกว่าคนปกติ แต่ก็ไม่สามารถหนีพ้นเรื่องอารมณ์เหล่านี้ไปได้ ซึ่งตัวบทต้องพึ่งการแสดงเป็นคนสองบุคลิกที่ต้องถึงขั้น คนดูจึงจะเชื่อ แต่ออร์แลนโดก็ทำได้ในระดับกลางๆ เท่านั้น

ด้วยอารมณ์บทของเรื่องที่ออกไปทางทริลเลอร์ดราม่า หนังจึงควรมีเส้นเรื่องที่น่าติดตามและให้ลุ้นอยู่ตลอดเวลา แต่ผู้กำกับอย่าง แลนซ์ เดลี กลับคุมโทนเรื่องให้หนักไปในทางดราม่ามากไปหน่อย ผลออกมาจึงเป็นหนังที่ดูน่าเบื่อ แถมมีอารมณ์ขันแทรกเข้ามาแบบประดักประเดิดอีกด้วย

ข้อดีที่สุดของหนัง คือการพูดถึงจรรยาบรรณในอาชีพหมอได้อย่างตรงไปตรงมา ซึ่งเป็นอาชีพที่เรียกได้ว่าต้องอาศัยจรรยาบรรณสูงสุดเลยก็ว่าได้ ความเป็นความตายของมนุษย์ควรจะขึ้นอยู่กับจิตสำนักในการช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ไม่ควรจะขึ้นอยู่กับอารมณ์เสน่ห์หาใดๆ ชื่อหนัง The Good Doctor จึงเป็นการเสียดสีจรรยาบรรณของอาชีพหมอได้อย่างเจ็บแสบ หากหมอจริงๆ ได้ชมคงต้องอยากกลับไปทบทวนหน้าที่ของตนเองที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=D7M5u7vuDOc

เพลงทั้ง 2 ของเธอคือ “ให้เราได้รู้” เพลงเก่าของ Buddhist Holiday ที่เธอได้ ป๊อก-วรรณฤต พงศ์ประยูร จาก Stylish Nonsense มาช่วยโปรดิวซ์ให้กลายเป็นเพลงอินดี้ป๊อปน่ารักๆ และอีกแทร็กคือเพลงอคูสติกลอยล่อง “เจ้าชายน้อย” ที่เธอแต่งเนื้อเองได้น่ารักสุดๆ หากฟังจาก 2 เพลงใหม่แล้วต้องบอกว่ากิทำเพลงได้ผ่อนคลายมากขึ้นจริงๆ เป็นผลให้เพลงของเธอดูเปิดเผย จริงใจ และอาจทำให้บางคนหลงรักตัวตนของกิที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมานี้ได้เลยทีเดียว

ใครสนใจก็หาฟังเพลง 4 เพลงในอีพี 2 ชุดของเธอก่อนได้ในเฟซบุ๊กตามลิงค์ข้างล่างนี้เลย

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/ki.kiratra

วิดีโอคลิป: “เจ้าชายน้อย”

www.youtube.com/watch?v=1TEcvdFV93o

ฟังดูเหมือนขอบเขตของเนื้อหาอาจกว้างขวาง แต่ความสามารถของอังคารในการเชื่อมโยงความรู้สึกและฉายภาพรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ผ่านสายตากวีก็ยังสามารถกระทบใจผู้อ่านได้อย่างรุนแรง

หัวใจห้องที่ห้า จึงเป็นกวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัยที่น่าประทับใจอย่างยิ่งเล่มหนึ่ง

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/pajonphai.publishing

ดูจากอาร์ตไดเร็กชันและชื่ออัลบั้มเหมือนจะเป็นงานเพลงสบายๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นอย่างนั้น เพลงอย่าง “คนบนฟ้า”, “Honey Bee”, “ไอศกรีม”, “ผ่าน”, “น้องจ๋า” และ “Miss Miss” นั้นเป็นเพลงที่พวกเขาโชว์ด้านสนุกสนานสดใสและคิขุอาโนเนะกันเต็มที่ และมีเพลงร็อกมันๆ หรือหนักๆ สักนิดอย่าง “เรดิโอ”, “ซักซี้ดนึง” และ “มันใหญ่มาก” ไว้เบรกอารมณ์อยู่ด้วย โดยรวมๆ ฟังแล้วอาจมีอารมณ์คล้ายๆ การฟังวงพาราด็อกซ์โชว์ฝีมือทำเพลงตามโจทย์ต่างๆ ทั้งที่พวกเขาตั้งเองและมีคนอื่นตั้งให้ ทำให้อาจจะมีอารมณ์หลากหลายไปนิด แต่ก็น่าสนใจตรงที่ำทุกเพลงล้วนตอบโจทย์ได้อย่างดีเยี่ยมโดยไม่สูญเสียตัวตน แต่หากจะให้พูดถึงเพลงประเภทที่ ‘พลาดไม่ได้’ ในอัลบั้มนี้ก็ต้องยกให้แทร็กโรแมนติกจริงจังอย่าง “ปลายสายรุ้ง” ที่โชว์ดนตรีอลังการรองรับท่วงทำนองสุดไพเราะ และเพลงอะคูสติกเบาๆ อย่าง “เวล่ำ” และ “ดวงจันทร์” ที่ ต้า-อิทธิพงษ์ กฤดากร ณ อยุธยา โชว์การเขียนเนื้อได้เฉียบขาดมาก

Daydreamer อาจไม่ใช่งานสะใจขาร็อกปาร์ตี้ที่ชอบเวลาพวกเขาทำอะไรตลกๆ มากเท่าไหร่ แต่สำหรับแฟนเพลงที่เติบโตมาพร้อมๆ กับพาราด็อกซ์ นี่เป็นอัลบั้มที่เหมือนได้นั่งฟังเพื่อนเก่ามานั่งบอกเล่าชีวิตช่วงที่ห่างหายไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ และมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า

เว็บไซต์: Official Website
www.tatamag.com

วิดีโอคลิป: “ปลายสายรุ้ง”

www.youtube.com/watch?v=GhD21FqY5aw

ความโดดเด่นของงานชุดนี้ก็คือเพลงในอัลบั้มส่วนใหญ่มันออกมาทางหม่นหมองแทบทั้งสิ้น เป็นการพาคนฟังดำดิ่งลงไปในอารมณ์มืดมนกันแบบจมสู่ก้นบึ้งไปเลย แต่ในความมืดนั้นกลับเต็มไปด้วยสีสันแปลกๆ ที่น่าสนใจเต็มไปหมด อาทิ “Tumbling Vine” ที่มีอารมณ์มิวสิคัลหน่อยๆ หรือ “Falling Short” ที่มีท่วงทำนองแปลกเหลือล้ำ และความเจ๋งอีกอย่างก็คือในเพลงที่ดูเหมือนจะสนุกอย่าง “Blue Car” ที่มีเครื่องเป่ามาสร้างสีสัน, “Maybe I Missed The Point” เพลงจังหวะกลางเนื้อหาใคร่ครวญชีวิต หรือเพลงเปิดอัลบั้ม “What A Little Bit Of Love Can Do” ที่ดูจะเป็นเพลงให้กำลังใจและเชิญชวนให้รักกัน ก็ยังแอบซ่อนความเศร้าสร้อยไว้ในท่วงทำนองอย่างกลมกลืน อาจเป็นเพราะวิธีการร้องของเจฟฟ์ที่จะไม่ร้องเต็มเสียง ทำให้เหมือนยังมีลับลมคมในอยู่เสมอแม้จะเป็นเพลงสนุกๆ ก็ตาม เจฟฟ์เลือกปิดท้ายอัลบั้มด้วย “The Quest” ที่พูดถึงการลุกขึ้นมาตามหาอะไรบางอย่างให้ชีวิตต่อไป เป็นการปิดท้ายอย่างสวยงามทีเดียว

คนส่วนใหญ่อาจจะรู้สึกว่าอัลบั้มนี้ช่างฟังยากฟังเย็นในรอบแรกๆ แต่ถ้าฟังจนเริ่มคุ้นชินบ้างแล้ว อาจจะเริ่มหลงรักรสชาติหม่นๆ หวานๆ ขมๆ ของอัลบั้มนี้ก็เป็นได้ เพราะรสชาติมันช่างคล้ายกับชีวิตจริงเสียเหลือเกิน

เว็บไซต์: Official Website
www.jeffbridges.com

วิดีโอคลิป: “What A Little Bit Of Love Can Do”

www.youtube.com/watch?v=YS_2P1DnNWE

ทางเพลงของที-โบนยังเหนียวแน่นอยู่กับเร็กเก้และสกา เสียงเครื่องดนตรีเก๋าๆ อย่างเครื่องเป่าและออร์แกนก็ใส่มาเต็มที่ ในขณะที่เนื้อหาในหลายๆ เพลงก็ทำได้ลงตัว อาทิ “หินกลิ้ง” ที่เป็นเหมือนการแสดงความเคารพศิลปินผู้มาก่อนและเป็นการประกาศเจตนารมณ์ของตัวเองไปด้วย หรือ “มาลัย ยอดรัก” และ “หน้าบาน” ที่มีกลิ่นลูกกรุงหน่อยๆ เพื่อประกาศความเป็นไทยสักนิด คนที่ชอบเพลงรักก็ยังมีเพลงชวนโยกเข่า “พันหนึ่งราตรี” และเพลงสุดเพราะ “ไม่รู้” ให้เป็นเหมือนจุดพักใจ

ฟังหลายๆ รอบแล้วต้องบอกว่านี่เป็นอัลบั้มแนวนี้ที่เข้มที่สุดชุดหนึ่งเท่าที่คนไทยเคยทำมาเลยทีเดียว แม้จะมีเพลงที่มีเนื้อร้องภาษาไทยจริงจัง 5 เพลง และอีก 5 เพลงเป็นแนวเต้นรำที่มีเสียงร้องหรือเสียงตะโกนแทรกอยู่ไม่มาก แต่ก็ดูจะเปิดช่องให้เราได้สัมผัสความเข้มข้นของเนื้อดนตรีแบบที-โบนได้เต็มๆ และทุกเพลงก็แจมกันมันหยดจริงๆ ชนิดที่ใครบอกว่ารักเร็กเก้-สกาไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง!

เว็บไซต์: Official Website
www.tboneska.com

วิดีโอคลิป: “หินกลิ้ง”

www.youtube.com/watch?v=ORQGhPqZML0

ด้วยกระแสของหนังตลกทำนองนี้ที่เพิ่งลงโรงไปก่อนหน้า อาจทำให้คนดูรู้สึกเสี่ยงที่จะเสียค่าตั๋วเข้าไปดูอยู่บ้าง แม้จะมีพระเอกอย่างมาริโอ้มาเป็นจุดขายก็ตาม ทว่าเมื่อลองสำรวจรายละเอียดของหนังจริงๆ แล้ว หนังเรื่องนี้กลับมีอะไรที่คนดูอาจคิดไม่ถึงอยู่มากเหมือนกัน เริ่มต้นที่มุขตลกที่ก็เป็นแบบกึ่งๆ ตีหัวเข้าบ้าน แต่ด้วยประสบการณ์ในการพากย์หนังอันยาวนานของโต๊ะ มุขต่างๆ ที่เคยใช้ในการพากย์ก็นำมาดัดแปลงเพื่อให้เข้ากับตัวละครเอกทั้งสามตัว คำทุกคำได้รับการคิดมาแล้วว่าจะชงอย่างไร ตบอย่างไร ให้จบด้วยเสียงหัวเราะของคนดู ซึ่งก็ทำได้ดีพอประมาณ

กิมมิกสำคัญของหนังอย่าง ‘กางเกงยีนส์’ กลายเป็นจุดเด่นของเรื่องที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้ตีความได้อย่างสนุก ชนิดที่ไม่น่าเกิดขึ้นกับหนังประเภทนี้ พระเอกเป็นคนขายกางเกงยีนส์ที่มีนิสัยเหมือนกางเกงยีนส์คือมีความจริงใจ ทนทาน ถึงจะกร่างๆ ห้าวๆ ไปบ้าง และพร้อมจะเปลี่ยนทรงเพื่อให้เข้ากับผู้สวมใส่ได้เสมอ

จุดเด่นที่สุดของหนัง เห็นจะเป็นบท ซึ่งโต๊ะก็ได้แสดงให้เห็นว่าหนังตลกก็มีบทที่ดีกินใจคนดูได้เหมือนกัน หนังมีการแบ่งครึ่งโทนเรื่องเป็นสองส่วนใหญ่ๆ โดยพาคนดูไปได้สุดทั้งสองทาง ในระหว่างการเปลี่ยนโทนเรื่องก็ใช้การหักมุมช่วงกลางเรื่องแบบคาดไม่ถึง และพาคนดูไปต่อในอีกทางได้ไหลลื่นเอามากๆ

รักสุดทีน จึงเป็นหนังตลกที่ฉีกแนวจากความดาษดื่นได้เกินความคาดหมายจริงๆ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/sahamongkolfilmint?sk=app_290325871030154

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=Q5LgyipXt7w

ดนตรีของ Snow Patrow มีส่วนผสมทั้งโมเดิร์นร็อก ดนตรีเต้นรำ และซาวนด์อะคูสติกและอิเล็กทรอนิกส์เท่ๆ บวกด้วยเนื้อเพลงที่ชวนให้ครุ่นคิด พูดถึงเรื่องยากๆ หรือไม่ก็พูดถึงเรื่องง่ายๆ ด้วยภาษาสวยๆ บ้าง ในแต่ละอัลบั้มพวกเขายังจัดวางส่วนผสมของเพลงได้อย่างครบถ้วน มีทั้งเพลงที่ป๊อปมากๆ (อย่างในอัลบั้มนี้ก็คือ “Called Out In The Dark”) เพลงจังหวะกลางที่เท่จัดๆ (อย่าง “This Isn’t Everything You Are”) เพลงรักที่บรรยายรายละเอียดเปรียบเปรยได้ราวบทกวี (“New York” และ “Those Distant Bells”) เพลงบรรเลงที่เล่นกับการจัดวางสุ้มเสียงต่างๆ (“Berlin” และ “Broken Bottles Form a Star”) ไปจนถึงเพลงที่ซึมเศร้าสุดๆ (“The Garden Rules”) ไตเติ้ลแทร็ก “Fallen Empire” ก็เป็นเพลงที่โชว์พลังสร้างสรรค์อย่างตั้งอกตั้งใจ เต็มที่ทั้งการเรียบเรียงที่เต็มไปด้วยมิติลึกซึ้ง และเนื้อหาที่เปิดให้เราตีความได้กว้างไกล แต่เพลงที่โชว์ความเจ๋งของพวกเขาได้ว่าพวกเขาทำเพลงได้ลึกซึ้งถึงขั้นแล้วก็คือเพลงแสนเรียบง่ายชื่อ “Lifening” ที่พูดถึง ‘ชีวิต’ ได้อย่างสวยงามจนฟังแล้วน้ำตาซึม

เป็นอันว่าสรุปได้อีกหนว่า Snow Patrow ยังไม่เคยเพลี่ยงพล้ำจริงๆ

เว็บไซต์: Official Website
www.snowpatrol.com

วิดีโอคลิป: “Called Out In The Dark”

www.youtube.com/watch?v=GwTXwJg6_VE

“ข้อความสั้นกะทัดรัดหรือหิ่งห้อยแต่ละตัวในหนังสือนี้ เป็นเสมือนแสงสว่างอันเรืองรองของสัจธรรม อันแฝงอยู่เบื้องหลังความมัวซัวของเหตุการณ์ประจำวัน ด้วยถ้อยคำเหล่านี้ ท่านมหากวีผู้เห็นธรรมได้เชิญชวนให้เราย่างก้าวตามท่านเข้าสู่โลก ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างปรากฏความหมายใหม่อันยังความเอิบอิ่มแก่ดวงจิต หิ่งห้อยแต่ละตัวเป็นคำอุทานด้วยความปีติปราโมทย์ในความงดงามล้ำลึกของชีวิตและโลก แสงสัญญาณของหิ่งห้อยบางตัวเราอาจรับรู้ได้โดยฉับพลัน ส่วนของบางตัวนั้นอาจจะเป็นปริศนาธรรมที่รอให้อินทรีย์แก่กล้าขึ้นก่อนจึงปรากฏแจ้งชัด”

คุณค่าเหนืออื่นใดของ หิ่งห้อย ก็คือการเป็นดังถ้อยคำประกาศศรัทธาในสัจธรรม ความงาม และคุณธรรมอันทรงคุณค่านั่นเอง

เว็บไซต์: สำนักพิมพ์ผีเสื้อ
www.bflybook.com

ในทางตรงกันข้าม เมื่อพูดถึงการเป็นหนังตลาดเข้าไปครองใจคนดูเหมือนหนังออสการ์เรื่องก่อนๆ ทำได้อย่าง The King’s Speech และ Slumdog Millionaire นั้น เรื่องนี้กลับยังไม่ถึงขั้นนั้น แม้เนื้อหาจะค่อนข้างเข้าถึงได้ไม่ยากก็ตาม ด้วยวิธีการนำเสนอแบบหนังเงียบขาวดำ เพื่อล้อกับเรื่องราวที่พูดถึงยุคสมัยของหนังเงียบในวงการฮอลลีวูด เมื่อราวๆ ปี 1927 ก่อนจะเปลี่ยนผ่านไปสู่ยุคหนังพูด ในแง่หนึ่งถือเป็นการนำเสนออันเยี่ยมยอดและกล้าหาญเอามากๆ ในยุคที่หนังสามมิติครองเมือง แต่ในอีกแง่การใช้เทคนิคที่จัดจ้านเกินไปก็เป็นการทำลายอรรถรสของผู้ชมเสียเอง

หนังพูดถึงชีวิตของ จอร์จ วาเลนติน นักแสดงหนังเงียบผู้มีชื่อเสียงและทะนงในจุดที่ตนเองยืนอยู่ เมื่อกาลเวลาผ่านไป หนังพูดเริ่มเข้ามายึดครองที่นั่งจากคนดู แต่เขาก็ยังยืนยันที่จะทำหนังเงียบต่อไป จนในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต้านทานแรงเปลี่ยนผ่านของสิ่งใหม่ๆ ได้ นักแสดงผู้เคยมีชื่อเสียงก็กลายเป็นนักแสดงตกอับ ประเด็นนี้ค่อนข้างจะชวนให้นึกถึง Hugo อยู่บ้าง ซึ่งเรื่องหลังกลับให้อารมณ์ถวิลหาอดีตที่กลมกล่อมกว่า

ตลอดเวลาที่นั่งชมคนดูได้พบกับความบันเทิงแบบย้อนยุค ทั้งการแสดงแบบโอเวอร์แอ็กติ้ง มุขตลก มุมกล้องเชยๆ และดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอ สร้างอารมณ์ความคลาสสิกแบบสุดๆ แต่เมื่อผ่านครึ่งเรื่องไปสักหน่อย ความเชยจะค่อยๆ เปลี่ยนกลับมาสู่ปัจจุบันมากขึ้นจนคนดูไม่รู้สึกอะไร ทั้งมุมกล้องและการแสดง ซึ่งการแสดงของ ฌ็อง ดูว์ฌาร์แด็ง ก็สมแล้วที่ได้รางวัลยอดเยี่ยมในสาขานักแสดงนำชาย ทว่าในขณะเดียวกันภาพที่ยังเป็นขาวดำอยู่ก็ทำให้คนดูรู้สึกอึดอัดได้ในบางซีน กลายเป็นการยัดเยียดเทคนิคให้เข้ากับการเดินเรื่องโดยไม่จำเป็น ยังดีที่มีลูกเล่นเรื่องเสียงให้คนดูได้เซอร์ไพรซ์อยู่บ้าง

The Artist จึงเป็นหนังฟีลกู้ดอารมณ์ถวิลหาอดีตแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม ที่ทำได้แค่พาคนดูย้อนอดีตชื่นชมบรรยากาศเก่าๆ ผ่านประสาทสัมผัสทางตา…ได้มากกว่าประสาทสัมผัสทางใจ

เว็บไซต์: Official Website
weinsteinco.com/sites/the-artist/

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=OK7pfLlsUQM

นอกจากจะวาดภาพได้สวยมากๆ แล้ว ความเจ๋งจริงๆ ของหนังสือเล่มนี้คือถ้อยคำสั้นๆ ที่คมคายจนเกือบจะเป็นบทกวี ที่เขาใช้ประกอบภาพสวยๆ นั้น ทำให้เราอ่านแล้วต้องหยุดเพ่งดูภาพอยู่นานสองนาน ปล่อยให้อารมณ์ในภาพแต่ละภาพซึมเข้าไปในหัวใจ

บางสิ่งในหนังสือเล่มนี้อาจทำให้หลายคนพลิกดูซ้ำๆ ได้ไม่รู้เบื่อทุกๆ วัน

เว็บไซต์: สำนักพิมพ์ Fullstop
www.fullstopbook.com

วิดีโอคลิป: คลิปโปรโมตหนังสือ

www.youtube.com/watch?v=9ckcgkm_GB8

#ถ้าอยากรู้จัก ศศิ วีระเศรษฐกุล มากกว่านี้
หาอ่านสัมภาษณ์ของเขาได้ใน happening ฉบับ 59

ในการทำ happening ฉบับที่ 59 เราได้มีโอกาสนั่งสนทนายาวๆ กับ บินหลา สันกาลาคีรี หรือ วุฒิชาติ ชุ่มสนิท นักเขียนซีไรต์ที่ปัจจุบันกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทำนิตยสาร Writer แม้จะพูดคุยกันในประเด็นเกี่ยวกับชีวิตในปีที่ผ่านมาของเขาเป็นหลัก แต่บทสนทนาหลายๆ ช่วงก็ข้องเกี่ยวกับความเป็นนักเขียนอย่างเลี่ยงไม่ได้

ก็นี่เป็นการคุยกับนักเขียน ที่กำลังทำนิตยสารที่มีชื่อแปลว่านักเขียนนี่นา

บทสนทนานี้เกิดขึ้นก่อนที่ พ.ศ. 2554 จะสิ้นสุด ในวันที่อากาศเย็นและผู้คนเป็นหวัดกันถ้วนหน้า แล้วการสนทนาช่วงหนึ่งก็ดำเนินมาถึงเรื่องเกี่ยวกับ ‘นักเขียน’ แบบเต็มๆ ในที่สุด

พอลองว่าเป็นนักเขียนแล้ว บินหลา สันกาลาคีรี คิดว่ามี ‘งาน’ ที่นักเขียนควรจะทำจริงๆ อยู่ 10 ข้ออย่างขาดตกบกพร่องไม่ได้

“ข้อ 1. คือคุณต้องเป็นนักกีฬา นักเขียนต้องออกกำลังกาย เพื่อรักษาสมอง” เขาเริ่มต้นด้วยสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก “ข้อ 2. นักเขียนควรจะมีพจนานุกรม ในการเลือกเฟ้นคำ ในการเรียนรู้จากคำ ข้อ 3. คุณต้องศึกษาประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และภาษาอังกฤษ ข้อ 4. คุณต้องอ่าน คุณต้องเสพศิลปะ” เขากล่าวถึง 4 ข้อแรกแบบฉับไว มาถึงตรงนี้ยังรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่นักเขียนควรจะทำอยู่แล้ว…ในความเข้าใจของคนทั่วไป

“ข้อ 5. คุณต้องตระหนักรู้ว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของสังคม การตระหนักคือการมองเห็น แล้วก็ลึกลงไปกว่าเห็น รู้ว่าผลกระทบอะไรจะเกิดขึ้นยังไง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่มันจะนำไปสู่สิ่งที่เรียกว่าอุดมการณ์ คือการตระหนักรู้ก่อน มันทำให้คุณไปทำอะไร ทำจนกระทั่งมันเข้าไปเป็นเนื้อเดียวกับคุณ โดยไม่ต้องไปอาสา มันจะกลายเป็นอุดมการณ์ของชีวิต ถ้าถามเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคม บางทีมันอาจจะผิวเผินเกิน อย่างผมเองก็ถูกฝึกด้วยการไปออกค่ายอาสาพัฒนา ไปเห็นสลัม ได้เห็นความทุกข์ยากของคนที่ไม่ซับซ้อนมากเท่าสังคมปัจจุบัน เราตระหนักว่าเราก็เป็นส่วนหนึ่งของสังคมได้ง่าย แต่ทุกวันนี้สังคมมันซับซ้อนมาก บางทีเราตระหนักตรงนี้ แต่ไปพลาดตรงนั้น มันก็เลยยิ่งต้องใช้เวลา แต่เรื่องนี้สำคัญ คุณยืนระยะเป็นนักเขียนด้วยเบสิกการเขียนเท่านั้นไม่ได้ ต้องยืนระยะด้วยอุดมการณ์”

ผ่านไปแล้วครึ่งทาง เขายังกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอ ราวกับเป็นสิ่งที่ท่องเอาไว้ได้ขึ้นใจเสมอมา

(ภาพถ่ายโดย วิชญ์พล พลพิทักษ์ชัย)

“งานข้อ 6. คือนักเขียนต้องเดินทาง การอ่านเป็นการเรียนรู้ประสบการณ์คนอื่น แต่การเดินทางเป็นการเรียนรู้จากตัวเอง แต่การเดินทางมันไม่ใช่แค่การนั่งรถไฟฟ้าเล่น ผมมองการเดินทางสองแบบ คือการเดินทางแท้จริง กับการเดินทางไม่แท้ การเดินทางแท้จริงเท่านั้นที่จะทำให้คุณเป็นนักเขียนขึ้นมาได้ การเดินทางแท้จริงคืออะไร ประการแรกคือคุณมีโอกาสตัดสินใจในการเดินทาง เด็กไทยขาดโอกาสในการตัดสินใจ บางทีเราชอบมาคร่ำครวญว่าเราตัดสินใจผิด แต่จริงๆ เป็นเพราะว่าเราไม่ค่อยได้ตัดสินใจ ทุกวันนี้ผมอายุ 40 กว่า สิ่งที่ผมต้องทำมากที่สุดในแต่ละวันคือรับโทรศัพท์จากเพื่อน จากน้อง จากพี่ โทรมาคุย มาปรึกษาว่า ‘เอาไงดี มันยาก’ คือเมื่อคุณยิ่งอายุมากขึ้น คุณจะเจอสิ่งที่ไม่มีถูกร้อยเปอร์เซ็น ไม่มีผิดร้อยเปอร์เซ็น การเลือกจะแปลว่าต้องสูญเสียสิ่งที่คุณไม่เลือก เพราะฉะนั้นคุณต้องหัดตัดสินใจเพื่อจะได้รู้ว่าคุณจะเสียอะไรบ้าง พอหัดเยอะๆ มันจะเข้าใกล้ความถูกต้องมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็จะชิน จะยอมรับการไม่ถูกเลือก หรือการไม่เลือก ไม่ใช่ต้องได้ทุกอย่าง ประการต่อมาคือการเดินทางทำให้คุณได้ประสบการณ์ ประสบการณ์แปลว่าคุณเห็นแล้วคุณคิดกับมันยังไง ไม่ใช่แค่เห็น ตราบใดที่คุณเอาข้างในคุณออกมาได้ว่าคุณคิดกับมันยังไง นั่นแหละคือการเดินทาง ตรงนี้การเดินทางมันจะช่วยหัดตัดสินใจ หัดคิด หัดมอง ซึ่งช่วยต่อการเป็นนักเขียนได้เยอะ” เขาพูดยาว ก่อนจะหยุดพักจิบน้ำเปล่าที่วางไว้ข้างตัว

เห็นพูดถึงข้อที่ 6 ยาวเหยียด บินหลา สันกาลาคีรี ก็พูดเสริมว่าจริงๆ แล้ว 5 ข้อแรกนั้นเป็น 5 ข้อง่าย ส่วนข้อ 6 ถึง 10 นั้นเป็น 5 ข้อยาก แต่ไม่มีใครทำไม่ได้หรอก แล้วเขาก็ต่อด้วยข้อที่ 7. ทันที

“ข้อ 7. คือการฝึก นักเขียนต้องฝึกให้เยอะ ผมใช้แบบการฝึกทุกแบบ เวลาไปสอนการเขียน เวิร์กช็อปของผมมีตั้งแต่ให้เขียนโปสการ์ด เขียนข้อความสั้นๆ คือมันเป็นการฝึกการเลือกคำ นักเขียนต้องมีคลังคำอย่างที่ผมบอกไป ยิ่งฝึกมากเท่าไหร่การเลือกก็ยิ่งเข้าใกล้ความเป็นจริงมาก ส่วน ข้อ 8. คือแสวงหาบรรณาธิการ ข้อนี้ยากมากสำหรับเมืองไทย เพราะบรรณาธิการอาชีพไม่มีในเมืองไทย รายได้ไม่คุ้ม แต่มันไม่มีทางเลือก ข้อดีอย่างหนึ่งของเมืองไทย คือพอเราไม่มีบรรณาธิการอาชีพ คนที่เป็นบรรณาธิการเราต้องรักเรา เขาถึงช่วยเรา สิ่งที่ได้คือเกิดความเคารพ มันเกิดระบบซีเนียริตี้ขึ้นมาในวงการนักเขียน ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่เกิดขึ้น ในวงการนักเขียนไม่มีใครคิดว่าเราเขียนแย่กว่าใครหรอก ทุกคนคิดว่าตัวเองเก่งทั้งนั้นแหละ เขาเป็นรุ่นพี่เราเราก็คิดว่าเราเก่งกว่าได้ ไม่ใช่เรื่องผิด เป็นเรื่องที่ต้องมีด้วย ถ้าปราศจากอีโก้มันทำงานไม่ได้ แต่ถ้ามีแต่อีโก้อย่างเดียว ไม่มีซีเนียริตี้มันก็เละ สองอย่างมันต้องควบคู่ไปด้วยกัน ความเคารพในวัยวุฒิคุณวุฒิกับการต้องต่อสู้กันทางฝีมือ มันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ไม่งั้นเราจะฟังคำวิจารณ์ผู้ใหญ่ไม่ได้เลยนะ ถ้าเชื่อไปหมดก็วินาศ แต่ถ้าคุณไม่มีผู้ใหญ่ที่เคารพเลย วันหนึ่งคุณจะขาดซึ่งข้างใน” บรรณาธิการไรเตอร์ กล่าวจริงจัง ก่อนที่จะเล่าประสบการณ์ของตัวเองให้ฟัง “บรรณาธิการคนแรกในชีวิตผมคือศิลปินแห่งชาติ คุณอาจินต์ (ปัญจพรรค์) ตอนนั้นผมอายุสัก 30 คุณอาจินต์อายุราว 70 เจอหน้ากันผมก็ไหว้อย่างนอบน้อมที่สุด เพราะผมรักเคารพคุณอาจินต์ เขาก็ทักทายผมดีมาก แล้วคุณอาจินต์ ก็เหลือบไปเห็น อ.เสนีย์ เสาวพงศ์ (ศักดิชัย บำรุงพงศ์) อายุ 90 ท่านเคยเขียนเรื่อง ปีศาจ ในสายตาเราคนอายุ 70 กับ 90 ไม่ต่างกัน เราก็เห็นเป็นคุณตาทั้งคู่ แต่ อ.เสนีย์ นั่งบนเก้าอี้ คุณอาจินต์ก็ลงคุกเข่าที่พื้นแล้วกราบเท้า ผมตัวชาเลย คุณอาจินต์อายุขนาดนั้นแล้วยังกราบเท้า เขาสอนกันมาแบบนี้ เขาเป็นกันมาแบบนี้ นี่เป็นเรื่องที่สำคัญ ดังนั้นการแสวงหาบรรณาธิการให้เจอ นอกเหนือจากการได้การชี้นำ การชี้แนะการเขียนที่ถูกต้องแล้ว คุณจะแสวงหาความนอบน้อมจากข้างในของตัวเองเจอเหมือนกัน”

เหลืออีก 2 ข้อ การงานของนักเขียนอาจเริ่มดูหนักหนาสำหรับใครบางคนที่คิดจะเป็นนักเขียนบ้างแล้ว แต่ลองมาดู 2 ข้อสุดท้ายเสียก่อน

“ข้อ 9. คือการรักใครสักคน ทุกอารมณ์มันเป็นเรื่องของพลังจากข้างใน ทุกอารมณ์ช่วยมนุษย์ส่งพลังออกมาได้อยู่แล้ว แต่อารมณ์รักส่งเยอะที่สุด ทำให้เห็นมากกว่าปกติ เห็นทุกด้าน แล้วก็เรียนรู้ ข้อ 5. ผมบอกให้คุณตระหนักว่าเป็นส่วนหนึ่งของโลก คุณก็จะเห็นความทุกข์ของเพื่อนมนุษย์ แต่มาถึงข้อนี้ พอคุณรักใครสักคน คุณจะเห็นความทุกข์ของตัวเอง ซึ่งจะทำให้คุณยิ่งเข้าใจความทุกข์ของคนอื่นมากขึ้น ข้อ 5. คุณเห็นความทุกข์ของเขา คุณอาจจะเศร้าไปกับเขา แต่ถ้าคุณมีความรัก คุณอาจจะร้องไห้ไปกับเขาเลย เพราะมันลึกลงไป พลังนี้เป็นพลังที่มันเหมือนเป็นเอ็นโดรฟินทางอารมณ์ ถ้าคุณบอกว่ามนุษย์สามารถแบกโอ่งได้เพราะความตกใจ มนุษย์ก็สามารถเขียนอะไรที่ตัวเองนึกไม่ถึงได้เพราะความรัก ” เขายิ้มบางๆ ก่อนจะขยายความอีกนิดว่า “ความรักไม่ได้แปลว่าต้องมีแฟนนะ จะมีหรือไม่มีมันคนละเรื่อง ไม่เกี่ยวกัน แต่นักเขียนต้องรู้จักความรักให้ได้”

ไล่เรียงมาถึงปลายทางจนได้ ปกติแล้วข้อสุดท้ายของ ‘ฮาวทู’ ทั้งหลายมักจะเป็นบทสรุป เป็นบทส่งท้าย หรือไม่ก็เป็นเคล็ดลับทีเด็ด และสำหรับข้อสุดท้ายนี้ นักเขียนหนุ่มใหญ่

“ข้อ 10. คือถึงคุณจะรักใครสักคน ถึงคุณจะมีแฟน แต่คุณก็ต้องอยู่คนเดียวให้เป็น นักเขียนยังไงก็ต้องทำงานคนเดียว ต้องพร้อมที่จะคุยกับตัวเอง ในแต่ละวันเรามีความพร้อมที่จะคุยกับคนอื่น เรามีเฟซบุ๊ก เรามีโทรศัพท์ เต็มไปหมด ทำให้ทำงานยาก ถ้าไม่เคยคุยกับตัวเอง ตรงนี้คือสิ่งที่ต้องอยู่ให้ได้”

หลังประเด็นนี้ผ่านพ้นไป เรายังคงพูดคุยกันต่อไปอีกหลายเรื่อง จนเวลาล่วงเลย…จนสมควรแก่เวลา

เราเอ่ยคำลา แยกย้าย แล้วต่างคนก็ต่างกลับไปอยู่กับตัวเองอีกครั้ง.

#บทความนี้เป็นฉบับตัดต่อแล้ว ยังมีเนื้อหาที่ไม่ได้เอามาลงในที่นี้ เช่นเรื่อง ’3 สิ่งที่นักเขียนต้องเลือก’ เป็นต้น ติดตามอ่านสกู๊ป “บินหลา สันกาลาคีรี: งานทั้ง 10 ของนักเขียน” แบบเต็มๆ ได้ใน happening ฉบับ 60 (ฉบับครบรอบ 5 ปี: Top 5) และติดตามอ่านสัมภาษณ์ บินหลา สันกาลาคีรี เกี่ยวกับนิตยสาร Writer ได้ใน happening 59

ด้วยฟอร์มที่เล็กกว่า หน้าหนังที่ดูเน้นแอ็กชั่นมากกว่า ทำให้ถูกประเมินต่ำเกินจริงทั้งที่ผู้กำกับ กาวิน โอ’คอนเนอร์ (จาก Pride and Glory) ผนึกกำลังกับจอมขโมยซีน ทอม ฮาร์ดี้ (ที่โดดเด่นเหลือเกินใน Inception แล้วตามต่อด้วย Tinker Tailor Soldier Spy) เสริมทีมด้วยดาราเก๋าลายคราม นิค โนลเต้ (ซึ่งได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาดาราสมทบชายยอดเยี่ยมจากหนังเรื่องนี้) มารับบทพ่อของสองพี่น้องนักสู้ MMA (กีฬาต่อสู้ที่ผสมศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงเข้าด้วยกัน) ที่ต้องมาห้ำหั่นกันบนสังเวียนเพื่อชิงรางวัลก้อนโต ด้วยความหวังว่าเงินนี้จะยุติชีวิตบัดซบของแต่ละคนเสียที

หนังยังใช้สูตรสำเร็จเดิมๆ อย่างพี่น้องเกลียดขี้หน้า, พ่อขี้เหล้า และปัญหาชีวิตร้อยแปด หากด้วยการเลือกพูดถึง ‘ชีวิต’ ของผู้ชายสามคนที่มีอดีตหลอกหลอน และครอบครัวที่แตกสลาย ทำให้การต่อสู้อันดุเดือดกลายเป็นพื้นที่ระบายความชิงชังระหว่างคนในครอบครัวเดียวกันอย่างน่าขนลุก

น่าเสียดายที่แม้จะโกยเสียงชื่นชมล้นหลาม ตัวหนังกลับทำรายได้น้อยนิดไม่คุ้มทุนสร้าง และถือเป็นหนัง ‘ชีวิตลูกผู้ชาย’ ตกสำรวจชั้นเยี่ยมที่ควรค่าแก่การหามาดูในวันที่ฟ้าฝนและชีวิตไม่เป็นใจบ้างสักครั้ง ให้มีกำลังใจว่าชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ

เว็บไซต์: Official Website
www.warriorfilm.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=bwgG6OfW7Yo

หนนี้พวกเขาสร้างเสน่ห์ใหม่ๆ ให้กับบทเพลงของตัวเองด้วยการเติมกลิ่นดนตรีใหม่ๆ ลงไปด้วย อย่างอารมณ์พื้นบ้านไทยๆ ในเพลง “วัย” หรือกลิ่นจีนๆ ในเพลง “สาวเซี่ยงไฮ้” และมีกระทั่งดนตรีเต้นรำชวนโยกย้ายส่ายสะโพกใน “ชีวิตไร้กุหลาบ” การเรียงเพลงในอัลบั้มนี้ยังทำได้น่าสนใจตรงที่มันเหวี่ยงอารมณ์สลับไปมาระหว่างความโรแมนติกและแฟนตาซีได้อย่างไม่น่าเบื่อ

คราวนี้ดูเหมือนว่าค็อกเทลจะกล้าเล่นสนุกกับดนตรีมากขึ้นไปกว่าเดิมที่ก็ทำได้ดีอยู่แล้ว แต่กลับเป็นเรื่องน่าประหลาดที่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าพวกเขาค้นพบแนวทางของตัวเองชัดเจนมากขึ้น!

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/cheerscocktail

วิดีโอคลิป: “เธอทำให้ฉันเสียใจ”

www.youtube.com/watch?v=jjAqxxSBi3Y

แผลลึก หัวใจสลาย เล่าเรื่องราวของชีวิตวัยเด็กของคนกลุ่มหนึ่งในอนาคตในโรงเรียนประจำแปลกๆ แห่งหนึ่ง เล่าเรื่องตั้งแต่วัยเด็กสลับกับช่วงชีวิตที่ออกมาใช้ชีวิตจริงนอกโรงเรียนแล้ว อิชิงุโระค่อยๆ เผยความจริงและความลับ ความสัมพันธ์และความผูกพัน เหตุการณ์และอุดมการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงเรียนพิเศษแห่งนั้น ซึ่งจะตามติดมามีผลต่อเนื่องกับชีวิตของพวกเขาอีกยาวนาน

ความสามารถเหนือชั้นของอิชิงุโระคือการเล่าเรื่องที่มีลีลาเรียบเรื่อยแต่สามารถทิ้งอารมณ์หวิวๆ ในใจผู้อ่านได้เนิ่นนานหลังอ่านจบ แล้วนิยายเรื่องนี้ก็พิสูจน์และตอกย้ำความสามารถนั้นได้อย่างเยี่ยมยอด

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/EarnestPublishing

สกอร์เซซี่ที่มาจับงานหนังเด็กครั้งแรก เขาก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม บรรยากาศของตัวหนังสือต้นฉบับออกจะไปในทางมืดหม่น แต่ในหนังกลับเปลี่ยนบรรยากาศของเรื่องให้ดูสดใสมากขึ้น และเนรมิตโลเกชันได้อย่างสมจริงอลังการ แถมใช้ความเป็นสามมิติได้อย่างคุ้มค่า โดยที่ไม่ต้องพึ่งฉากแอ็กชันแต่อย่างใด ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือฉากความวุ่นวายในสถานีรถไฟปารีสและโรงถ่ายหนัง

ตัวหนังมีการดัดแปลงทั้งตัวละครและเนื้อหาบางส่วนจากหนังสือไปพอสมควร ซึ่งไม่ได้เป็นการทำลายต้นฉบับ แต่เป็นการขยายสเกลของเนื้อเรื่องให้ใหญ่มากขึ้น และเพิ่มความฟีลกู้ดให้คนทุกวัยเข้าถึงได้ง่ายมากขึ้น บทได้ขยี้ประเด็นเรื่องคุณค่าของความเป็นคน อูโก้นั้นเกิดมาเพื่ออะไรสักอย่าง เรื่องราวจึงมุ่งไปที่การค้นหาตัวเองของอูโก้ ไปพร้อมๆ กับการคลี่คลายปริศนาของหุ่นกล การดำเนินเรื่องจึงสนุกและรวดเร็ว ส่วนอีกประเด็นที่หนังพยายามพูดถึงคือการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัย ไม่มีใครที่จะคงตัวตนหรือผลงานไปได้ตลอดกาล โดยผสมผสานระหว่างเรื่องแต่งกับประวัติศาสตร์ และใช้ตัวละครที่มีอยู่จริงอย่าง จอร์จ เมลเยส ผู้กำกับหนังเงียบยุคบุกเบิก หนังจึงใช้ภาพจากผลงานของเขาอย่างเรื่อง A Trip to the Moon และอีกหลายๆ เรื่องมาใช้ประกอบบูชาครู

Hugo ในเวอร์ชันของสกอร์เซซี่ จึงถือได้ว่าเป็นอีกพาร์ตหนึ่งของหนังสือ ที่ตีความจากต้นฉบับได้อย่างกระจ่างแจ้ง และมีการขยายความเพิ่มเติมได้อย่างลงตัว

เว็บไซต์: Official Website
www.hugomovie.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=hR-kP-olcpM

ว่ากันว่าทุกวันนี้หากจะดูว่านักร้องคนไหนเป็นของจริงให้ดูตอนแสดงสดนี่แหละ และอัลบั้มคู่ชุดนี้ก็พิสูจน์ความเก๋าของสาวคนนี้ได้อย่างเต็มๆ ถ้าอัลบั้มแรกคือการแจ้งเกิดของสาวน้อยเปี่ยมพรสวรรค์ อัลบั้มที่สองคือก้าวที่เติบโตอย่างมั่นคง อัลบั้มแสดงสด 17 แทร็กชุดนี้ก็ทำให้เธอเป็นบิ๊กเนมในวงการดนตรีไปเลย

ดูจากความสามารถและความสำเร็จขนาดนี้ ก็เหมาะสมแล้วที่เธอจะกลายเป็นเจ้าหญิงของงานประกาศผลรางวัลแกรมมี่อวอร์ดปีล่าสุดจริงๆ

เว็บไซต์: Official Website
www.adele.tv

วิดีโอคลิป: “Turning Tables (Live at The Royal Albert Hall)”

www.youtube.com/watch?v=bsFCO8-oCEQ

ฝีไม้ลายมือการแปลหนังสือในแนวนี้ของ สฤณี อาชวานันกุล นั้นเป็นที่ยอมรับกันในแวดวงอยู่แล้ว แต่ที่น่าสนใจคือเธอเคยเป็นศิษย์ในวิชานี้ของ ไมเคิล แซนเดล เสียด้วย จึงนับว่าเป็นการเลือกหนังสือมาจับคู่กับนักแปลได้อย่างถูกต้องอย่างยิ่ง

และประเด็นสำคัญที่ทำให้เราน่าจะหาหนังสือเล่มนี้มาอ่านกันสักครั้ง ก็คือเมื่อมองประเด็นความวุ่นวายในแวดวงการเมืองและในสังคมไทยในช่วงหลายๆ ปีมานี้แล้ว เรื่องเกี่ยวกับ ‘ความยุติธรรม’ ดูจะเป็นที่เราถกเถียงกันมากมายจริงๆ หนังสือเล่มนี้จึงเหมาะกับสังคมไทยในห้วงเวลานี้อย่างยิ่ง

เว็บไซต์: Openworlds
openworlds.in.th

ด้วยลีลาที่ดิบสุดๆ ยิ่งกว่าที่วงพังก์ในยุค 70 เคยทำไว้ เสียงกีตาร์แตกพร่าและดังสนั่นยิ่งกว่าที่วงเฮฟวีเมตัลยุค 80 เคยเล่น และด้วยภาพลักษณ์เสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ ตัดกับวงแฮร์แบนด์ที่กำลังเบ่งบานในช่วงปลายยุค 80 ต่อกับ 90 ทำให้เนอร์วาน่าเป็นเหมือนกบฏที่เกิดมาเพื่อพลิกโลกการฟังเพลงของคนในช่วงเวลานั้นโดยเฉพาะ ยิ่งหลังจากความสำเร็จถล่มทลายของอัลบั้มนี้ วงดนตรีวงนี้ก็มีอายุงานต่อมาอีกไม่นาน เพราะการฆ่าตัวตายของนักร้องนำผู้อ่อนไหว ก็ทำให้เรื่องราวของพวกเขาเป็นเหมือนโศกนาฎกรรมแห่งยุค 90 ที่โลกไม่เคยลืม

ในโอกาสที่อัลบั้ม Nevermind ออกวางจำหน่ายมาแล้ว 20 ปี ทางดต้นสังกัดก็เลยเอาอัลบั้มนี้มารีมาสเตอร์ใหม่ แล้วผลิตเป็นแผ่นคู่ที่แถมทั้งเพลงแสดงสด เพลง Side B และเพลงจากการซ้อมดนตรีมาให้แบบเต็มอิ่ม เรียกว่าฟังกันจนหูชาไปเลย แฟนเพลงร็อกหน้าใหม่อยากจะนำให้ซื้ออัลบั้มเดิมที่มีแค่ 12 เพลงไปลองฟังชิมลางดูก่อน แต่สำหรับคนยุคอัลเทอร์เนทีฟ อัลบั้มคู่ชุดนี้คงเป็นเหมือนเพลงประกอบชีวิตช่วงวัยรุ่นฮอร์โมนพลุ่งพล่านที่แทบจะเลือนลางไปแล้ว

ฟังเต็มๆ แล้วอาจทำให้เราย้อนนึกไปถึงวันเวลาที่โลกดนตรีสั่นสะเทือนครั้งรุนแรงที่สุดครั้งหนึ่งในช่วงชีวิตของเรา

เว็บไซต์: Official Website
www.nirvana.com

วิดีโอคลิป: “Smells Like Teen Spirit”

www.youtube.com/watch?v=hTWKbfoikeg

หนังบอกเล่าเรื่องราวของ วิน นักร้องนักแต่งเพลงชื่อดังผู้ทะนงให้ความสามารถของตนเอง ที่กำลังอยู่ในช่วงตกอับ ถูกกดดันจากค่ายเพลงและความนิยม จึงทำให้เขาต้องปลีกวิเวกไปอยู่กับตัวเองที่แม่ฮ่องสอน ก่อนจะได้พบกับ หมอก นักเปียโนสาวผู้ทำให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองไปเป็นคนละคน ซึ่งจุดเริ่มต้นของความไม่สมเหตุสมผลได้เริ่มขึ้นจากตรงนี้ เพียงแค่ในซีนแรกที่ทั้งสองพบกัน บทสนทนาก็เล่าประหนึ่งรู้จักกันมานาน และค่อยๆ ปล่อยไหลยาวจนคนดูไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป แต่หากเป็นคนดูที่ใส่ใจกับบทก็คงรู้สึกตะขิดตะข่วงใจไปจนจบเรื่องก็เป็นได้

แต่หนังก็ถูกทำให้ดูงดงามขึ้นด้วยคำพูดสวยๆ ของตัวละครที่ไม่เลี่ยนจนเกินไป แม้จะพยายามยัดเยียดให้เข้ากับอารมณ์โรแมนติกของซีนนั้นๆ และบรรยากาศของโลเกชันอันสวยงามของแม่ฮ่องสอนบ้างก็ตาม อีกส่วนสำคัญที่ทำหนังหนังดูมีคุณค่าคือการแสดงของเด็กๆ ที่ป่วยเป็นโรคลูคีเมีย โดยเฉพาะการแสดงของน้องใยไหม (ด.ญ. ชินารดี อนุพงษ์ภิชาติ) ที่แสดงได้ดีเกินหน้าเกินตานักแสดงผู้ใหญ่บางคนด้วยซ้ำ

ประเด็นของหนังมุ่งไปเรื่องคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ของคนรัก กว่าจะรู้ว่าสำคัญก็เมื่อคนใดคนหนึ่งตายจากไปแล้ว ความรักของวินและหมอกค่อยๆ ผลิบานตามเส้นเรื่อง แต่ด้วยการปูพื้นของตัวละครทั้งสองที่ไม่ได้ทำให้คนดูเชื่อมาตั้งแต่แรก ประกอบกับการเติบโตของคาร์แรกเตอร์วินที่เปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป ในทางกลับกันการที่หนังไม่มีฉากเลิฟซีนอยู่เลยก็ถือเป็นสิ่งที่ผู้กำกับคิดถูกแล้ว เมื่อเรื่องราวดำเนินไปถึงจุดสิ้นสุด บทสรุปของตัวละครจึงไม่ได้ทำให้คนดูรู้สึกอินตามแต่อย่างใด เหลือเพียงแค่การแสดงของนักแสดงที่ทำให้ขนลุกแค่แป๊บเดียวเท่านั้น

เป็นที่ทราบกันดีว่าหนังรักในแนวทางนี้มีความเป็นสูตรสำเร็จเอาใจคนดูอารมณ์อ่อนไหว แต่สำหรับเรื่องนี้กลับไปได้ไม่ถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ที่ตั้งใจไว้ แต่สำหรับคนที่ชอบเพลงเพราะๆ เรื่องของดนตรีในหนังเรื่องนี้ก็เป็นส่วนประกอบสำคัญที่ช่วยเพิ่มคุณค่าให้กับหนังได้มากทีเดียว

เว็บไซต์: Official Website
www.themelodymovie.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=SuTLnLFGtzg

หนังสือเล่มนี้รวมบทความจากคอลัมน์ใน มติชนสุดสัปดาห์ แล้วพ่วงด้วยล้อมกรอบสนุกๆ อีกหลายส่วน ด้วยภาษาวัยรุ่น ด้วยมุมมองสมัยใหม่ หนังสือเล่มนี้เลยเป็นรวมบทความเสียดสีการเมือง สังคม และเรื่องต่างๆ ที่เป็นกระแสกันแบบถึงอกถึงใจ

คนอ่านที่หวังจะอ่านเอาขำก็ได้ขำแน่ๆ แต่ถ้าอ่านเอาสาระก็พอจะมีอยู่ไม่น้อย เพราะหลายๆ บทความในหนังสือเล่มนี้แอบสอดแทรกความรู้เล็กๆ น้อยๆ ทางสังคมและการเมืองที่วัยรุ่นยุคนี้น่าจะเรียนรู้เอาไว้อย่างเป็นเนื้อเดียวกับความกวนเสียด้วย

เว็บไซต์: spokedark.tv
www.spokedark.tv

แม้ภาพปกและชื่ออัลบั้มจะดูมืดหม่น แต่เนื้อในกลับเป็นอัลบั้มเดี่ยวที่ร็อกและติดหูที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา แม้ว่าจะไม่สะดีดสะดิ้งเท่ากับตอนที่อยู่วง Suede ก็ตาม อัลบั้มนี้มีเพลงสไตล์บริตป๊อปที่โดนใจทันทีตั้งแต่แรกฟังก็คือซิงเกิ้ลแรก “Crash About to Happen” และ “Brittle Heart” ส่วนเพลงที่ร็อกหนักๆ มีกีตาร์ไฟฟ้าอื้ออึงหน่อยก็คือ “Thin Man Dancing” และ “Actors” ซึ่งสีสันทั้งสองด้านนี้เป็นส่วนผสมที่บอกเราว่าเบรตต์ยังร็อกได้สบายๆ แต่ก็มีฝีมือในการแต่งเพลงที่กลมกล่อมได้อย่างอยู่มือเช่นกัน

ผ่านอะไรมาเยอะทั้งความผิดหวังและสมหวัง ผ่านการทดลองอะไรมาก็มาก กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้งด้วยประสบการณ์ชีวิตที่เป็นมาถึงวันนี้ Black Rainbow จึงน่าจะเป็นโซโลอัลบั้มที่หนุ่มใหญ่ร่างผอมบางคนนี้ทำงานอย่างมั่นอกมั่นใจที่สุดแต่ก็ผ่อนคลายที่สุดเช่นกัน …จนส่งผลให้มันเป็นงานเดี่ยวที่ดีที่สุดของเขาไปเลย

เว็บไซต์: Official Website
www.brettanderson.co.uk

วิดีโอคลิป: “Crash About To Happen”

www.youtube.com/watch?v=DV5jjDcyOZ0

พอแยกมาฟังงานที่เป็นของโนลเดี่ยวๆ แล้วก็แอบพบว่าแม้มันจะเยี่ยมยอดมากๆ แต่ก็มีทิศทางที่ค่อนข้างมั่นคงไปในทางเดียวไปสักหน่อย แม้จะถูกใจแฟนเก่าแก่ของโอเอซิสแต่ก็เป็นไปได้ว่างานนี้อาจจะไม่ได้แฟนใหม่ๆ …ไม่เหมือนที่วง Beady Eye กำลังพยายามก้าวเดินไปในขอบเขตใหม่ๆ ที่พวกเขายังไม่เคยเข้าไป

อย่างไรก็ตาม ขอย้ำแรงๆ ชัดๆ อีกทีว่า Noel Gallagher’s High Flying Birds ยังคงเป็นอัลบั้มที่แฟนโอเอซิสต้องถูกใจแน่นอน!

เว็บไซต์: Official Website
www.noelgallagher.com

วิดีโอคลิป: “The Death Of You And Me”

www.youtube.com/watch?v=kFx_IniNjfE

ความแปลกใหม่ในประวัติศาสตร์วรรณกรรมของ รีเบกกา คือมันเป็นนิยายแนวสืบสวนผสมโรแมนติก (Romantic Suspense) เรื่องแรกๆ ของโลก ด้วยเรื่องราวของสาวน้อยไร้เดียงสาที่กลายเป็นภรรยาคนที่สองของมหาเศรษฐี แต่กลับต้องมารู้สึกเหมือนตกอยู่ในเงาอดีตของภรรยาคนแรกที่ชื่อรีเบกกาผู้ล่วงลับ

นิยายเรื่องนี้ทำให้ แดฟนี ดู โมริเยร์ เป็นนักเขียนที่ดังสุดๆ คนหนึ่งในยุคของเธอ และยังมีคนมากมายจดจำชื่อเธอได้มาจนสมัยนี้ สำหรับคนที่เคยอ่านฉบับย่อ(ตอนสมัยเรียน)มาแล้วและยังตราตรึงอยู่คงไม่พลาดฉบับพิมพ์ครั้งใหม่แบบเต็มๆ โดยแพรวสำนักพิมพ์ในครั้งนี้ แต่สำหรับนักอ่านทั่วไป ถ้าต้องการอ่านวรรณกรรมดีๆ สักเล่ม รีเบกกา เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับทุกคนเลยล่ะ

เว็บไซต์: Officiel Website
www.amarinpocketbook.com

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/smallroommusic

วิดีโอคลิป: “ใครจะหยุดความเหงา” -- Lomosonic

www.youtube.com/watch?v=3be3pdCYkeI

คราวนี้พวกเขายังมี “อีกครึ่งหนึ่งของหัวใจ” ที่เป็นเพลงช้ากรุ๊งกริ๊งเพราะๆ แสนจริงใจสไตล์ 80 ที่พวกเขาไม่ได้ทำบ่อยๆ และมีเพลง “คนขี้แพ้”, “รักใหญ่ใฝ่สูง” และ “เพลงรัก” ที่ทำให้คิดถึงคืนวันเก่าๆ ที่สวยงามในช่วงที่เพลงป๊อปกลิ่นอาร์แอนด์บีสไตล์เบเกอรี่มิวสิคกำลังเบ่งบาน แถมด้วยของใหม่อย่าง “หอม” ที่เป็นดนตรีสกาน่ารักๆ ซึ่งน่าจะเหมาะกับการแสดงสดดีแท้ ยังมีของแถมปิดท้ายอัลบั้มที่อาจทำให้คนแพ้ความน่ารักต้องกรี๊ดได้ คือเพลง “คนน่ารักมักใจร้าย” เวอร์ชันอิเล็กทรอนิกส์ที่ให้ ออน ละอองฟอง มาร้อง ซึ่งพวกเขาใช้ความเป็น ออน ละอองฟอง ได้คุ้มค่ามากๆ

เป็นอัลบั้มเพลงป๊อปเพราะๆ ที่ฟังแล้วยิ้มได้จริงๆ

เว็บไซต์: Facebook
th-th.facebook.com/pages/Basket-Band/146635998680879

วิดีโอคลิป: “แทนใจคือไหล่”

www.youtube.com/watch?v=PsDlD6q_P-Y

ความโดดเ่ด่นอีกประการของนิยายเรื่องนี้ก็คือความสามารถของ ฮวน มานูเอล เดอ ปราดา ในการบรรยายบรรยากาศคลุมเครือและผุสลายของเมืองเวนิชได้อย่างงดงามและน่าเศร้าแถมบางครั้งยังปะปนด้วยอารมณ์สยดสยอง เป็นส่วนผสมที่แปลกแต่น่าหลงใหลชนิดที่ติดอยู่ในความทรงจำของผู้อ่านไม่มีวันลืม

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/EarnestPublishing

ตั้งแต่เพลงแรก “เจ้าชายกับเจ้าหญิง” ไล่มาถึง “…บ้างไหม” และ “สองเราตราบชั่วนิจนิรันดร์” ดูเป็นเพลงจังหวะกลางชวนโยก มีกลิ่นบริตป๊อปจางๆ เนื้อหาเป็นรักโรแมนติกเข้ากับเสียงร้องลอยๆ และท่วงทำนองดนตรีสบายๆ กระทั่งเพลงช้าเพราะๆ อย่าง “ลัก” และ “โปรด” หรือเพลงที่มีซาวนด์อิเล็กทรอนิกส์สนุกๆ อย่าง “จูบสุดท้าย” ก็ยังให้ความรู้สึกล่องลอยเคลิบเคลิ้มเลย

พวกเขาเป็นวงรุ่นใหม่อีกวงที่แต่งเพลงส่วนใหญ่กันเอง แต่ในเพลงที่คนอื่นมาแต่งให้ก็มีความแตกต่างให้รู้สึกอยู่บ้าง อาทิ “ท้อ” และ “สราญ” ที่ดูจะเป็นร็อกจัดๆ ขึ้นมาหน่อย แต่เพลงที่มีเสน่ห์มากๆ เพลงหนึ่งในอัลบั้มนี้คือ “Tears and Travel” ที่ได้ ออน ละอองฟอง มาร้องเพลงคู่ด้วยกัน …น่าสนใจก็ตรงที่มันเป็นเพลงที่ผสมผสานความน่ารักแบบละอองฟองกับร็อกล่องลอยเก๋ๆ ของเดอะมูสส์มารวมอยู่ในเพลงเดียวกันได้หน้าตาเฉย

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/TheMousses

วิดีโอคลิป: “จูบสุดท้าย”

www.youtube.com/watch?v=2n9eDKw-h8U

ตัวหนังสือของโตมรในหนังสือเล่มนี้เป็นแบบที่เราไม่คุ้นเคยนัก คือสั้น-ง่าย-งาม คล้ายการเล่านิทานเด็กหรือบทกวี แต่ก็มีช่องว่างมากมายให้เราตีความได้เต็มที่ คล้ายกับภาพประกอบที่สอดรับกับตัวหนังสือได้อย่างดีเยี่ยม คือสวยงามน่าประทับใจ แต่ก็ยังคงเว้นที่ว่างให้เราได้ใช้จินตนาการต่ออีกไม่น้อย

เป็นหนังสือภาพที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกอ้างว้าง แต่ก็อิ่มเอมในเวลาเดียวกัน

เว็บไซต์: Facebook
facebook.com/springbooks

เสน่ห์อีกอย่างของพวกเขาคือการเลือกเพลงมาคัฟเวอร์ได้อย่างน่าสนใจ ตัวอย่างเช่น “Diming Of The Day” เพลงเก่าของ ริชาร์ด และ ลินดา ทอมป์สัน ที่เป็นเพลงโฟล์กอังกฤษก็ถูกนำมาทำใหม่ได้ไพเราะเหลือเชื่อ หรือ “My Opening Farewell” เพลงเศร้าจากอัลบั้มชุดแรกของ แจ็กสัน บราวน์ ก็ถูกใช้มาเป็นแทร็กปิดอัลบั้มได้อย่างสวยงาม เหมือนเป็นสรุปของอัลบั้มที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของการจากลาชุดนี้

Paper Airplane นับเป็นผลงานที่ประสบความสำเร็จในการรักษาแก่นรากของดนตรีอเมริกันเอาไว้ แต่ยังมีช่องว่างให้อารมณ์ป๊อปได้งอกงามผลิดอกใบ ให้ดนตรีชั้นดีได้ร่วมสมัยและคงอยู่ในกระแส

เว็บไซต์: Official Website
alisonkrauss.com

วิดีโอคลิป: “Paper Airplane”

www.youtube.com/watch?v=2-0drZqMdR4

นอกจากเล่นกับความแปลกใหม่ในเรื่องราวเดิมๆ อย่างพวกเทพนิยายแล้ว ต้องยอมรับว่าีนี่เป็นหนังสือที่อ่านสนุกมากเล่มหนึ่ง ลายเส้นหลายหลากแต่กลับร้อยเรียงกันได้ลงตัว ทั้งเรื่องเจ้าหญิงเจ้าชาย ปีศาจ การผจญภัยในดินแดนแปลกประหลาด ทั้งหมดสะท้อนแง่คิดเรื่อง ‘ความรัก’ กันได้คมคาย ชวนให้เราฉุกคิดเรื่องความฝันและความสัมพันธ์ต่างๆ ได้ไม่น้อย

ทีเด็ดอีกอย่างของหนังสือเล่มนี้คือคำนิยมท้ายเล่มที่ได้คนที่น่าสนใจมาช่วยเขียนให้ถึง 4 คน 4 สายงาน คือ อ.มาลา คำจันทร์ (นักเขียน), สุภัทรา โกราษฎร์ (นักร้อง, ทรงวิทย์ สี่กิตติกุล (นักวาดการ์ตูน) และ กาละแมร์-พัชรศรี เบญจมาศ (พิธีกร) นับเป็นเครื่องยืนยันเล็กๆ ว่าหนังสือเล่มนี้ถูกใจคนในวงกว้างได้แน่ๆ

เว็บไซต์: Let’s Comic
www.letcomic.com

หนังมีพล็อตเรื่องที่น่าสนใจ ว่าด้วยพนักงานธนาคารที่แอบรักกันในออฟฟิศ ทั้งๆ ที่บริษัทมีกฎเหล็กคือห้ามพนักงานเป็นแฟนกัน พ่วงมาด้วยเรื่องการตามหาเงินที่คนกดเกินไปจากตู้เอทีเอ็ม คู่รักทั้งสองจึงต้องห้ำหั่นกันว่าใครตามเงินกลับมาได้ก่อน ไม่อย่างนั้นคนแพ้ต้องลาออก หนังมาในอารมณ์แบบคู่รักคู่แค้นที่มีเส้นเรื่องมีกลิ่นอายแบบสืบสวนสอบสวนอยู่นิดๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ตัวเรื่องน่าติดตามมากนัก ส่วนที่ทำให้คนดูไม่เบื่อคือความเป็นคอเมดี้แบบเต็มๆ และซาวนด์สังเคราะห์ที่นำมาใช้ตลอดเรื่องนั้นช่วยเสริมจังหวะตลกของแต่ละมุขที่เล่นได้เป็นอย่างดี

ความโดดเด่นของหนังอยู่ที่แคแรกเตอร์ของตัวเอกทั้งสอง เต๋อ ฉันทวิชช์ ก็ทำหน้าที่ได้ดีตามมาตรฐานสไตล์กวนๆ ของเขา แต่ที่คนดูพุ่งเป้าไปมากที่สุดคือ ไอซ์ ปรีชญา นางเอกใหม่ที่ทางค่ายปั้นหวังแจ้งเกิดอีกคน คาร์แรกเตอร์มาในแบบนิ่งๆ กวนๆ และแอบโหด ชวนให้นึกถึงการแสดงของ จวน จีฮุน ใน My Sassy Girl อยู่ไม่น้อย นอกจากนั้นนักแสดงตัวประกอบหลายคนยังขโมยซีนนักแสดงนำได้แบบเนียนๆ สร้างความเซอร์ไพรซ์ให้คนดูได้พูดถึงกันอีกยาว

แต่จากการที่บททุ่มให้ความเป็นคอเมดี้มากเกินไปนิด เลยทำให้หนังสูญเสียคุณค่าในประเด็นเรื่องความเท่าเทียมระหว่างเพศที่แฝงอยู่ไปบ้าง ซึ่งเป็นส่วนสาระที่น่าจะชูได้มากกว่านี้ แต่ถ้าดูเอาความบันเทิงแล้ว ATM เออรัก..เออเร่อ ก็ถือเป็นหนังตลกน้ำดีเรื่องหนึ่งที่สนุกเข้าขั้นและยังมีพล็อตแปลกใหม่น่าสนใจทีเดียว

เว็บไซต์: Official Website
www.atm-errak-error.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=LagNZmH16kc

สำหรับคนที่ไม่เคยคุ้นกับตำนานอัลเทอร์เนทีฟวงนี้ต้องบอกว่าคุ้มค่ามากๆ และสำหรับแฟนๆ R.E.M. ก็ยังคุ้มอยู่ดี เพราะในปกยังมีบทสัมภาษณ์ของสมาชิกทั้ง 4 เกี่ยวเพลงทุกๆ เพลงในอัลบั้มนี้เอาไว้ให้อ่านกันเสียด้วย

เว็บไซต์: Official Website
remhq.com

วิดีโอคลิป: “We All Go Back To Where We Belong (Kirsten Version)”

www.youtube.com/watch?v=kpwd1YLgDaM

ความปราณีตของอัลบั้มนี้ไม่ใช่เพราะมันเป็นการรวมเพลงคลาสสิกมาร้องคู่ในแบบสแตนดาร์ดโดยมีดนตรีสุดละเมียดเป็นฉากหลังเท่านั้น แต่ในหลายๆ เพลงยังเลือกศิลปินและเลือกเพลงได้อย่างชาญฉลาด เราจึงได้ฟังโทนี เบนเนตต์ ร้องเพลงแกมก๋งเหล้ากับรุ่นหลานอย่าง จอห์น เมเยอร์ ใน “One For My Baby (And One More For The Road)” หรือได้ฟังคุณปู่สนทนาเรื่องดนตรีผ่านบทเพลงกับคุณป้า อะรีธา แฟลงคลิน ใน “How Do You Keep The Music Playing” และการเลือกเพลง “The Lady Is A Tramp” มาร่วมร้องกับสาวแสบ เลดี้ กาก้า ก็ดูน่ารักน่าชังไม่น้อย นอกจากนี้เรายังได้ฟังศิลปินจี๊ดๆ หลายคนมาร้องเพลงสแตนดาร์ดเพราะๆ แบบที่คงไม่ได้ฟังบ่อยๆ อีกด้วย

โดยภาพรวมแล้วอัลบั้มนี้ออกจะเหนือกว่าชุดแรกด้วยซ้ำ นับเป็นผลงานสังสรรค์ทางดนตรีที่น่ามีเก็บไว้คู่บ้านอีกชุดหนึ่ง

เว็บไซต์: Official Website
tonybennett.com

วิดีโอคลิป: “The Lady Is A Tramp”

www.youtube.com/watch?v=ZPAmDULCVrU

แต่ด้วยความคาดหวังที่สูงมาก จนทำให้ผู้ชมไม่สามารถดูแบบผ่านๆ ขำๆ ไปได้เหมือนทุกคราว หนังจึงเผยข้อบกพร่องออกมามากมาย อย่างแรกเลยคือเอกลักษณ์การกำกับจังหวะมุขที่ยอร์ชเคยทำได้ดีมากๆ ในเรื่องก่อน มาเรื่องนี้ถือว่าหายไปเกือบครึ่ง แต่กลับเสริมด้วยไดอาล็อกยาวๆ ที่ชงตบกันค่อนข้างดี ดูเหมือนเขาจะพยายามทดลองอะไรใหม่ๆ อยู่ ข้อบกพร่องอย่างต่อมา คือการให้น้ำหนักของตัวละครอันมากมายไม่เท่ากัน ส่งผลให้บทอ่อนไปตามระเบียบและรู้สึกไม่เต็มอิ่มกับเรื่องราวที่หนักไปทางดราม่ามากกว่าคอเมดี้ ข้อดีเพียงอย่างเดียวของหนังเรื่องนี้คือความสามารถของยอร์ชในการดึงคาร์แรกเตอร์เด่นๆ ของนักแสดงทุกคนออกมาได้เหมาะสมกับบท โดยเฉพาะการแสดงของยิบซีที่นำหน้าน้องสาวยิบโซไปหน่อยหนึ่งแล้ว และการประชันความหล่อในวาทะคมๆ ระหว่างแดนกับเป้ก็กลายเป็นจุดเด่นที่น่าจดจำเช่นกัน

ต้องมารอดูว่าภาคต่ออย่าง วาเลนไทน์ สวีทตี้ จะสามารถสรุปจบเรื่องราวความรักที่ไม่ค่อยได้ทิ้งปมอะไรไว้เท่าไรได้อย่างไร

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/mthirtyninetalk

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=JTI54UJJWfs

Killing Bono ดัดแปลงมาจากบันทึกความทรงจำของแม็กคอร์มิค เล่าชีวิตสุดพลิกผันของเขาสมัยเป็นเพื่อนร่วมรุ่นในโรงเรียนเดียวกับโบโน ด้วยความที่เชื่อว่าตัวเองเจ๋งกว่า เลยดึงน้องชายที่เป็นสมาชิกในวงดนตรีของโบโนออกมาตั้งวงเองแล้วทำตัวเป็นคู่แข่งทางดนตรี แต่หลังจากนั้นไม่นาน โบโนก็กลายเป็นร็อคสตาร์และวงของโบโนก็กลายมาเป็นวง U2 อันโด่งดัง ทว่าแม็กคอร์มิคหาได้ละความพยายามไม่ หลังจากแข่งกันด้วยดนตรีไม่ได้ก็เริ่มหาทางโจมตีโบโนเป็นการส่วนตัว ตั้งแต่วางแผนกลั่นแกล้งเพี้ยนๆ ไปจนถึงแผนลอบสังหาร!

หนังเล่าด้วยโทนอารมณ์ขำๆ ถึงฝันเฟื่องของเด็กวัยรุ่นที่ล้วนอยากเป็นซูเปอร์สตาร์ และแม้ตัวละครจะอยากฆ่าโบโนจริงๆ แต่หนังกลับให้ภาพของโบโนเป็นนักร้องที่ดีมากๆ ใครที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ U2 ก็น่าจะได้รู้จักนักร้องนำของวงนี้ในอีกมุมหนึ่งผ่านสายตาของคู่แข่งวัยเด็ก หนังนำแสดงโดย เบน บาร์นส์ ที่หลายๆ คนคุ้นหน้าจาก The Chronicles of Narnia: Prince Caspian มาแล้ว

เว็บไซต์: Official Website
www.killingbono.co.uk

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=TGCOryLwgiY

Biophilia นับเป็นอัลบั้มที่อาร์ตได้สุดขั้วมาก ยิ่งฟังประกอบการเล่นกับแอพพลิเคชันของเธอก็ยิ่งสนุก แต่ก็คงน่าเสียดายอยู่บ้างถ้าคนที่สนุกกับการเล่นแอพก่อนจะไม่ซื้อซีดีของเธอต่อ (ซึ่งอาจมีเยอะทีเดียว) เพราะการ ‘เล่น’ เพลงผ่านแอพนั้นมันสนุกก็จริง แต่ต่างจากการฟังเพลงต่อเนื่องอยู่บ้าง

เป็นอัลบั้มที่อาจจะฟังยากอยู่ไม่น้อย แต่ก็เป็นงานฟังยากที่ศิลปินตั้งอกตั้งใจทำด้วยไฟสร้างสรรค์อันแรงกล้าจริงๆ

เว็บไซต์: Official Website
bjork.com

วิดีโอคลิป: “Moon”

www.youtube.com/watch?v=br2s0xJyFEM

แต่อย่างไรเสีย ดูจากเนื้องานแล้ว อัลบั้มชุดนี้ก็ถือเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าจดจำหน้าหนึ่งของวงการดนตรีไทยได้เลยทีเดียว

เว็บไซต์: BSO Official Website
bangkoksymphony.org

วิดีโอคลิป: “ยามร้าง”

www.youtube.com/watch?v=ZB62djEkb0M

เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ทำให้เราได้รู้ว่าการเป็นผู้นำที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลนั้นเป็นอย่างไร

เว็บไซต์: Official Website
www.cmnosignal.com

วิดีโอคลิป:”เราเอง” -- สภาพสุภาพ

www.youtube.com/watch?v=_n9TQey2z_E

ความน่าทึ่งประการหนึ่งของวรรณกรรมญี่ปุ่นคือหลายๆ ครั้ง หลายๆ เรื่อง สามารถพาเราก้าวข้ามไปสู่ด้านมืดของสังคมได้อย่างสมจริง (เราจะรู้สึกว่าสมจริง ทั้งที่ไม่เคยมีประสบการณ์ตรงกับตัวเอง) นิยายแปลจากสำนักพิมพ์หน้าใหม่ที่น่าชื่นชมเล่มนี้ก็เป็นงานอีกชิ้นที่พาเราไปท่องเที่ยวในจิตใจของฆาตกรได้อย่างหน้าตาเฉย แถมยังดูร่วมสมัยเสียจนรู้สึกว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวเสียจริงๆ และความ ‘ใกล้’ และความรู้สึกว่า ‘จริง’ นี่แหละที่ทำให้มันน่าสยดสยองในอีกระดับ

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/EarnestPublishing

นับเป็นความพยายามในการเชื่อมโลกของดนตรีคลาสสิกเข้ากับดนตรีป๊อปและร็อกร่วมสมัยที่น่าสนใจไม่เบา

เว็บไซต์: Official Website
www.david-garrett.com

วิดีโอคลิป: “Smooth Criminal”

www.youtube.com/watch?v=70EvLqYvJks

บางทีถ้าโปรโมตดีๆ และให้เวลาในการโปรโมตเหมือนที่ให้กับการทำงาน นี่อาจจะเป็นอัลบั้มที่อยู่ในกระแสความสนใจของคนฟังได้นานที่สุดเท่าที่เพลย์กราวด์เคยทำมาก็เป็นได้

เว็บไซต์: Official Website
aboutplayground0120.gmember.com

วิดีโอคลิป: “ขาด”

www.youtube.com/watch?v=D3jmaPXhy4E

เว็บไซต์: Official Website
acidlove.net

วิดีโอคลิป: “New Year’s Day”

www.youtube.com/watch?v=TEFO3ny2FKY

บียอนเซ่เลือกปิดท้ายด้วยเพลง “Run The World (Girls)” ที่เป็นซิงเกิ้ลแรกและเป็นเพลง ‘โวยวาย’ ตามแบบที่เราคุ้นเคยจากอัลบั้มก่อนๆ เหมือนจะตอกย้ำว่าโลกนี้เป็นของผู้หญิงที่ทั้งเก่งและเซ็กซี่อย่างเธอไปแล้วจริงๆ นะ ไม่ว่าเธอจะทำเพลงแบบไหนก็เถอะ

เว็บไซต์: Official Website
www.beyonceonline.com

วิดีโอคลิป: “Countdowm”

www.youtube.com/watch?v=2XY3AvVgDns

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/wildbooks

เว็บไซต์: vimeo.com
“To Die by Your Side”

อัลบั้มเดี่ยวในรอบ 14 ปีของ แดรีล ฮอลล์ น่าจะเป็นตัวอย่างของดนตรีป๊อปแบบเก่าๆ ที่ทำให้แฟนรุ่นใหญ่หายคิดถึงได้ แต่ก็ทำได้ชนิดที่ไม่ยอมแก่ (ปัจจุบันเขาอายุ 65 ปี!) จนทำให้คนรักดนตรีรุ่นใหม่ๆ ต้องหันมาคารวะเขาอย่างสนิทใจ

เว็บไซต์: www.livefromdarylshouse.com
www.livefromdarylshouse.com

วิดีโอคลิป: “Laughing Down Crying” (Live)

www.youtube.com/watch?v=auCmg67_H-4

คนที่ชอบความฉูดฉาดทางเสียงน่าจะหลงรักดนตรีของเดฟได้ไม่ยาก และอย่างที่ชื่ออัลบั้มบอกนั่นแหละ อัลบั้มนี้มันเหมาะกับการเปิดฟังในคืนที่รู้สึกคึกคักตาสว่างเสียจริงๆ เลย

เว็บไซต์: Official Website
www.devishot.com

วิดีโอคลิป: “Bass Down Low”

www.youtube.com/watch?v=OOAMfUJ3tsc

แน่นอนว่าพล็อตเรื่องไม่ยากเกินคาดเดาแต่สิ่งที่ทำให้เรารอคอยหนังเรื่องนี้ใจจดใจจ่อก็คือบรรดาภาพที่ผู้กำกับจะประเคนสู่สายตาเรานี่ล่ะ!

เว็บไซต์: Official Website
www.immortalsmovie.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=7VdONYkKFmQ

แม้จะเป็นเพลงป๊อป แต่ดนตรีในทุกๆ เพลงก็มีรายละเอียดยิบย่อยให้ค้นหามากมาย แถมในความป๊อปหลายๆ เพลงนั้นพวกเขายังแอบเล่น ‘ท่ายาก’ ทั้งในการเรียบเรียงดนตรีและในการแต่งเพลงอยู่ด้วย เพียงแต่ว่าถ้าฟังเผินๆ มันยังคงรื่นหูอยู่นั่นเอง

หากอัลบั้มชุดก่อน Song For Tomorrow คืองานที่พวกเขาปล่อยของจนเป็นอัลบั้มที่จะถูกจดจำไปอีกนานในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไป อัลบั้ม Colorfication ก็คืองานเพลงที่จะทำให้ทั้งแฟนเพลงและวงฟรายเดย์เองมีรอยยิ้มได้ในวันนี้ทันทีที่ได้ฟังเลย

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/wefriday

วิดีโอคลิป: “ปิดผนึก”

www.youtube.com/watch?v=1NzG44w938Y

แม้จะเป็นเพลงคัฟเวอร์อยู่ค่อนอัลบั้ม แต่ก็คงบอกได้ไม่เต็มปากว่าเขาไ่ม่มีพัฒนาการ เพราะทอมยังมีเพลงแต่งเองใหม่ๆ ที่วางผสมกลมกลืนเนียนๆ ไปอย่าง “La La La (You Make Me Sing)”, “Up And Down”, “Close To You” และเพลงป๊อปสุดซึ้ง “I Will Be Your Friend” กลายเป็นอัลบั้ม 13 เพลงที่ฟังเพลิดเพลิน เหมาะจะใช้เปิดฟังในสถานการณ์อย่างชื่ออัลบั้ม และอีกหลายๆ สถานการณ์ในชีวิตประจำวันได้จริงๆ

เว็บไซต์: Official Website
www.tom-gaebel.de

วิดีโอคลิป: “Music To Watch Girls By”

www.youtube.com/watch?v=6jZi-DX8TVw

และเพราะไหนๆ เราก็เห็นว่าเรื่องนี้เป็นการ ‘สรุปบทเรียน’ อยู่แล้ว เราจึงขอเลือกเฉพาะคนที่เป็น หรือเคยเป็นครู มาให้อ่านบทเรียนจากอุทกภัยของพวกเขากันที่ตรงนี้ก่อน เป็นความเห็นที่พวกเขาได้รับการสอนมาจากประสบการณ์จริง

ผู้ช่วยศาสตราจารย์สรรเสริญ มิลินทสูต
คณบดี คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ภัณฑารักษ์รับเชิญ นิทรรศการ ‘เมืองจมน้ำ’
“เราใช้ชีวิตที่ขึ้นกับสิ่งอำนวยความสะดวกสมัยใหม่จนเคยชินและทำให้เราเริ่ม กลัวที่จะปรับชีวิตให้อยู่กับธรรมชาติ เราคงต้องกลับมามองพัฒนาการของเทคโนโลยีใหม่ ความสะดวกสบายที่ติดตัวเราออกจากสภาพแวดล้อมเป็นอันตรายอย่างยิ่งกับชีวิต และโลก”

วสะ บูรพาเดชะ
คอลัมนิสต์นิตยสาร happening, อาจารย์มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
“ในระดับมหภาค รู้สึกดีใจกับน้ำใจและความเห็นอกเห็นใจของหลายฝ่าย แต่รู้สึกเสียใจว่าน้ำไม่ได้ดับไฟที่เราร่วมกันเผาบ้านเมืองวอดวายเมื่อปีกลาย เราเลือกที่จะเยินยอ และหลายครั้งเราเผลอ (หรือจงใจ) เหยียดหยามอีกฝ่ายในเวลาเดียวกัน ส่วนในระดับจุลภาค น้ำท่วมเหมือนเป็นการกลับมาทบทวนว่าอะไรสำคัญในชีวิตนะ อะไรจะเก็บขึ้นชั้นสอง อะไรจะเอาติดตัว”

พีรพัฒน์ ตติยบุญสูง
ครูศิลปะ โรงเรียนทอสี
“จากเหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้ผมเห็นภาพชัดเจนสองด้าน ด้านดีและด้านเสื่อมของสังคม ผมเห็นภาพของน้ำใจของคนที่ไม่รู้จักกันเข้ามาช่วยเหลือกันเหมือนเป็นญาติ และอีกด้านคือคนที่ฉวยโอกาสเอารัดเอาเปรียบคนที่ได้รับความเดือดร้อน ผมเห็นจิตอาสาที่เป็นเด็กๆ วัยรุ่น ผู้อาวุโส และคนทำงานออฟฟิศเข้ามาช่วยกันกรอกทรายเพื่อป้องกันน้ำท่วมกรุงเทพ อีกภาพจะเป็นกลุ่มคนที่ทำลายคันกั้นน้ำ เพียงเพื่อเหตุผลที่ว่าเราท่วมแล้วท่านต้องท่วมด้วย ผมเห็นอาหารและเครื่องช่วยเหลือผู้ประสบภัยหลั่งไหลมาจากทุกทิศ มารวมกันเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย แต่อีกภาพคือนักการเมืองฉวยโอกาสติดชื่อตนเองบนของบริจาค ผมเห็นคนที่ปิดทองหลังพระ และเห็นเปรตในร่างของคนฉวยโอกาสซ้ำเติมสถานการณ์ ผมอยากให้ทุกคนน้อมรับพระบรมราโชวาทของในหลวงมาใช้เพราะทุกกระแสรับสั่งเป็นเรื่องจริง และกระทำได้จริงในชีวิต ผมเห็นภาพคนมีเงินแต่ไม่สามารถใช้ซื้อของได้เพราะสินค้าขาดตลาด และไม่ว่าเราจะมีเงินทองมากเท่าไรในชาตินี้ แต่เราไม่ทำบุญสร้างประโยชน์ ผลบุญเก่าก็จะหมดไป ตอนตายไปแล้วก็ไม่สามารถเอาเงินทองมหาศาลไปได้ ‘ยศและลาภหาบไปไม่ได้แน่ มีเพียงแต่ต้นทุนบุญกุศล ทิ้งสมบัติทั้งหลายให้ปวงชน แม้ร่างตนเขายังเอาไปเผาไฟ’
“และสุดท้ายงานนี้ขอชื่นชมทหารกล้าทุกท่านที่ทำหน้าที่อย่างหนักมากเสียสละ เหน็ดเหนื่อย แถมยังต้องรองรับอารมณ์ของคนที่เกลียดทหารอีกด้วย”

กัลยกร นาคสมภพ (เอิน)
อาจารย์มหาวิทยาลัย Stamford International University, อดีตนักร้อง นักแสดง นางแบบ
“น้ำท่วมครั้งนี้ทำให้เห็นว่า คนไทยมักเอาแต่การเมือง แต่ไม่ได้สนใจคุณภาพชีวิตคนกันจริงๆ เอาแต่เถียงกันเรื่องคนของฉันกับคนอย่างพวกเธอ แต่มันไม่มีจุดจบและหาประโยชน์ไม่ได้ ดังนั้น หันมาสนใจเรื่องอื่นให้มากขึ้นดีไหม
“มันทำให้เข้าใจว่าปัญหาความแตกแยกนั้น…อีกยาว ที่สำคัญ มันทำให้ได้เรียนรู้ว่า ตัวเราเองเติบโตขึ้นเยอะ แข็งแรงและไม่หวั่นไหวกับเรื่องปัญญาอ่อนง่ายๆ”

ศศิน เฉลิมลาภ
เลขาธิการมูลนิธิสืบนาคะเสถียร, อดีตอาจารย์มหาวิทยาลัย
“เราอาศัยอยู่บนประเทศที่ราบที่น้ำสามารถท่วมถึงได้ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน บทเรียนครั้งนี้ทำให้ได้เรียนรู้ว่า บ้านเรามีคนจัดการน้ำที่เก่งๆ เยอะ แต่สิ่งที่เราไม่มีก็คือการจัดการมวลชน”

กนกนุช ศิลปวิศวกุล
กราฟิกดีไซเนอร์, ศิลปินในนิทรรศการ ‘เมืองจมน้ำ’, อาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
“ได้รู้ว่าอยากทำอะไรต้องรีบทำ ไม่เช่นนั้นจะไม่ทันการค่ะ”

วิภาวี คุณาวิชยานนท์
ผู้ก่อตั้งโครงการ Design for Disasters
“ได้เรียนรู้ว่าภัยพิบัติรุนแรงอยู่ใกล้ตัวแล้วจริงๆ น้ำท่วมครั้งนี้อาจเป็นเพียงบทเกริ่นนำของอะไรบางอย่างที่รุนแรงมากกว่านี้หลายเท่า….อีกไม่นานการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อาจเกิดขึ้น นอกจากการเรียนรู้ที่จะอยู่กับธรรมชาติแล้ว บางทีเราคงต้องเรียนรู้ในการที่จะอยู่กับภัยพิบัติอีกด้วย เพราะหลายๆ อย่างได้เดินทางมาไกลเกินกว่าที่เราจะได้รับการประนีประนอมอีกต่อไป… แต่ยังไงแล้วแต่ วิธีการรับมือกับภัยพิบัติที่น่าจะได้ผลดีที่สุดก็คือ คิดดี ทำดี เป็นคนดี หลายๆ อย่างก็คงจะดีค่ะ”

วิริยาภรณ์ ตันตินิพันธุ์กุล
คอลัมนิสต์นิตยสาร A Day, Marie Claire, อาจารย์พิเศษด้านวรรณคดีอังกฤษ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายสื่อสารและภาพลักษณ์องค์กร บริษัท เชฟรอนประเทศไทยสำรวจและผลิต จำกัด
“ทำให้เรียนรู้ถึงความสำคัญของสิ่งที่เราเลือกในชีวิต เพราะทุกอย่างที่เราเลือกส่งผลต่อเราและคนรอบข้าง  เราได้รู้ว่าเราต้องการเพียงไม่กี่อย่างสำหรับการอยู่รอด และไม่กี่อย่างที่ไม่จำเป็นสำหรับการอยู่รอดแต่มีความหมายสำหรับเรา สิ่งที่ดูเล็กน้อยสำหรับเรา แต่มีความหมายสำหรับคนที่ต้องการมันมากกว่า วิกฤตทำให้เรากลายเป็นคนวางแผน มองข้อมูลรอบด้าน และมองเห็นทั้งความเห็นแก่ตัวและเสียสละของตัวเองและคนอื่นมากขึ้น ได้เข้าใจหลายๆ สิ่งที่ไม่เคยได้เข้าถึงใจ เข้าใจแผนที่บ้านเกิดตัวเอง เข้าใจว่าทำไมจึงมีคำสอนให้ใช้ชีวิตอยู่ในความไม่ประมาท และที่เคยไม่เข้าใจถึงโครงการเกี่ยวกับแหล่งน้ำต่างๆ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวว่ามีความสำคัญเพียงใด ก็ได้เข้าใจในวันนี้”

พัฒนะ จิระวงศ์
ผู้กำกับภาพยนตร์สารคดี ฉันอยู่นี่ เธออยู่ไกล (I’m Here, You’re Far), ฉันอยู่นี่ เธออยู่ไหน (The Missing Piece), อาจารย์มหาวิทยาลัย
“สิ่งแรกที่ได้เรียนรู้ก็คือน้ำท่วมคราวนี้ได้ไปช่วยที่วัดเขาสมอคอน จ.ลพบุรี ซึ่งวัดอยู่บนที่สูงแต่โดนล้อมรอบด้วยน้ำ เดินทางด้วยเรือเท่านั้น แต่พอไปถึงก็เจอรูปๆ หนึ่งที่วัด เป็นรูปตอนรัชกาลที่ 5 เสด็จประพาสที่วัดนี้โดยทางเรือเช่นกัน ทำให้เรียนรู้ว่าคนไทยกับน้ำนั้นเป็นของคู่กันมานาน แต่คนพยายามแยกตัวเองออกจากน้ำจนเกินไป
“อย่างที่สองคือทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้ว H2O มันเป็นมากกว่าสูตรทางเคมีของน้ำ เพราะมันย่อมาจาก Heart to Others หรือแปลเป็นไทยง่ายๆ ว่า น้ำใจ“

แทนไท ประเสริฐกุล
นักเขียน, อดีตอาจารย์โรงเรียนมัธยม
“ได้เรียนรู้ว่า วิกฤติทำให้ชีวิตมีจุดมุ่งหมายที่ชัดเจน นับแต่วันที่ตัดสินใจพิทักษ์บ้านตัวเอง ผมก็กรำงาน หาซื้อของ ออกแบบวิธีอุด ลงมือทำ คิดแก้ปัญหาต่างๆ นานา ยิงซิลิโคน อุดท่อ ติดแผ่นโพลี ยกเครื่องซักผ้า ห่อตู้เย็น ฯลฯ ของพวกนี้ไม่เคยทำมาก่อนทั้งนั้นแต่ก็ได้มาเรียนรู้เอา ได้เผาผลาญแคลอรี่ตั้งแต่ลืมตาตื่นจนถึงหลับตานอนทุกวัน …บัดนี้น้ำยังไม่มา… แต่ก็อิ่มใจกับชีวิตที่ถูกบีบบังคับให้แอ็คทีฟจัดในช่วงที่ผ่านมา ได้ค้นพบว่าตัวเองจะเป็นคนมีไฟก็ต่อเมื่อเจอปัญหา ซู่ซ่าเมื่อได้ตั้งปณิธานว่าจะไม่ยอมแพ้น้ำง่ายๆ จนกว่าวินาทีสุดท้าย
“(ป.ล. แต่ถ้าเลยวินาทีสุดท้ายไปแล้ว คงได้เรียนรู้ที่จะปล่อยวางอีกที แค่ตอนนี้ก็ปล่อยวางไปเยอะแล้วกับรายจ่าย)”

#ติดตามอ่านสกู๊ป “50 ศิลปิน สรุปบทเรียนจากอุทกภัย” แบบเต็มๆ ได้ใน happening ฉบับพิเศษ 57+58 (แถมฟรี! ซีดีเพลงใหม่จากวง 25 Hours)

มีข้อสังเกตว่าคราวนี้นูโวไม่ได้แต่งเพลงและเรียบเรียงดนตรีเองแล้ว ซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่พวกเขาก็เคยทำเองได้และทำได้ค่อนข้างดี เอาเป็นว่านี่เป็นอีพีที่ฟังแก้คิดถึงพอได้ แต่ก็ยังไม่เต็มอิ่มเหมือนเวลาได้ฟังอัลบั้มเต็มของพวกเขา เพราะวงที่มีคาแรกเตอร์วาไรตี้และมีความโดดเด่นในองค์ประกอบหลายๆ อย่างแบบนี้ ต้องฟังกันเ็ป็นอัลบั้มเลยถึงจะรู้สึกเต็มอิ่มล่ะ

เว็บไซต์: Wikipedia
th.wikipedia.org/wiki/นูโว

วิดีโอคลิป: “6 AM”

www.youtube.com/watch?v=QlOJ-X0F4UA

อย่างไรก็ตาม แม้ในอัลบั้มนี้พวกเขาจะยังสนุกสนานกันไม่สร่างซา ขนาดที่รูปในปกอัลบั้มก็ยังแสดงความบ้าบอเหมือนวงวัยรุ่นสุดป่วนเช่นเคย แต่พวกเขาก็ยังมีสัญญาณของการเติบโตให้เราเห็นบ้าง ในเพลง “This Song Saved My Life” ที่แต่งขึ้นเพื่อสื่อสารกับ ‘ดนตรี’ จากใจจริง หรือในเพลงจังหวะกลางๆ อย่าง “Astronaut” ที่แสดงด้านที่ลึกซึ้งของหนุ่มวัย 30 โดยเปรียบเทียบอารมณ์เหงากับการล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศ!

เว็บไซต์: Official Website
www.simpleplan.com

วิดีโอคลิป: “Jet Lag”

www.youtube.com/watch?v=ntSBKPkk4m4

อัลบั้มนี้มีเพลงเก่าของเขาที่เอามาทำใหม่เป็นคันทรีจ๋า มีเพลงคัฟเวอร์ศิลปินอื่นอยู่บ้าง และก็มีเพลงใหม่ที่แต่งเพื่อโอกาสนี้โดยเฉพาะอยู่หลายเพลง แต่ในภาพรวมแล้ว A Treasure เป็นอัลบั้มคันทรีที่เต็มอิ่มมากๆ เพราะมีตั้งแต่เพลงหวานหยดย้อยอย่าง “Amber Jean” ที่เขาแต่งให้ลูกสาว, เพลงสอนใจเพราะๆ อย่าง “It Might Have Been”, เพลงคันทรีสนุกๆ ชวนขยับแข้งขาอย่าง “Get Back to The Country” และ “Southern Pacific”, คันทรีร็อกเข้มๆ อย่าง “Grey Riders” แถมยังมีเพลงที่เป็นเหมือนบทบันทึกความรู้สึกของชาวอเมริกันให้ห้วงเวลาหนึ่งอย่าง “Motor City” และ “Let Your Fingers Do the Walking” เอาไว้ด้วย เสียงเครื่องดนตรีคันทรีแอนด์เวสเทิร์นอย่าง พีเดิล สตีล กีตาร์, แลบ สไลด์ กีตาร์, แบนโจ และ ฟิดเดิล ตลบอบอวลไปทั้งอัลบั้ม เสียงร้องของ นีล ยัง ดูผ่อนคลาย นับเป็นอัลบั้มที่ฟังง่ายที่สุดชุดหนึ่งของตำนานดนตรีชาวแคนาดาที่ทำดนตรีมาแล้วหลายต่อหลายแนวผู้นี้

พูดให้ชัดอีกทีมันคือสมบัติล้ำค่าที่ถูกเก็บมาจนเหมือนจะซีดเก่า แต่กลับทรงคุณค่าอย่างยิ่ง

เว็บไซต์: official Website
www.neilyoung.com

วิดีโอคลิป: “Amber Jean”

www.youtube.com/watch?v=Pw-24evBDOM

การได้อ่านหนังสือที่นักเขียนร่วมสมัยมาเขียนเรื่องอีโรติกต่อๆ กันแบบนี้ ยังเป็นการสะท้อนค่านิยม มุมมอง ตลอดจนความเปลี่ยนแปลงของสังคมผ่านมุมมองทางวรรณกรรมอีกด้วย ซึ่งต้องบอกว่าหลายๆ เรื่องนั้น ‘แรง’ และ ‘เปิดเผย’ ในเนื้อหาอยู่ไม่น้อย

แต่ประเด็นสุดท้ายที่ทำให้เรื่องเพศในหนังสือเล่มนี้ดูจะขยับขยายเกินเรื่องเพศไปอีก ก็คือการที่สำนักพิมพ์ทำปกหนังสือออกมาสองแบบ คือมีให้เลือกสองสี ราวกับจะให้ผู้อ่านเลือกข้างอะไรบางอย่าง …หรือในอีกมุมหนึ่ง การเลือกเพศและบทบาทในเรื่องเซ็กส์ในความสัมพันธ์ ก็คงคล้ายๆ การเลือกข้างเลือกสีในสังคมตอนนี้อยู่บ้าง ตรงที่มันเป็นการแย่งชิงอำนาจอะไรบางอย่างเหมือนกันกระมัง?

เว็บไซต์: Openbooks
www.onopenbooks.com

ในช่วงแรกหนังให้อารมณ์ความเป็นทริลเลอร์ไซไฟ ก่อนจะค่อยๆ ย้อมเปลี่ยนสีความเป็นดราม่าเข้ามาเรื่อยๆ ซึ่งไม่ได้ทำให้การดำเนินเรื่องสะดุดแต่อย่างใด ประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวเริ่มเห็นเด่นชัด นั่นคือความเป็นพ่อของเคอร์ติสที่พยายามปกป้องลูกและภรรยาให้พ้นจากมหันตภัยที่ตนคิดว่ากำลังจะเกิด แต่กลับเป็นการสร้างความแตกแยก เพียงเพราะเขาเกิดอาการจิตหลอนไปเองคนเดียว หนังไม่ได้ทำให้คนดูลุ้นว่าจะเกิดเหตุการณ์นั้นจริงหรือไม่ตามแบบฉบับหนังไซไฟ ในทางตรงข้ามหนังกลับให้ความสำคัญกับอารมณ์ของตัวละครให้คนดูลุ้นแทนว่าจะถึงจุดระเบิดขึ้นเมื่อไร ซึ่งการแสดงของแชนนอนก็ได้กดดันให้หนังตึงเครียดถึงที่สุด นอกจากบรรยากาศของหนังที่บับคั้นอารมณ์ได้มากพออยู่แล้ว

หนังปิดท้ายด้วยแง่คิดงามๆ สะท้อนถึงเรื่องปัจจัย ‘ภายใน’ ที่สำคัญกว่าปัจจัย ‘ภายนอก’ หมายถึงการเปิดใจรับฟังปัญหาของคนในครอบครัวและการดูแลสภาพจิตใจภายในของคนที่เรารัก ก่อนที่อะไรๆ จะสายเกินไป ซึ่งการดูแลสิ่งอื่นคงไม่สำคัญเท่ากับการดูแลสิ่งนี้

เว็บไซต์: Official Website
www.takeshelterfilm.com

วิดีโอคลิป: Trailer

www.youtube.com/watch?v=I5U4TtYpKIc

เทียบกับหนังเรื่องก่อนๆ หน้าแล้ว ฝนตกขึ้นฟ้า ดูจะเป็นหนังที่ดูรู้เรื่องมากที่สุดเรื่องหนึ่งของเป็นเอก อาจทำให้ผู้ชมนึกย้อนไปถึงหนังเรื่องแรกๆ ของเขาอยู่บ้าง ต่างกันตรงที่เรื่องนี้ไม่มีอารมณ์ขันขมๆ เหมือน เรื่องตลก 69 (พ.ศ. 2542) หรือ มนต์รักทรานซิสเตอร์ (พ.ศ. 2544) เมื่อรวมกับการแสดงของดาราหลายๆ คน โดยเฉพาะ นพพร ชัยนาม ที่รับบทนำ ก็ช่วยกันสร้างบรรยากาศที่มืดหม่น อึดอัด และเปี่ยมด้วยเล่ห์กลแบบฟิล์มนัวร์ได้เป็นอย่างดี แต่ด้วยการเล่าเรื่องที่ฉับไว และโครงเรื่องที่มีความพลิกผัน มีช็อตแรงๆ ให้เห็นอยู่เป็นระยะๆ ก็ทำให้เราติดตามเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบได้อย่างไม่มีเบื่อ

หนังมีการปรับรายละเอียดบางอย่างให้แตกต่างจากนิยายบ้าง ซึ่งเป็นผลดีต่อหนังอย่างมากเพราะมันทำให้ความเป็นภาพยนตร์ดูกระชับมากขึ้น และมีพื้นที่ให้นำเสนอประเด็นหลักของหนังได้อย่างเต็มๆ มากขึ้น แถมยังมีเวลาให้เราได้มีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละครหลักในเวลาอันจำกัดมากขึ้นอีกด้วย ต่างจากหนังสือที่เราต้องค่อยๆ อ่านไปเรื่อยๆ จนมีเวลาผูกพันกับตัวละครอยู่แล้ว การปรับบทจากหนังสือมาเป็นหนังได้ลงตัวแบบนี้จึงเป็นอีกข้อพิสูจน์ว่า เป็นเอก เป็นผู้กำกับที่เอาหนังได้อยู่มือแล้วจริงๆ

แม้จะทำหนังไทยมากว่า 14 ปีแล้ว แต่คงไม่เป็นการเกินเลยหากจะบอกว่า ถึงวันนี้ เป็นเอก รัตนเรือง ยังคงเป็นคนทำหนังที่ทำให้เราตื่นเต้นได้ทุกครั้งที่เขามีหนังเรื่องใหม่ และสำหรับ ฝนตกขึ้นฟ้า นอกจากการเป็นหนังที่มีโครงเรื่องชัดเจน มีสไตล์ชัดเจนแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่หนังอาจทำให้เราหัวใจเต้นแรงก็คือการที่มันกล้าพูดกับเราตรงๆ ถึงเรื่อง ‘ความถูกต้อง’ ในวันเวลาที่เส้นแบ่งเรื่องความถูก-ผิด ดี-ชั่ว ในสังคมไทยกำลังเลือนลางเหลือเกินนั่นเอง

เว็บไซต์: Official Website
www.headshotmovie.com

วิดีโอคลิป:

www.youtube.com/watch?v=q__2n_c4XZ4

นอกจากจะมีความสามารถในการวาดการ์ตูนที่ได้อย่างมีสไตล์เฉพาะตัวแล้ว ดูเหมือนว่า Puck น่าจะเป็นนักเขียนที่ดีได้ในอนาคตอันใกล้อีกด้วย

เว็บไซต์: Let’s Comic
www.letcomic.com

ถึงแม้ว่าเรื่องสั้น  Seventeen และ J จะถูกนำมารวมเล่มในปี 2553 โดยสำนักพิมพ์หน้าใหม่อย่าง เอิร์นเนส แต่บรรยากาศ คาเรกเตอร์ตัวละคร เรื่องราวที่โอเอะเขียนไว้เมื่อปี 2504 และ 2506 ตามลำดับ ยังคงร่วมสมัย และพาคนอ่านจมดิ่งอยู่ในห้วงเวลาแห่งความเดียวดายจากความแปลกแยกในรูปแบบของแต่ละคนได้ไม่น้อย เป็นวรรณกรรมที่ ‘ดาร์ก’ สุดๆ เล่มหนึ่ง แต่ก็ ‘จริง’ ที่สุดเช่นกัน

เว็บไซต์: Facebook
www.facebook.com/EarnestPublishing

เว็บไซต์: Blog
masharee.bloggang.com

เว็บไซต์: Official Website
www.sade.com

วิดีโอคลิป: “Smooth Operator”

www.youtube.com/watch?v=4TYv2PhG89A